Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

Περαστικά!!!



Το παράξενο δεν είναι που αρρώστησα. Το παράξενο ήταν που δεν είχα αρρωστήσει τόσον καιρό. Ο αγαπημένος μου γιος, πηγαινοερχόμενος στο σχολείο, εκτός από διάφορες κατασκευές που γράφουν κατάφατσα Σ’αγαπάωμανούλα (μία λέξη), φέρνει και όλες τις ιώσεις που κυκλοφορούν Αττική και περίχωρα.


Έτσι, την Κυριακή το πρωί ξύπνησα με πόνους στην πλάτη, που εξελίχθηκαν κι έπιασαν και τη μέση, μετά τα χέρια, τα πόδια, το κεφάλι – μην τα πολυλογώ, έφτασα να πονάω από την κοτσίδα (που έχω κόψει, πια) μέχρι τις πατούσες.


- Γυμναστήριο θες, απεφάνθη το Πρόσωπο, που είναι ο ειδικός επί του fitness στην οικογένεια και ό,τι και να πάθω, από λουμπάγκο μέχρι πονόδοντο, φταίει που δε γυμνάζομαι επαρκώς (έως καθόλου, εκτός αν θεωρηθεί γυμναστική το domino που παίζω με τον γιο μου).


Ευτυχώς που ανέβασα πυρετό, άρχισε και αυτός ο βήχας ο καταραμένος και γλίτωσα την υπόλοιπη γκρίνια για την ανυπαρξία της φυσικής μου κατάστασης.


Anyway, σήμερα είμαι αρκετά καλύτερα και χαζολογάω στο νετ. Χτες, όμως…! Χτες ξύπνησα κουδούνι μετά από μια νύχτα ελεεινού ύπνου και μετέφερα το (αγύμναστο) σαρκίο μου από το κρεβάτι στον καναπέ του σαλονιού. Πήρα και το τηλεκοντρόλ και σκέφτηκα «θα δω τηλεόραση να περάσει η ώρα». Και είδα. Την πρωινή ζώνη. Ενημερωτική και ψυχαγωγική (τρομάρα της!). Και μετά, που βαρέθηκα, άνοιξα να διαβάσω τις Κυριακάτικες: Επενδυτή, ΒΗΜΑ, Καθημερινή και Ριζοσπάστη (πολυσυλλεκτική ενημέρωση).


Και δηλώνω υπεύθυνα ότι έμαθα πολλά πράγματα:

§ Πως έρχονται κάτι τεχνοκράτες της ΕΕ για να σιγουρευτούν πως θα εφαρμοστούν κατά γράμμα τα νέα σκληρότερα-από-τα-προηγούμενα-σκληρά-μέτρα.

§ Πως το φύλλο για πίτα ανοίγει καλύτερα με νισεστέ.

§ Πως κάτι άνθρωποι έχουν ξενιτευτεί στην Παταγονία και ξεκατινιάζονται.

§ Πως ο κος Πάγκαλος δεν αποκλείει την κατάργηση του 14ου μισθού.

§ Πως ένας τύπος ΠΑΟΚτζής άκουσε από τα μεγάφωνα της Τούμπας τη γέννηση της κόρης του, κέρασε τους διπλανούς του πορτοκαλάδες/σάμαλι/κωκ και συνέχισε να παρακολουθεί το ματς (με ανανεωμένη διάθεση, είναι αλήθεια).

§ Πως το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών στο τέλος του 2009 ήταν 579 δις ευρώ.


Come again: 579.000.000.000,00 ευρώ!!!!!


Ε, μα καλά λέει ο ΓΑΠ πως λεφτά υπάρχουνε! Ποιος θα τους τα ζητήσει, όμως;


Και κατέληξα αβίαστα στα εξής δύο συμπεράσματα:


1ον. Καλά κάνω και δε βλέπω τηλεόραση.


2ον. Ρε, τι πανό και ντουντούκες αύριο στην απεργία; Τα όπλα πρέπει να πάρουμε, παιδιά! Γιατί αυτοί, αν τους αφήσουμε λίγο ακόμα, είναι ικανοί να μας ζητήσουν και το σκαλπ!


Περαστικά μας!



Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

"...Μα εγώ φτερά δεν έχω άμα δεν τ' ανοίγω..."



Θέλω να πάρω τη φυλή μου και να φύγω



(Αυτό το ποστ δεν υπάρχει. Έχω τόσα να σας πω που δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Εξού κι αποδεικνύεται ό,τι του φανεί του τρελοστεφανή. Μόνο πριν ξεκινήσετε να διαβάζετε, πατήστε το play).

Θέμα 1ο.

Όπως ήδη ξέρετε οι περισσότεροι, ξεπέρασα μ’ επιτυχία τον ύφαλο κι αυτών των γενεθλίων. Επέζησα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πέρασα κι ένα υπέροχο ΠΣΚ!

Την Παρασκευή είχα κανονίσει να βγάλω το Πρόσωπο ρομαντικό ραντεβού μεσήλικων μικροαστών. Πρώτα θέατρο σε «μικρή», «ψαγμένη» παράσταση και μετά για γκουρμέ φαγητό υπό το φως των κεριών σε live jazz restaurant. Γουάου;

Έτσι είπαμε κι εμείς και τελικά προτιμήσαμε το κλασσικό μας καφενείο στου Ψυρρή για ρακές (δεν παραθέτω άλλες λεπτομέρειες γιατί έχει όλες κι όλες δώδεκα καρέκλες) και μετά (μισομεθυσμένοι) καταλήξαμε στην «Αυλαία» στον Βοτανικό όπου είδαμε τους Χαϊνηδες.

Κι αυτό είναι που πρέπει να κρατήσετε από όλες τις παραπάνω άχρηστες πληροφορίες. Αν δεν τους έχετε δει να πάτε να τους δείτε. Είναι η καλύτερη ελληνική μπάντα που έχω παρακολουθήσει live. Μιλάμε για απίστευτη ενέργεια! Τσιγγάνικες, βαλκανικές μουσικές με δυνατά τύμπανα και πνευστά και μερικοί απ’ τους καλύτερους στίχους που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια!

Οκ, τους ήξερα τους Χαϊνηδες, τους άκουγα στο ράδιο και τα σιντί, αλλά ζωντανοί είναι πραγματικά μοναδικοί. Έτσι σου ‘ρχεται, δηλαδή, να τσακώσεις τους διπλανούς και να βγείτε στο δρόμο ν’ αρχίσετε την επανάσταση. Την όποια, δεν έχει να κάνει.
Δείτε τους. Θα με θυμηθείτε! (Για του λόγου το αληθές, τα βιντεάκια που παραθέτω)

Είχα μια αγάπη μια φορά


Θέμα 2ο.
Όταν ο ΣΚΑΙ έκανε τον μαραθώνιο για τους σεισμόπληκτους (και όχι μόνο) της Αϊτής, τον ίδιο καιρό που κυβέρνηση και ΜΜΕ κλαίγανε με μαύρο δάκρυ για τα αδιόρθωτα χάλια της ελληνικής οικονομίας, έλεγα στο Πρόσωπο μεταξύ σοβαρού κι αστείου: «Να, βρε, γιατί δεν κάνουν ένα μαραθώνιο υπέρ ελληνικού κράτους, βωμών και εστιών, να μαζέψουν το ρημαδοχρέος, να το ξοφλήσουμε, να μην έχουνε να μας πρήζουν;».

Βάζω την προηγούμενη εβδομάδα ένα πρωί το ραδιόφωνο να μάθω καμιά είδηση και τι ακούω τον Πορτοσάλτε να λέει; Ότι ο ΣΚΑΙ σκέφτεται να οργανώσει μαραθώνιο για το ελληνικό χρέος! Η ιδέα ήταν ακόμα ιδέα και ζητούσαν από τους ακροατές τη γνώμη τους: να το κάνουν ή όχι, κι αν ναι, με τι ποσό να κληθεί να συνεισφέρει ο καθένας;

Είμαι πολύ μπροστά, λέμε!
(Τελικά δεν ξέρω τι έγινε, θα οργανωθεί ο μαραθώνιος ή όχι; Εύχομαι να οργανωθεί, έχει να πέσει πολύ γέλιο!).


Θέμα 3ο.
Η φίλη μου η Σ. είναι νηπιαγωγός διορισμένη στα Φιλιατρά.

Τις προάλλες, ένα πρωί, κοιτάζει την απέναντι μονοκατοικία, όπου ζει μια γιαγιά, και καταλαβαίνει πως έχουν μπει κλέφτες. Πόρτες, παράθυρα παραβιασμένα κλπ. Βγαίνει στο μπαλκόνι της, φωνάζει τη γιαγιά, ξαναφωνάζει, καμία απάντηση. Ανήσυχη και τρομαγμένη, τηλεφωνεί στην αστυνομία.

Πραγματικά, έρχονται οι αστυνομικοί, διαπιστώνουν πως το σπίτι έχει παραβιαστεί αλλά η γιαγιά, για καλή της τύχη έλειπε, και ρωτάνε τη Σ. μήπως είχε παρατηρήσει κάτι που της φάνηκε πως έχει σχέση με τη διάρρηξη. Η Σ. θυμάται πως το προηγούμενο απόγευμα είχε δει δυο άγνωστους άντρες να κάθονται για αρκετή ώρα δίπλα στο σπίτι της γιαγιάς και να το κοιτάζουν Μάλιστα, κάπνιζαν.

«Να εδώ στεκόντουσαν» τους λέει. «Ορίστε, υπάρχουν ακόμα οι γόπες τους!» τους δείχνει, περιχαρής που μπόρεσε να βοηθήσει στη συλλογή στοιχείων.

«Συγνώμη, κοπελιά, αλλά πού νομίζεις πως βρίσκεσαι; Στο CSI Las Vegas; Εδώ είναι Φιλιατρά, ούτε αποτυπώματα δεν μπορούμε να πάρουμε!».

‘Ωρες-ώρες κι αυτοί οι δύσμοιροι, είναι να τους λυπάσαι!

(Η – αληθινή - ιστορία αφιερωμένη στον Apos, που με θυμήθηκε Σαββατιάτικα και τη Wilma, που ήταν μαζί μου όταν με θυμήθηκε ο Apos και πίναμε Cosmopolitan και Βreakfast at Manhattan. Και οι δύο αγαπημένοι μου φανατικοί οπαδοί του CSI Las Vegas και μόνο).

Κι ένα ακόμα τραγούδι για τις υπέροχες φιλενάδες μου και όλη την ατμόσφαιρα του Σαββάτου.

Φιλιά!!!!

That's amore

Blog ποικίλης ύλης...

...και μάλλον προβοκατόρικο.