Το τελευταίο Σάββατο του καλοκαιριού...

...εμείς, αγαπημένα μου, ας χορέψουμε.
It takes two to tango, όπως λένε και οι παλιοί που ξέρουν.
Μην τους ακούτε.
Δεν υπάρχουν κακοί αριθμοί.
Μόνο αδέξιοι χορευτές.

Αυτό το ΣΚ στήσαμε ένα μποστάνι.

Αληθινό. Ολόδικό μας. Σκάψαμε ένα μεγάλο κομμάτι γης, βγάλαμε τις πέτρες, τσαπίσαμε το χώμα ν’ αφρατέψει, το ισιώσαμε με την τσουγκράνα, από πάνω ρίξαμε άλλο χώμα (που μας φέρανε με φορτηγό, όπερ σημαίνει πως το κουβαλήσαμε με το ολοκαίνουριο γαλαζοπράσινο καροτσάκι μας μέσα στον κήπο – ένα βουνό χώμα!), το οποίο ξαναϊσιώσαμε, ξανατσαπίσαμε κλπ, μετά βάλαμε κοπριά και τώρα το έχουμε αφήσει ν’ αναπνεύσει για να φυτέψουμε το επόμενο ΣΚ τα λαχανικά μας.

Μ’ έψηνε το Πρόσωπο ένα μήνα τώρα κι εγώ έκανα τον Κινέζο. Είμαι παιδί της πόλης. Δεν είχα ποτέ χωριό. Μετά βίας ξεχωρίζω το μπρόκολο απ’ το λάχανο – στο σουπερμάρκετ με τα ταμπελάκια, όχι σε γλαστράκια φυτωρίου, εκεί μου φαίνονται όλα «φυτά». Επίσης, τα ΣΚ ξυπνάω αργά και ράθυμα γιατί το προηγούμενο βράδυ έχω ξενυχτήσει/πιει/χορέψει και δε θέλω καμιά κουβέντα μέχρι το μεσημέρι.

Όπερ και έκανα τον Κινέζο. Αυτός επέμενε. Κι εγώ ενέδωσα. Όχι με σκοπό να συμμετάσχω. Απλώς να συμπαρασταθώ. Και να ομορφύνω με τη διακριτική παρουσία μου το χώρο εργασίας.

Πήρα το βιβλίο μου κι απλώθηκα στην πολυθρόνα. Ώσπου άρχισαν να σκάβουν. «Να βοηθήσω;» ρώτησα, η ζηλιάρα. «Πιάσε φτυάρι» μου απάντησε.

Κι έτσι, φόρεσα τα καινούρια πράσινα κηπουρικά μου γάντια και το έπιασα. (Η υπόλοιπη αμφίεση, που δεν είχε προβλεφθεί να είναι «κηπουρική» περιλάμβανε μίνι φούστα, τρέντι φανελάκι και μοβ σαγιονάρες! – για να μη λένε μερικοί πως η αγρότισσα δεν ξέρει να ντύνεται).

Και τώρα που γυρίσαμε κατάλαβα πόσο ωραία περάσαμε. Οικογενειακώς μες το χώμα και την κοπριά, με γέλια απίστευτα καθότι και άσχετοι επιπλέον, με τους γείτονες να περνάνε να βοηθήσουν ή να περιμένουν να ρίξουμε και κανένα σουτάκι στην αλάνα απέναντι, με κάλους στα χέρια και κατακόκκινες φάτσες απ’ τον ήλιο.

Και μετά το βράδυ, κατεβήκαμε στην παραλία όπου έχουν στήσει ένα λούνα παρκ δεκαετίας 80 και μπήκαμε και οι τρεις στη ρόδα να δούμε τον κόσμο από ψηλά και φάγαμε παγωτό και κερδίσαμε στα παπάκια ένα μπαστούνι του γκολφ και τρεις μπάλες.

Συναισθηματισμοί, αλλά είχα καιρό να περάσω τόσο καλά. Και να δω τα μούτρα μας τόσο χαρούμενα.

Λίγη αληθινή δουλειά μας έλειπε για να ευτυχήσουμε ολοκληρωτικά, νομίζω. Και δεν είμαι καν σίγουρη πως θα καταφέρουμε να κάνουμε έστω κι ένα μαρούλι να φυτρώσει!

(Αν φυτεύουνε μαρούλια τώρα, αυτά ακόμα αδυνατώ να τα καταλάβω. Επίσης, αν σας καλέσω για ΣΚ στο εξοχικό, ντυθείτε κατάλληλα: ξέρετε τι σας περιμένει!)

I heard you say "hey, hey!"

Ωραίο ήταν κι αυτό το καλοκαίρι. Κολυμπήσαμε πολύ - στη βροχή και στον ήλιο, στη μέρα και τη νύχτα, στη θάλασσα, το ποτάμι, την πισίνα. Κοιμηθήκαμε ξένοιαστοι, ξυπνήσαμε αγκαλιά, περπατήσαμε στα φαράγγια, αράξαμε στην ακροθαλασσιά, τραγουδήσαμε στις ατέλειωτες διαδρομές με το αυτοκίνητο, γελάσαμε για όλον το χειμώνα και θυμηθήκαμε πως όταν είμαστε εμείς δε φοβόμαστε χάρο.

Έμαθα πολλά αυτό το καλοκαίρι. Τα τελευταία 2-3 χρόνια τα φέρνει έτσι η ζωή που μαθαίνω συνέχεια. Τις ιδεολογίες, τα ιδεολογήματα, τις αντοχές, τα πρέπει και τα θέλω μου. Το κυριότερο όμως που έμαθα είναι πως μπορώ να χειριστώ, να αντιμετωπίσω και να ενσωματώσω πολύ περισσότερα απ' όσα. Έστω και με τον προσφιλή μου τρόπο: να κάνω πως δε συμβαίνουν.

Γηράσκω αεί διδασκόμενη, που λέγαν κι οι ημών. Και με περηφάνεια διαπιστώνω πως παύω να επαναλαμβάνω τα ίδια παλιά λάθη. Καλά, όχι όλα, πάντως αρκετά. Και γίνομαι σοφότερη.

Ναι, έγινα πολύ σοφότερη αυτό το καλοκαίρι. Και δεν έχει καν τελειώσει.

Βραχυκύκλωμα.

Δεν έχω να πω τίποτα. Όχι ακριβώς άναυδη, αλλά τα έχουμε πει όλα. Κι αυτό που συμβαίνει πανταχόθεν είναι τόσο λυπητερό που δε σου αφήνει περιθώρια ούτε καν να φωνάξεις.

Βγήκαμε χτες με τη Wilma στην Πανόρμου για μια μπύρα. Φτάσαμε δώδεκα παρά και δεν είχε, όχι καρέκλα να κάτσουμε, ούτε πεζούλι να σταθούμε! Κόσμος, πιτσιρίκια, πολύχρωμα, χαρούμενα, μουσικές, κλαπατσίμπανα!

Και λέγαμε τα ίδια: λίγο τα δικά μας και πολύ των όλων. Που κόψαν τις συντάξεις (μα τις συντάξεις, γαμώ τον αντίθεό σας;), που ο πληθωρισμός τρέχει με 5,5%, που η αριστερά αυνανίζεται ποικιλοτρόπως, που το Ντιτρόιτ ερήμωσε και βρίσκεις σπίτι κομπλέ με κήπο και μη σου πω με σκύλο για 8.000 δολάρια, αλλά κανείς δεν αγοράζει γιατί τι να το κάνεις το σπίτι σε μια πόλη-φάντασμα. Κι άλλα πολλά – δε βαριέσαι!

Φεύγοντας, είδαμε τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, φίλος παλιός και κούκλος. Έλα δω, να σε φιλήσω, του λέω, που είσαι ωραίο αγόρι, να σου πω καλό καλοκαίρι. Κι αρχίσαμε τα κλασσικά πού θα πάτε, διακοπές, πότε θα φύγετε, πότε θα γυρίσετε κλπ. Και μας λέει το πιστεύετε πως είναι η πρώτη φορά φέτος που κάνω αυτή τη συζήτηση; Ντρέπομαι. Με σας τα λέω, επειδή μάλλον σας ξέρω τόσα χρόνια. Βλέπω ένα σωρό κόσμο κάθε μέρα και κανείς δε μιλάει για διακοπές. Απολύσεις, ότι έχουν να πληρωθούν έξι μήνες, ότι ψάχνουν δεύτερη δουλειά. Για καλοκαίρι τίποτα.

Γι αυτό σας λέω: τα ‘χουμε πει χίλιες φορές. Ένας ολόκληρος λαός κάθεται υπομονετικά και περιμένει. Ο καθένας τον Μεσσία του. Κι, όπως έγραφε παλιά η Λιλή Ζωγράφου:...γιατί ποτέ κείνος που περιμένει δε δημιουργεί. Και πολύ περισσότερο όταν περιμένει να θρέψουν οι άλλοι την πείνα του για ζωή, αν όχι την περιέργειά του γι αυτήν.

Γι αυτό σας λέω: καλό καλοκαίρι!

Γράψτε Ζωζώ!

Διαβάζεις, βασανίζεσαι, ψυχοθεραπεύεσαι, κουβεντιάζεις, αναζητάς…
ψάχνεσαι, ψάχνεσαι, ψάχνεσαι κι έρχεται ένα πρωί η Ζωζώ και σου ανοίγει τα μάτια.

«Τόσα χιλιόμετρα λαμέ και δε σε νίκησα, καημέ!»

Πού πας εσύ, μανάρι μου, μ’ ένα μπλουτζίν ρημάδι;





Edit
Mikroastes
Τελευταίο επεισόδιο για τη φετινή σεζόν!
Ρομαντικό, αγαπησιάρικο κι ελπιδοφόρο.
(Αφού το φθινόπωρο θα πτωχεύσουμε...)

Χωρίς σχόλια - τουλάχιστον σταμάτησε να βρέχει!

Ξανάρχισε!

(Δε φταίω εγώ)