Βραχυκύκλωμα.

Δεν έχω να πω τίποτα. Όχι ακριβώς άναυδη, αλλά τα έχουμε πει όλα. Κι αυτό που συμβαίνει πανταχόθεν είναι τόσο λυπητερό που δε σου αφήνει περιθώρια ούτε καν να φωνάξεις.

Βγήκαμε χτες με τη Wilma στην Πανόρμου για μια μπύρα. Φτάσαμε δώδεκα παρά και δεν είχε, όχι καρέκλα να κάτσουμε, ούτε πεζούλι να σταθούμε! Κόσμος, πιτσιρίκια, πολύχρωμα, χαρούμενα, μουσικές, κλαπατσίμπανα!

Και λέγαμε τα ίδια: λίγο τα δικά μας και πολύ των όλων. Που κόψαν τις συντάξεις (μα τις συντάξεις, γαμώ τον αντίθεό σας;), που ο πληθωρισμός τρέχει με 5,5%, που η αριστερά αυνανίζεται ποικιλοτρόπως, που το Ντιτρόιτ ερήμωσε και βρίσκεις σπίτι κομπλέ με κήπο και μη σου πω με σκύλο για 8.000 δολάρια, αλλά κανείς δεν αγοράζει γιατί τι να το κάνεις το σπίτι σε μια πόλη-φάντασμα. Κι άλλα πολλά – δε βαριέσαι!

Φεύγοντας, είδαμε τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, φίλος παλιός και κούκλος. Έλα δω, να σε φιλήσω, του λέω, που είσαι ωραίο αγόρι, να σου πω καλό καλοκαίρι. Κι αρχίσαμε τα κλασσικά πού θα πάτε, διακοπές, πότε θα φύγετε, πότε θα γυρίσετε κλπ. Και μας λέει το πιστεύετε πως είναι η πρώτη φορά φέτος που κάνω αυτή τη συζήτηση; Ντρέπομαι. Με σας τα λέω, επειδή μάλλον σας ξέρω τόσα χρόνια. Βλέπω ένα σωρό κόσμο κάθε μέρα και κανείς δε μιλάει για διακοπές. Απολύσεις, ότι έχουν να πληρωθούν έξι μήνες, ότι ψάχνουν δεύτερη δουλειά. Για καλοκαίρι τίποτα.

Γι αυτό σας λέω: τα ‘χουμε πει χίλιες φορές. Ένας ολόκληρος λαός κάθεται υπομονετικά και περιμένει. Ο καθένας τον Μεσσία του. Κι, όπως έγραφε παλιά η Λιλή Ζωγράφου:...γιατί ποτέ κείνος που περιμένει δε δημιουργεί. Και πολύ περισσότερο όταν περιμένει να θρέψουν οι άλλοι την πείνα του για ζωή, αν όχι την περιέργειά του γι αυτήν.

Γι αυτό σας λέω: καλό καλοκαίρι!

Γράψτε Ζωζώ!

Διαβάζεις, βασανίζεσαι, ψυχοθεραπεύεσαι, κουβεντιάζεις, αναζητάς…
ψάχνεσαι, ψάχνεσαι, ψάχνεσαι κι έρχεται ένα πρωί η Ζωζώ και σου ανοίγει τα μάτια.

«Τόσα χιλιόμετρα λαμέ και δε σε νίκησα, καημέ!»

Πού πας εσύ, μανάρι μου, μ’ ένα μπλουτζίν ρημάδι;





Edit
Mikroastes
Τελευταίο επεισόδιο για τη φετινή σεζόν!
Ρομαντικό, αγαπησιάρικο κι ελπιδοφόρο.
(Αφού το φθινόπωρο θα πτωχεύσουμε...)

Χωρίς σχόλια - τουλάχιστον σταμάτησε να βρέχει!

Ξανάρχισε!

(Δε φταίω εγώ)

Σταμάτησε!

(Να βρέχει). Ακούστε το απίθανο άσμα κι έρχομαι!

Βρέχει!

Είναι κάτι μέρες που με τρώει η μοναξιά. Όχι νύχτες – τις νύχτες μ’ αρέσει και την αποζητώ. Μέρες. Και πάλι, όχι όταν είμαι μόνη μου. Τη μοναξιά, όταν είμαι μόνη μου, τη διαχειρίζομαι, τη μεταλλάσσω. Όταν είμαι με κόσμο, όχι.

Μέρες. Που νιώθω ότι δεν μπορώ να συνεννοηθώ ούτε με τον εαυτό μου. Που μου φαίνονται όλοι τόσο ενοχλητικοί και παρακαλάω να εξαφανιστούν πάραυτα. Κι ακριβώς τότε αυτοί οι όλοι θυμούνται να μου ζητήσουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι: ένα άρθρο για τον αυτισμό, 1.732,00 ευρώ, ένα φραπέ γλυκό με γάλα, την κυρία Μαρία με τα κίτρινα, ένα χοτ-ντογκ με κέτσαπ, να δείξω κατανόηση κι ανωτερότητα, υπομονή και επιμονή, αποφασιστικότητα και νάζι, δύο φιλιά για καληνύχτα, όνειρα γλυκά και καλό ξημέρωμα.

Σήμερα πρέπει να ήταν όλοι οι πλανήτες ανάδρομοι. Ήθελα απλώς να ξαπλώσω σε μια πολυθρόνα και να βλέπω οχτώ ώρες τηλεόραση. Ν’ αράξω στο πάτωμα και να κοιτάζω όλο το απόγευμα το ταβάνι. Να κοιμηθώ, εννοείται, περίπου τέσσερα εικοσιτετράωρα (τι πράγμα αυτό με τον ύπνο, μου λείπει τόσο πολύ, βλέπω το κρεβάτι μου και το λαχταράω!).

Αντί γι αυτά έκανα όλα τα προ-παραπάνω - συν ένα τουρλού (απίθανο), μείον την υπομονή (που δε συγκαταλέγεται στα χαρίσματά μου).

Τέλος πάντων, η μέρα ευτυχώς πέρασε, η μοναξιά ευτυχώς έμεινε κι ετοιμάζομαι πια να την απολαύσω.

Πολλά φιλιά και καλό καλοκαίρι!

Επαναδημοσίευση (για να τα ξαναθυμηθούμε)

Κυριακή, 04 Ιανουαρίου 2009

This is our land, so get the fuck out of it!

(graffity by Banksy)

«Η γη τελειώνει για μας,

μας σπρώχνει στο τελευταίο μονοπάτι

και θρυμματίζουμε τα μέλη μας

για να χωρέσουμε σε αυτό.

Πού θα πάμε μετά τα τελευταία σύνορα;

Πού θα πετάξουν τα πουλιά

μετά τον τελευταίο ουρανό;»

Μαχμούντ Νταργουίς, Παλαιστίνιος ποιητής

Ό,τι κι αν διαβάσω για το παλαιστινιακό, δεν καταλαβαίνω μία. Χρόνια ολόκληρα τώρα. Από τότε που πήγαινα Δημοτικό και μάθαινα στα Θρησκευτικά πως ο Μωυσής οραματίστηκε τον Θεό να τον διατάζει να οδηγήσει τους Εβραίους προς σωτηρία στη Χαναάν. «Και τους Χαναναίους τι θα τους κάνανε, κυρία;» ρωτούσα απορημένη. Απάντηση δεν πήρα ποτέ.

Το πολιτικό κίνημα «σιωνισμός» δημιουργήθηκε στα τέλη του 19^ου αιώνα από τον επιφανή Βιεννέζο δημοσιογράφο Τέοντορ Χερτσλ (1860-1904), ως απάντηση στην αντισημιτική έξαρση που είχε ξεσπάσει στην Ευρώπη και κορυφώθηκε με αφορμή την υπόθεση Ντρέιφους. Στόχος του κινήματος ήταν η δημιουργία ενός κράτους για τους Εβραίους, τους οποίους προσδιόριζε ως Έθνος.

Οι πρώτες περιοχές που συζητήθηκαν για την ίδρυση αυτού του κράτους ήταν η Σιβηρία, η Αργεντινή και η Ουγκάντα. Τελικά κατέληξαν στην Παλαιστίνη, αφού εκεί βρίσκονταν τα ιερά, πάτρια εδάφη. Επίσης, η Παλαιστίνη ήταν μια περιοχή χωρίς λαό (σ.σ. δηλαδή ό,τι έπρεπε) για ένα λαό χωρίς γη. Και τέλος, ένα εβραϊκό κράτος ανάμεσα στους Άραβες θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως προμαχώνας της Ευρώπης απέναντι στην Ασία, μια προωθημένη προφυλακή του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα.

Οι διώξεις των Εβραίων στην Ευρώπη το πρώτο μισό του 20^ου αιώνα ενίσχυσαν το κίνημα του σιωνισμού και τη δεκαετία του ’30 ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων μετανάστευσε στην Παλαιστίνη, αγνοώντας προφανώς τους ντόπιους πληθυσμούς.

Η δικαίωση του κινήματος, όμως, ήρθε το 1947. Μέχρι τότε οι Εβραίοι κατείχαν το 6% της συνολικής γης και αποτελούσαν το 1/3 του πληθυσμού. Παρόλα αυτά ο ΟΗΕ υιοθέτησε απόφαση για τη διαίρεση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, με το 55% της γης να παραχωρείται στο Ισραήλ.

Την επόμενη χρονιά ξέσπασε ο Αραβοϊσραηλινός πόλεμος, αποτέλεσμα του οποίου ήταν να εκδιωχθούν από την πατρίδα τους 727.000 Παλαιστίνιοι, να διχοτομηθεί η Ιερουσαλήμ σε Ισραηλινή και Ιορδανική και να κυριαρχήσει η Αίγυπτος πάνω στη Λωρίδα της Γάζας.

Από τότε το Ισραήλ, με πολέμους, εποικισμούς και διεθνείς συμφωνίες, έχει καταφέρει να ελέγχει πάνω από το 75% της Παλαιστινιακής γης και το 80% των πηγών νερού της Δυτική Όχθης. Τα 2/3 των Παλαιστινίων είναι πια πρόσφυγες χωρίς δικαίωμα επιστροφής στην πατρίδα τους. Κι όσοι ζουν ακόμα εκεί φυλακίζονται από ένα τεράστιο τείχος.

Συνεχίζω, λοιπόν, να μην καταλαβαίνω μία. Μερικά πράγματα φαίνεται πως είναι πολύ πολύπλοκα για το προφανώς ανεπαρκές, ξανθό μυαλό μου. Πού θα μπορούσανε να πάνε μετά τα τελευταία σύνορα;

(Τα στοιχεία που παραθέτω είναι από την Βικιπαίδεια, τον Πολίτη, το intifada.gr και το ποίημα από τον Ριζοσπάστη.)