Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

REVOLUTION




Έτσι όπως το πάω, η επόμενη ανάρτηση θα λέγεται «το τελευταίο Σάββατο του χειμώνα»!

Η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να γράψω κάτι. Η ζωή μου κυλάει πολύ κουλ (που λέει κι ο γιος μου), μ’ απασχολούν πολλά «εν οίκω» που δε γράφονται – όχι γιατί είναι δυσάρεστα ή ντροπιαστικά ή ξέρω ‘γω, απλώς δεν γράφονται.

Όσο για τα «εν δήμω», δε μ’ απασχολούν καθόλου. Δηλαδή, με τι θα μπορούσα ν’ ασχοληθώ; Τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές; Χα! Τα διάφορα σκάνδαλα; Χα, χα! Τον ανασχηματισμό; Χα, χα χα!

Προχτές μου ‘λεγε το Πρόσωπο, πως ένας σούπερ ντούπερ έγκυρος αναλυτής, σε κάποιο πολύ γουάου φόρουμ προέβλεψε πως στην Ελλάδα θα γίνει εμφύλιος πόλεμος (όπως διαπιστώνετε δεν ενδιαφέρθηκα να συγκρατήσω καμία πληροφορία). Ανάμεσα σε ποιους; τον ρωτάω απορημένη. Τι σε ποιους; μου απαντάει. Την εργατική και την αστική τάξη!

Εκεί να δείτε γέλια! Ξεκαρδίστηκα. Το Πρόσωπο είναι ρομαντικός άνθρωπος, λαχταρά να ζήσει τη στιγμή που το προλεταριάτο θα σηκώσει τη σημαία του αγώνα. Την περιμένει κιόλας. Οσονούπω.

Ποια εργατική τάξη, μανάρι μου; Και ποια αστική, μη σας πω! Πιο πιθανό βλέπω να ξεσπά εμφύλιος ανάμεσα σε αρειανούς και παοκτζήδες, emo και κάνγκουρες, το φαν κλαμπ της Βανδή με το φαν κλαμπ της Βίσση, παρά να βρεθεί ένας ικανός αριθμός Ελλήνων που θα παραδεχτεί πως είναι εργάτης.

Οι Έλληνες, που ξέρω εγώ τουλάχιστον, παρακολουθούν με ενδιαφέρον κι ανησυχία τις επιπτώσεις της κρίσης, της εφαρμογής του μνημονίου και τη δυστυχία που συνεπάγονται. Στους άλλους. Όλοι πιστεύουν πως δεν τους αφορά. Ακόμα κι οι απολυμένοι.


Το πρόβλημα σ’ αυτή τη χώρα είναι πως βρέθηκε ξαφνικά να περνάει από την προνεωτερικότητα στη μετενεωτερικότητα. Δηλαδή από το αρχαίο μεγαλείο, κατευθείαν στο "μεταμοντέρνο" χάλι μας. Όταν οι υπόλοιποι δυτικοί βίωναν τον διαφωτισμό, εμείς είχαμε την τουρκοκρατία. Ο ορθός λόγος δεν μας άγιξε. Στερούμαστε τα πιο βασικά εργαλεία της διαλεκτικής. Και τώρα στεκόμαστε αμήχανοι μπροστά στο «τέλος του καπιταλισμού» που ποτέ δεν είχαμε πάρει χαμπάρι.

Γι αυτό δρούμε, ακόμα και σε κοινωνικό επίπεδο, με το συναίσθημα, γι αυτό τσιμπάμε ακόμα με τα κάθε λογής σύμβολα. Είμαστε σαν βρέφη που ξαφνικά έγιναν παιδιά, χωρίς να μεσολαβήσει η νηπιακή ηλικία τους. Δεν ξέρουμε να μιλάμε, να περπατάμε, να σκεφτόμαστε. Οι συγκυρίες μας σήκωσαν βίαια από την κούνια μας και τώρα σπάμε καθημερινά τα μούτρα μας, μέχρι να καταφέρουμε να σταθούμε όρθιοι. Αν τα καταφέρουμε ποτέ.


Να λοιπόν που είχα πράγματα να γράψω. Μόνο που αυτές είναι σκέψεις παλιές. Κατά τα άλλα, διαβάζω τα μπλογκς και ενδιαφέρουσες απόψεις στο facebook, περιφρονώ τον επίσημο δημόσιο λόγο και η ζωή συνεχίζεται. Κουλ!

Blog ποικίλης ύλης...

...και μάλλον προβοκατόρικο.