elf

Μια συνάντηση σε ουδέτερο έδαφος

2012-01-04T15:11:00.002+02:00

Μερικές φορές αρκεί απλά ένας οιωνός, σαν αυτούς που λες πως συμβαίνουν μόνο στις ταινίες. Δεν είχα προλάβει να κάτσω, αναστατωμένη, αμήχανη, αναποφάσιστη μα φαινομενικά αυτοκυρίαρχη, και η κοπέλα στο διπλανό τραπέζι αστράφτει στο συνοδό της ένα χαστούκι! Ξεγυρισμένο, που θα ‘λεγε κι η μάνα μου.

Όλο το μαγαζί γύρισε και τους κοίταξε αυθόρμητα κι έπειτα όλοι κάναμε πως κοιτάζουμε αλλού, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, άλλος να ξεκκοκαλίζει το παϊδάκι του, εγώ να κάνω πως ψάχνω το κινητό μου στην τσάντα και τα γκαρσόνια έντρομα να σχεδιάζουν την εκτόνωση της κρίσης, τι θα γίνει μετά;

Όλα αυτά αστραπιαία, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, η τύπισσα κάνει την αναμφισβήτητη δήλωσή της, αφήνει το πλήθος άναυδο και τον άντρα μαρμαρωμένο, αρπάζει τσάντα, καμπαρτίνα και κατευθύνεται αυτάρεσκα προς την έξοδο. Αυτός, ένας ωραίος τριανταπεντάρης μελαχρινός, την κοιτά για μια στιγμή με κάτι σαν απεριόριστο θαυμασμό και τρέχει ξοπίσω της να την προλάβει.

Μακάρι να ‘ξερα τι της είπε, πώς την κατάφερε, πάντως τώρα την έχει βγάλει στην αυλή και φοβάμαι πως, αργά ή γρήγορα, θα την ξανακάτσει στο τραπέζι, μετανιωμένη, εκτονωμένη και σκλάβα του έρωτά του για πάντα.

Ούτε που νοιάστηκε για τον κόσμο που τους παρακολουθεί, λες και τον είχε χαστουκίσει στο σαλόνι του, λες κι αυτό είναι ένα παιχνίδι που αφορά μόνο την πάρτη του. Τώρα μπαίνει πάλι μέσα, κάνει ένα νόημα στον ταβερνιάρη και παίρνει τα ποτήρια τους και το μπουκάλι το κρασί έξω. Αυτή κάθεται σε ένα τραπέζι της αυλής με το κεφάλι κατεβασμένο και τους ώμους σκυφτούς. Αυτός βγάζει το σακάκι του και της το ρίχνει στην πλάτη. Σηκώνει τα μάτια και τον κοιτά και σκέφτομαι τον πούστη, δεν πήγε να φέρει την καμπαρτίνα της παρά της πρόσφερε το δικό του σακάκι, είναι από αυτούς τους άντρες που ξέρουν όλες τις σωστές κινήσεις, δεν έχει καμιά ελπίδα η χριστιανή. Αν καταφέρει και την ψήσει μετά το δημόσιο χαστούκι, σε όλη της τη ζωή θα την έχει από κάτω.

Εμείς, εντωμεταξύ, η υπόλοιπη ταβέρνα, θαμώνες και προσωπικό, τους κοιτάμε μέσα από τις τζαμαρίες σαν σινεμά. Καθένας με τις σκέψεις του, φαντάζομαι, και τα στοιχήματά του. Εγώ το ‘χω ξαναδεί το έργο πολλές φορές, οι άλλοι ίσως όχι. Τους ακούω που ψιθυρίζουν χαμηλόφωνα και σχολιάζουν, οι κυρίες αναθαρρημένες από την τολμηρή, οι άντρες θορυβημένοι παριστάνουν τους καμπόσους, άσε ρε, που θα τολμήσει η γκόμενα να με χαστουκίσει στην ταβέρνα κι εγώ θα τρέξω πίσω της - ένας θα τη βουτήξει απ’ τα μαλλιά και θα της χώσει τη μούρη στο πιάτο, άλλος θα την αφήσει, σκασίλα του για τις καριόλες, όλες ίδιες είναι. Ο πιο επιβλητικός, με μουστάκι και κουστούμι, μέχρι που θα της στείλει και εξώδικο για το λογαριασμό.

Ηρωίδα ή σκύλα, οι θαμώνες της λαϊκής ταβέρνας λογοφέρνουν για το ποιόν της ανυποψίαστοι. Κανείς τους δεν γυρνά να κοιτάξει εκείνον, ωραίο, μελαχρινό και σίγουρο για τον εαυτό του, που δεν τους χαλαλίζει ματιά, δε φαίνεται να νιώθει την παραμικρή αμηχανία για το ρεζίλι του, μόνο τη γυροφέρνει με σύστημα, εντείνει την καμουφλαρισμένη πολιορκία του μέχρι να την ισοπεδώσει.

Το έχω ξαναδεί αυτό το έργο, το είπαμε. Χρόνια πρωταγωνιστώ και χρόνια την πατάω. Και χαστούκι έριξα και αίτηση διαζυγίου έκανα κι ένα βράδυ μάζεψα ό,τι βρήκα στη βαλίτσα μου και πήγα να κοιμηθώ στο ξενοδοχείο. Δηλώσεις ανεξαρτησίας και τσαμπουκά, δε θα με κάνεις εσύ ό,τι θέλεις, πόσα μπορεί πια να ανεχτεί ένας άνθρωπος; Και κάθε φορά μ’ έφερνε πίσω, κάθε φορά και πιο εύκολα, ένα τηλέφωνο να βρεθούμε να συζητήσουμε, μία συνάντηση σε ουδέτερο έδαφος - εγώ δεν διανοούμαι να κάνω σκηνές δημοσίως - ούτε ένα συγγνώμη απ’ τη μεριά του. Ποτέ. Πάντα πηγαίνω περιμένοντας να απολογηθεί και πάντα καταλήγουμε να αναλύουμε το φταίξιμό μου.

Ωραίος και σίγουρος για τον εαυτό του, με τα ζητήματά του λυμένα, τις δικαιολογίες του απροβάριστες, να παρατάσσονται αυτονόητες και δεδομένες και να μ’ αφήνουν χωρίς ούτε ένα τόσο δα επιχείρημα από τα τόσα, τα πραγματικά, που θα μπορούσα να του προτάξω.

Όχι όμως αυτή τη φορά. Σήμερα θα νικήσω εγώ. Τα καταφέρνω στη δουλειά, σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου, θα τα καταφέρω και μ’ αυτόν. Θα αντιπαρέλθω τις γοητείες και τα κολπάκια του. Αυτή τη φορά θα τον αντιμετωπίσω, θα τον νικήσω και θα ανοίξω πανιά για νέες, αφουρτούνιαστες θάλασσες.

Το ολοκαίνουριο, αποφασισμένο μου βλέμμα πιάνει κίνηση στην αυλή, τους ξέχασα αυτούς. Μακάρι να αντέξει, μακάρι να τον κοιτάξει τρυφερά, με φυσική ανωτερότητα, να πληρώσει γαλαντόμα το λογαριασμό και να φύγει!

Νοτ ίβεν κλόουζ. Την οδηγεί μέσα με σιγουριά. Προπορεύεται κρατώντας τα ποτήρια κι εκείνη τον ακολουθεί τυλιγμένη στο σακάκι του. Κάθονται στο τραπέζι τους κι ο σερβιτόρος, σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα απ’ αυτά, τους φέρνει καινούριο μπουκάλι κρασί και το δίσκο με τα ορεκτικά να διαλέξουν.

Πρέπει να φύγω γρήγορα! Πρέπει να προλάβω, να γλιτώσω, να νικήσω αυτή τη φορά κι ο μόνος τρόπος είναι να μην του επιτρέψω να με χειραγωγήσει. Ωραίος και σίγουρος για τον εαυτό του, πρέπει να φύγω γρήγορα, να μην προλάβω προπαντός να τον δω.

Ψάχνω απελπισμένη τον σερβιτόρο, σηκώνομαι, μαζεύω με φούρια τα πράγματά μου να φύγω, μακάρι να προλάβω προτού να έρθει! Γκαρσόν!

«Γεια σου, όμορφη. Άργησα λίγο, έμπλεξα στη δουλειά. Έχω αναλάβει ένα απίθανο πρότζεκτ…».

Και ξανακάθομαι παραδομένη.

Το ζευγάρι στη γωνία

2011-07-15T13:30:00.003+03:00

Αν ακούσω άλλη μια φορά αυτό το τραγούδι θα κάνω εμετό, το ορκίζομαι. Όπου μπαίνω παίζει, μα σε καφετέρια, ψιλικατζίδικο, ασανσέρ, το ίδιο και το ίδιο, «σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς, αγαπιόμαστε». Ήμαρτον, Παναγία μου, πια, άλλο στίχο δε μπορούνε να βρούνε, κι αυτή η μουσική ντάπα-ντούπα, μου τρυπάει τον εγκέφαλο.

Εντωμεταξύ, ήρθα πάλι ένα τέταρτο νωρίτερα, δε βάζω μυαλό με τίποτα, αφού ο Βαγγέλης, όταν λέει κατά τις οκτώμισι εννοεί εννιά παρά δέκα, εγώ γιατί στήνομαι να τον περιμένω σαν το γίδι;

Κι αυτό το μαγαζί, τι μανία τον πιάνει, τώρα που θα τελειώσει το γλυκανάλατο θα αρχίσουν τα λαϊκά, μια πλατεία γεμάτη κομψά καφέ κι εμείς πάντα ραντεβού στην τρύπα με τους καμένους. Ο μπουφετζής χασμουριέται, η γκαρσόνα με τα εφαρμοστά κι όλο το στήθος έξω, δυο-τρεις κακάσχημοι διασκορπισμένοι εδώ κι εκεί απολύτως απορροφημένοι από τα δελτία του στοιχήματος. Κι ένα ζευγάρι στη γωνία που προφανώς τσακώνεται.

Δεν ταιριάζω εγώ εδώ μέσα, με τίποτα λέμε. Με τα ρουχαλάκια μου κομψά και μοντέρνα, τα μαλλάκια μου καλοχτενισμένα, τα νύχια μου πεντακάθαρα! Είμαι μια τέλεια παραφωνία, σαν τη μύγα μες το γάλα, σαν την αρχόντισσα στη φτωχογειτονιά, σαν λάθος νότα στο σουξέ της εποχής που παίζουν τα μεγάφωνα – άστοχη παρομοίωση, σάμπως παίζει και καμιά νότα σωστή αυτή η αηδία;

Άντε, ρε Βαγγέλη, βαρέθηκα! Και δεν έχει και κανένα περιοδικό να χαζέψω, μόνο αθλητικές εφημερίδες ευδοκιμούν εδώ μέσα.

Ας κάτσω λίγο πιο λοξά για στυλ (και για να μην πατικώνω τον ποπό μου και κατσιάσει απ’ τα τριάντα μου), και για να μπορώ να ρίχνω και καμιά ματιά στο ζευγάρι της γωνίας. Στον άντρα, δηλαδή, γιατί τη γυναίκα τη βλέπω πλάτη. Άλλος άσχετος με το χώρο. Πω πω, τι ωραίο παιδί! Καλοκουρεμένος, ελαφρώς αξύριστος, μ’ ένα λευκό πουκάμισο και ωραίο ρολόι! Αχ, δε βλέπω τα παπούτσια του, τον άντρα, λέει, τον κρίνεις απ’ τα παπούτσια, αυτός είμαι σίγουρη θα φοράει μοκασίνια χρώματος ταμπά.

Ο Βαγγέλης πάλι, θα ‘μια τυχερή αν έρθει με τα αθλητικά, τώρα που ζέστανε ο καιρός, μπορεί να σκάσει και με καμιά παντόφλα! Πού να του πω να πάμε, για κανένα φαγητό μάλλον, λες να τον καταφέρω για το κινέζικο; Βαριέμαι όλο σουβλάκια και κρέατα, αυτός σίγουρα θα θέλει να κάτσουμε εδώ και μετά να πάμε σπίτι του. Καλέ! Το ζευγάρι της γωνίας τσακώνεται για τα καλά τώρα! Αυτή τα ‘χει πάρει τελείως, τι λέει; Δεν ακούω τίποτα, γαμώτο με τα σκυλάδικα που παίζει εδώ μέσα! Να τη σηκώθηκε. Ά πα πα, σαν φώκια είναι! Πώς τα καταφέρνουν όλες οι ασουλούπωτες και καβατζώνουν τα καλύτερα παιδιά, στραβός είναι ο άνθρωπος, δε βλέπει τα χάλια της, θα μου πεις κι εσύ που βλέπεις τα χάλια του Βαγγέλη τι κάνεις, τον παρατάς; Εγώ είμαι τριάντα, μάνα μου, ένας Βαγγέλης μου πέφτει, σάμπως θα βρω καλύτερο, κι όταν τον πιάνουν τα τρυφερά του, το πουλάκι μου…

Α! Τον χαστούκισε η κακούργα! Τι σφαλιάρα ήταν αυτή! Άστραψε και βρόντηξε, μιλάμε! Α τον έρμο, τι του ‘μελλε να πάθει στο καταγώγιο της Φωκίωνος Νέγρη! Να τη, φεύγει. Παιδιά, τον παράτησε! Θράσος απύθμενο η φώκια! Πού πας, μαντάμ, και τον αφήνεις χαστουκισμένο, σαν τα κρύα τα νερά είναι το παλικάρι. Λες να τρέξει πίσω της; Όχι, ρε συ, αν τρέξει θα την ψωνίσω. Α, ρε Βαγγέλη, σφαλιάρα που σου χρειάζεται! Όχι, δε φεύγει. Αχ, με κοιτάει! Έλα δω, αγόρι μου, να σε παρηγορήσω εγώ. Καλέ! Με κοιτάει! Λες να του χαμογελάσω; Ή να του κάνω νόημα;

«Τι έγινε, μωρό, άργησα πέντε λεπτά και ψάχνεις αντικαταστάτη;»

Δεν άργησες πέντε λεπτά, Βαγγέλη. Εικοσιπέντε άργησες. Και μου εμφανίστηκες αγουροξυπνημένος, φρεσκομπανιαρισμένος και με τη φανέλα του Ολυμπιακού. Γαμώ τη γκίνια μου, δε μπορούσε ν’ αργήσει άλλα δέκα! Δε βαριέσαι, παλιοζωή. Τώρα «τι είναι αυτά που λες, αγάπη μου» και γούτσου-γούτσου μπας και τον ψήσω για το κινέζικο. Που είμαι και τόσο κομψά ντυμένη.

Αμ δε! Ο Βαγγέλης έχει άλλα σχέδια. «Μωρό, δεν παραγγέλνω, δεν τα υπολόγισα καλά. Θα σε πάω σπίτι κι εμένα με περιμένουν στου Αλέκου, παίζουμε τσάμπιονς λιγκ σήμερα και θα μαζευτούμε όλοι. Άντε, ν’ αράξεις κι εσύ να ξεκουραστείς κι αύριο πού θα το πάω εγώ το μωράκι μου; Στην Πεντέλη θα το πάω για παϊδάκια, που είναι και ρομαντικά».

Άντε γαμήσου, Βαγγέλη! Κι εσύ και τα παϊδάκια κι ο Ολυμπιακός! Κοίτα τώρα, ανοίγει και την αθλητική! Δεν αντέχω άλλο, ρε πούστη μου, θα του σπάσω τα μούτρα του μαλάκα, μα το θεό, θα του ρίξω μπουνιά! Πάω λίγο τουαλέτα κι έρχομαι, του λέω, να ρίξω τουλάχιστον λίγο νερό στο πρόσωπό μου, γιατί δε μου γλιτώνει σήμερα, μαύρο θα τον κάνω!

Με χάρη, έτσι, όμορφα, ωραία, έφτασα, ουφ! Κοίτα τι όμορφη που είμαι, θα τον παρατήσω το βλάκα, εδώ η φώκια παράτησε τον παίδαρο, θα κάτσω εγώ με το Βαγγέλη;

Ο παίδαρος μπήκε στο «Γυναικών» τρία δευτερόλεπτα πίσω μου. Με κοίταξε που στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη και μου είπε «γεια». Εγώ δεν είπα τίποτα. Πλησίασα τόσο κοντά του που μπορούσα να νιώσω τη στύση του. Τον έπιασα από το χέρι και τον τράβηξα μέσα στην τουαλέτα. Αυτός με κόλλησε απάνω του και με φίλησε μέχρι που μου κόπηκε η ανάσα. Τότε έσκυψα, άνοιξα το φερμουάρ του και του πήρα μια πίπα να ‘χει να θυμάται. Τα κατάπια, τον κούμπωσα, σηκώθηκα και τον κοίταξα στα μάτια. Με φίλησε ξανά, τρυφερά κι αλησμόνητα, κι έπειτα έβαλε το χέρι στην τσέπη του κι έβγαλε μια κάρτα. Θέλω να σε ξαναδώ, μου είπε κι έφυγε.

Άσε μας, ρε Βαγγέλη με τον Ολυμπιακό!

Έτσι θα τέλειωνε η μικρή μου αφήγηση, αν ο συγγραφέας της ήταν άντρας. Είναι όμως γυναίκα. Οπότε τα πράγματα έγιναν ως εξής:

Πήγα στην τουαλέτα και κατούρησα, χωρίς να με ακολουθήσει κανένας. Γύρισα στο Βαγγέλη που είχε ήδη πληρώσει και με περίμενε με ανυπομονησία. Μπήκαμε στο αμάξι του, με πήγε σπίτι μου, με φίλησε βιαστικά και μου είπε: «Μωρό, αρχίζει δέκα παρά τέταρτο, μην τυχόν και δεν το δεις, αφού ξέρεις, είσαι το γούρι μας».

Ανέβηκα στο διαμερισματάκι μου, γδύθηκα, ξεβάφτηκα, φόρεσα πιζάμες, πήρα από το ψυγείο μου ένα γιαούρτι με μούσλι κι έκατσα στον καναπέ να δω το ματς.

Όχι, δε θα το δω, ρε! Θα το γυρίσω στο άλλο που έχει Νοικοκυρές σε απόγνωση. Ό,τι γουστάρω θα κάνω. Κι αν με ρωτήσει αύριο θα του πω πως δεν μπορώ να κάθομαι εγώ να βλέπω ποδόσφαιρό επειδή έτσι αρέσει σε σένα! Είμαι ανεξάρτητη γυναίκα εγώ. Ό,τι γουστάρω θα κάνω!

Άσε μας, ρε Βαγγέλη, με τον Ολυμπιακό!

(Ελένη Φουρνάρου, 2011)

My summer song 2011

2011-06-26T18:01:00.002+03:00

Σαν πολύ καιρό δεν έχουμε να τα πούμε;

Υπόσχομαι να επανορθώσω.

Καλό καλοκαίρι, παιδιά!

Ο Φόβος των Φίλων μου VIII

2011-03-31T17:46:00.002+03:00

Του Δημήτρη Νομικού

Αντιμέτωποι με το φόβο

Ο φόβος είναι εδώ! Μέσα στο δελτίο ειδήσεων, στις σελίδες των εφημερίδων, στο βλέμμα του γείτονα και του συνάδελφου στη δουλειά. Ο φόβος, με καταπληκτική μαεστρία πέρασε στην καθημερινότητά μας και μπόλιασε τις ψυχές μας. Ο δρόμος έχει χαρακτεί και οι ιθύνοντες γνωρίζουν πολύ καλά πως να στρέψουν τα τρομοκρατημένα μάτια μας σε αυτά που αυτοί θέλουν να βλέπουμε. Οι παλαιότεροι τρέμουν στις μνήμες του παρελθόντος που δείχνει να επανέρχεται, η κυρίαρχη γενιά στέκει φοβισμένη και αμήχανη στο παρόν που βιώνει γεμάτη ενοχές και οι νεότεροι έχουν χάσει την οποιαδήποτε σπίθα από το βλέμμα τους, έχοντας παραδοθεί από τα πριν σε μια ζωή που δεν βλέπουν να τους υπόσχεται τίποτα.

Σηκώστε λοιπόν τα χέρια ψηλά και παραδοθείτε χωρίς σκέψη σε αυτά που μια εξουσία υπόσχεται;;; Ας αφήσουμε τους επαΐοντες και τους ιθύνοντες να βρουν τη λύση που κάποια στιγμή θα ξεμπλοκάρει τα γρανάζια της ανάπτυξης και θα επανεκκινήσει τη ζωή μας;;;;; Μπορούμε να έχουμε τέτοια τυφλή εμπιστοσύνη σε δυο-τρεις οικογένειες οι οποίες μέσα σε τριάντα χρόνια δεν έκαναν το παραμικρό για να μας παρουσιάσουν την αλήθεια για το που βαδίζουμε και οι οποίες ορκίζονται στη σωτηρία μας, πως τραβάμε όλοι μαζί στο σωστό και ΜΟΝΑΔΙΚΟ δρόμο που χαράζουν οι ξένοι δανειστές και πολυεθνικές;;;;

Από την άλλη, έχει άραγε πεθάνει η ελπίδα ή κάπως μπορούμε να σταθούμε απέναντι και να επαναπροσδιορίσουμε τα πράγματα; Αν οι άλλοι, ανακαλύπτουμε ότι δεν είναι εύκολο να μας σώσουν, μήπως πρέπει να δούμε πως θα σωθούμε μόνοι μας;;; Μήπως έχει έρθει η ώρα να αφήσουμε τις δικαιολογίες όπως μου φταίει η οικονομική μου κατάσταση, ή η οικογένειά μου, ή το περιβάλλον που ζω, ή η εργοδοσία, η πεθερά μου, η κρίση, η κυβέρνηση; Μήπως πρέπει να ακούσουμε περισσότερο την εσωτερική μας φωνή, παρά τις εξωτερικές κατευθύνσεις που προσανατολίζουν το μυαλό μας εκεί που οι άλλοι θέλουν;

Ο μόνος οδηγός της ζωής μας είναι ο εαυτός μας, γιατί κανένας άλλος και τίποτα έξω από εμάς δεν μας ξέρει τόσο καλά, όσο εμείς. Μην οχυρωνόμαστε πίσω από τοίχους που θα δυσκολευτούμε μετά να ρίξουμε. Ας μάθουμε να ρωτάμε σωστά και θα δούμε αυτόν τον υπέροχο κόσμο να ξεδιπλώνεται στα πόδια μας, για να μας υπηρετήσει και να μας εξυψώσει. Στην ψυχολογία, ο ψυχολόγος σε καθοδηγεί να βγάλεις τις απαντήσεις από μέσα σου, γιατί θεωρούνται ανυπόστατες οι συμβουλές του είδους-εγώ στη θέση σου θα έκανα αυτό, ή το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι εκείνο. Η φιλοσοφία της Ανατολής στηρίζεται στο ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα μας. Ας ακούσουμε την ερώτησή μας και είναι σίγουρο ότι θα μπορέσουμε μέσα της να διαβάσουμε την απάντηση.

Ψάχνουμε στη σημερινή μέρα για το σκοπό της ζωής. Ο σκοπός της ζωής! Εδώ είναι η ερώτηση, εδώ και η απάντηση. Ο σκοπός της ζωής, μπορεί να είναι κάτι άλλο από ζωή με σκοπό;;;; Όταν βάλουμε ένα σκοπό, όταν έχουμε στόχους για να πραγματοποιήσουμε, γίνεται να θεωρήσουμε τη ζωή μας μάταιη; Όταν ο στόχος μας γίνει εμμονή, ντύνεται από την επιθυμία, την πεποίθηση και την προσδοκία. Τρεις κινητήριοι μηχανισμοί, που μας βοηθούν να υπερπηδάμε όλα τα εμπόδια. Τα εμπόδια, που πολλές φορές, βρίσκονται εκεί για να μας δείχνουν αν λοξοδρομούμε από την πορεία μας. Τα εμπόδια που κάποιος είπε ότι είναι αυτά που συναντούσε όποτε έπαιρνε τα μάτια του από το στόχο του. Τα εμπόδια, που ατσαλώνουν τον στοχαστή και αποπροσανατολίζουν όποιον δεν έχει στόχους. Τα εμπόδια, που κάνουν τους περισσότερους να εγκαταλείπουν, έστω και αν το τέλος είναι πίσω από την επόμενη στροφή.

Ας ξεκινήσουμε τώρα, αυτή τη στιγμή, να απαιτούμε οριστικά και αμετάκλητα την πραγματοποίηση των στόχων μας. Το αύριο είναι μια άλλη μέρα και το χτες έχει παρέλθει. Το τώρα έχει τις ευκαιρίες που δημιουργούνται για να μας εξυπηρετήσουν. Ας μην ψάχνουμε για ευκαιρίες ανάλογες με τις ικανότητές μας, αλλά ας δημιουργήσουμε ικανότητα ίση με τις ευκαιρίες μας. Ικανότητα, η οποία μπορεί να καλλιεργηθεί και να ισχυροποιηθεί, εάν οριστικοποιήσουμε τους στόχους μας προφορικά και γραπτά. Ας δεσμευτούμε απέναντι στο όραμά μας και τότε ο νους μας που ποτέ δεν κοιμάται, θα ψάξει μέσα από αυτόν τον κόσμο των άπειρων πιθανοτήτων, να επιλέξει αυτό που του έχουμε ζητήσει. Είναι υποχρεωμένος να το κάνει, γιατί αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί. Όταν του ζητάμε φόβο, μας φέρνει φόβο. Όταν του ζητήσουμε λύσεις, θα φέρει λύσεις. Μην περιφράζουμε τους στόχους μας με εκλογικευμένες αντιρρήσεις. Η φαντασία μας δεν πρέπει να έχει φραγμούς, γιατί αν δεν μπορούμε να φανταστούμε κάτι, πως μπορούμε να το αποκτήσουμε;

Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η φαντασία μας; Μπορούμε να είμαστε, να έχουμε να κάνουμε ότι θελήσουμε να φανταστούμε. Τα σύνορα της ζωής μας, είναι τα σύνορα της φαντασίας μας. Ας οριστικοποιήσουμε με λεπτομέρειες τους στόχους μας και ας απολαύσουμε τη διαδρομή μέχρι να υλοποιηθούν.

Το ογδονταπέντε της εκατό του άγχους, της ανησυχίας και των αρνητικών συναισθημάτων, είναι για πράγματα που δεν πρόκειται ποτέ να συμβούν. Απλώς χάνουμε το τώρα, όταν τους δίνουμε την ενέργειά μας. Το τώρα που είναι το μόνο που δεν αναπληρώνεται. Ας ζούμε με ευγνωμοσύνη για όσα προσφέρει το θαύμα του σήμερα και ας αφήσουμε το αύριο να ανησυχεί για τον εαυτό του. Ας θυμόμαστε ότι σήμερα είναι η πρώτη μέρα του υπόλοιπου της ζωής μας.

Δημήτρης Νομικός,
Συγγραφέας
Το βιβλίο του "Μια μέρα, μια ψυχή, τρεις ζωές" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτονού.

Η ανάρτηση αυτή έγινε στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο Φόβο".
Δείτε περισσότερα εδώ: grfear.blogspot.com

Ο Φόβος των Φίλων μου VII

2011-03-08T12:22:00.002+02:00

Του Δημήτρη Νομικού

ΦΟΒΟΣ

Φόβος. Ένα από τα θεμελιώδη συναισθήματα του ανθρώπινου γένους. Ένα προγονικό συναίσθημα, που μας κράτησε ζωντανούς όταν η ανθρωπότητα ζούσε στις σπηλιές και τα δέντρα, και που ακόμα και σήμερα μπορεί να μας διατηρεί γερούς και ακέραιους όταν οι συνθήκες απαιτούν ακραίες λύσεις και γρήγορες αποφάσεις. Ο φόβος μας κάνει να μην ορμάμε πάνω σε ένα σκυλί που μας γαβγίζει, να εκτιμάμε μια κατάσταση κινδύνου πριν αποφασίσουμε πιο δρόμο θα ακολουθήσουμε, να διαλέγουμε ανάμεσα στην φυγή και την επίθεση. Μέχρι αυτού του τόσο χρήσιμου και επιβιωτικού ρόλου του για την ανθρωπότητα, δεν υπάρχει καμία αντίρρηση για το χρήσιμο της ύπαρξής του.

Το θέμα αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον, όταν αντικείμενο αυτού του συναισθήματος δεν είναι μια αυθεντική κατάσταση κινδύνου, αλλά μια φτιαχτή και κατευθυνόμενη ροή δήθεν αναπόφευκτων εξελίξεων, οι οποίες κατασκευάζονται από κάποιους επιτήδειους και απευθύνονται στο ευρύ κοινό. Είναι μια μέθοδος που είναι γνωστή από την αρχαιότητα και η οποία εξελίχτηκε μέσα από τους αιώνες, φτάνοντας στη σημερινή της μορφή, η οποία έχει τελειοποιηθεί με τη βοήθεια των επιστημών.

Νευροφυσιολόγοι, κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι, έχουν να δώσουν πολλές απαντήσεις στο πως και το γιατί του φόβου που μας κατακλύζει. Η νευροφυσιολογία μέσω των ερευνών της, μας δίνει ένα καταπληκτικό συμπέρασμα. Ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει την αληθινή πληροφορία από την ψεύτικη. Ότι τροφοδοτήσουμε τον εγκέφαλό μας, αυτό και λαμβάνει σαν αποκλειστική αλήθεια. Το ανθρώπινο μυαλό, έχει ακόμα ένα πολύ σπουδαίο ιδίωμα. Μπορεί να σκέφτεται μόνο ένα πράγμα τη φορά. Έχουμε μία και μοναδική σκέψη την κάθε στιγμή που περνάει. Και πηγαίνοντας ακόμα πιο πέρα, ανακαλύπτουμε ότι έχουμε και ένα και μόνο συναίσθημα το οποίο αναγκαστικά συμβαδίζει με την ποιότητα της σκέψης. Μας λένε ακόμα οι επιστήμονες ότι, για να γίνει μια αλλαγή στη συνήθεια του τρόπου σκέψης μας, χρειάζεται γύρω στον ένα μήνα συνεχούς επανάληψης του καινούργιου μοτίβου, ώστε να σχηματίσει μέσα στον εγκέφαλο τις απαραίτητες συνάψεις με τους νευρώνες του, καταργώντας το παλαιό και ριζώνοντας το καινούργιο.

Τι λένε για τον άνθρωπο οι ψυχολόγοι; Ότι ουσιαστικά είμαστε το αποτέλεσμα του τρόπου σκέψης και αντίληψης που έχουμε σχηματίσει για τα πάντα γύρω μας. Δεν θα αναλύσουμε αυτή τη στιγμή το γιατί έχουμε αυτόν τον τρόπο σκέψης και ποια είναι τα γενεσιουργά αίτιά του. Αυτό που μας νοιάζει είναι ότι ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης που έχουμε δημιουργεί μια ταυτότητα της ύπαρξής μας. Όλοι μπορούμε, όταν αναφερόμαστε σε κάποιο γνωστό μας, να φέρουμε τα γενικά στοιχεία του χαρακτήρα του στο μυαλό μας, ακόμα και να γνωρίζουμε εκ των προτέρων το πως αυτό το άτομο θα τοποθετηθεί απέναντι σε ένα θέμα όταν κάνουμε μια συζήτηση. Αυτή είναι η ταυτότητα που μας χαρακτηρίζει. Έχουμε αισιόδοξους, απαισιόδοξους, σκεπτικιστές, τυχερούς και άτυχους, γκρινιάρηδες, γλεντζέδες και κεφάτους, κακομούτσουνους, θλιμμένους και απογοητευμένους, άτομα που μας ανεβάζουν όταν είμαστε μαζί και άτομα που θα θέλαμε πάντα να αποφεύγουμε. Όλα αυτά, είναι ταυτότητες.

Η ταυτότητα λειτουργεί με δύο τρόπους ταυτόχρονα. Πρώτον, αναλύει τα γεγονότα μέσα από ένα συγκεκριμένο πρίσμα και δεύτερον, διαλέγει να κάνει αυτές τις επιλογές οι οποίες την επιβεβαιώνουν. Γι αυτό, ενώ ζούμε στον 21ο αιώνα, ο οποίος έχει γύρω μας άπειρες επιλογές και ατελείωτες πιθανότητες ανάπτυξης, εμείς διαλέγουμε να κάνουμε αυτές τις επιλογές οι οποίες επιβεβαιώνουν την ταυτότητά μας. Κάθε μέρα, επαναλαμβάνουμε το ίδιο μοτίβο ζωής, το οποίο έχουμε συνηθίσει. Κάθε μέρα, διαλύουμε τις προσδοκίες μας για ένα καλύτερο αύριο, μέσα από την ψυχαναγκαστική συνήθεια του να σκεφτόμαστε και να πράττουμε όπως και τη χτεσινή. Επιζητούμε ένα καλύτερο άθροισμα για αύριο, χωρίς ποτέ να αλλάξουμε έστω και έναν από τους προσθετέους που απαρτίζουν το άθροισμα.

Κρατώντας λοιπόν κατά νου το ότι διαθέτουμε μια ταυτότητα μέσω της οποίας αναλύουμε τη ζωή και κάνουμε τις επιλογές μας και γνωρίζοντας ότι ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει την αληθινή πληροφορία από την ψεύτικη, μπορούμε πολύ εύκολα να αντιληφτούμε πως όταν μας πείσουν για την αναγκαιότητα του να ζήσουμε στο φόβο, και εννοώ μας πείσουν τόσο πολύ και τόσο έντονα που γίνει για μας μια αδιαπραγμάτευτη αλήθεια, τότε αυτή η αλήθεια, που κανείς δεν γνωρίζει αν όντως είναι και η μοναδική, γίνεται τμήμα της ταυτότητάς μας και τείνουμε να την επαληθεύουμε. Οι άμυνες πέφτουν και η παθητικότητα αντικαθιστά οποιαδήποτε διάθεση για αγώνα. Η μια σκέψη που έχουμε τη φορά, είναι η κυριαρχία του φόβου, και αναγκαστικά το συναίσθημα που ακολουθεί την κυρίαρχη σκέψη, είναι αυτό του φόβου. Μια κυβέρνηση, δεν έχει παρά να επιμένει για ένα μήνα μέσα από όλα τα επικοινωνιακά δίκτυα που διαθέτει να τροφοδοτεί το λαό της με την εικόνα που επιθυμεί, γνωρίζοντας ότι μετά από το μήνα αυτό, οι άμυνες του πληθυσμού έχουν πάει περίπατο και τα μέτρα που θέλει να περάσει θα τα περάσει όχι μόνο χωρίς αντίσταση, αλλά με τη συγκατάθεση της εικόνας του αναγκαίου που η ίδια έχει επιβάλλει. Το έθεσε και η Μέργκελ όταν συγκατάθεσε το Μάιο για το Ευρωπαϊκό ταμείο, λέγοντας ότι το Φεβρουάριο έθετε αντιρρήσεις για να μην έχουμε εδώ εξέγερση επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το πακέτο. Τι παραπάνω έγινε μέσα σε δυο μήνες, οπότε γίναμε ξαφνικά έτοιμοι για αυτό το πακέτο, πέρα από το μοναδικό εστιασμό όλου του πληθυσμού στο φόβο για τα τι θα πάθουμε αν δεν μας κάνανε την εκπληκτική εξυπηρέτηση να μας δεχτούν;

Όλες οι σημαντικές μάχες που έγιναν από το ανθρώπινο γένος, κερδήθηκαν από αυτόν που είχε εμπνεύσει περισσότερο τους άντρες του βγάζοντας κάποιο λόγο. Ο Τσόρτσιλ, οι αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί, οι δεκαπέντε που ξεκίνησαν τον πόλεμο της ανεξαρτησίας στην Αμερική, ο Ναπολέοντας, ο Μεταξάς, ο Λεωνίδας, ο Παπαφλέσσας, όλοι μα όλοι εμψύχωσαν τους άντρες τους ανεξάρτητα της αριθμητικής τους ή της τεχνολογικής τους υπεροχής απέναντι στον αντίπαλο. Ο φυσιολογικός φόβος αυτού που υστερεί, επισκιάστηκε από το πάθος, την πίστη, την ακλόνητη θέληση και την ελπίδα. Η παραπάνω ανάλυση της επιστήμης μας δείχνει το πως αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Η επιθυμία, η πεποίθηση και η προσδοκία μπορεί να αλλάξει όλα τα δεδομένα.

Το αντίθετο μπορεί να φέρει κάποιος που επιζητεί και επιχειρηματολογεί κατά αυτόν τον τρόπο, ώστε να φέρει ένα λαό εκεί που θέλει. Προσωπικά γνωρίζω ότι ιστορικά, το Γερμανικό λαό που πολέμησε και σκότωσε πολυάριθμους ανθρώπους, δεν τον σύραμε στη δίκη της Νυρεμβέργης. Εκεί, βρέθηκαν αυτοί που αποφασίζανε και διατάζανε. Αυτοί ήταν υπεύθυνοι για τις επιλογές στις οποίες μετείχε και ο υπόλοιπος λαός. Δεν του μεταβιβάσαμε όμως συλλογικά την ευθύνη, γεμίζοντας ένα λαό με τύψεις και ενοχές. Γιατί όποιος έχει ενοχές, δεν μπορεί και να σκεφτεί τίποτα παραπέρα από αυτό που του σερβίρουνε.

Τελειώνοντας, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα πέρα από το φόβο τον ίδιο. Όταν έχουμε στόχους και ακλόνητη πίστη στο να τους πραγματοποιήσουμε, τα εμπόδια γίνονται απλές μικροενοχλήσεις που μας καθυστερούν. Όταν όμως στοχεύσουμε στο φόβο, η ζωή πραγματικά γίνεται δύσκολη.

Δημήτρης Νομικός, συγγραφέας.
Το βιβλίο του "Μια μέρα, μια ψυχή, τρεις ζωές" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτονού.

Η ανάρτηση αυτή έγινε στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο Φόβο".
Δείτε περισσότερα εδώ: grfear.blogspot.com

Ο Φόβος των Φίλων μου VI

2011-02-24T10:04:00.001+02:00

Του Ντίνου Καλούδη

Τους ανοίγω τα στήθια
κι απλώνω τα χέρια ν'αγκαλιάσω
τις κρύες τους σφαίρες να ζεστάνω
Όσες πιο πολλές μπορέσω...
Άραγε τι μπορούν να μου κάνουν?
Μιά τρύπα στο...νερό
Έτσι!!!
Έζησα στη δουλεία
στο πλαστικό τους όνειρο
που μου έχουν χαρίσει
έμφυτο από μικρό παιδί
στα κοντά μου παντελονάκια
και το τόπι...από κιτρινισμένες εφημερίδες.
Δεν το συνήθισα ποτές
Μόνο που....φοβόμουν
μη χάσω το...τόπι?
Τώρα πια δεν φοβάμαι
τις σκιές, τα σκοτάδια
τις νύχτες πια δεν κοιμάμαι
μια απάντηση, πες μου
πες τι είχα?
τι χάνω?
Μια στιγμή Λευτεριά
και την άλλη ας πεθάνω
Εγώ
στο Κάιρο
Εσύ?
Η τύχη μου μικρή
στη δείχνω....πώς?
μα δεν κοιτάς εκεί
Ανησυχείς?
μα...δεν ρωτάς!!!!
δεν απορείς!
Μόνο ξεχνάς
Πώς μπορείς να φοβάσαι θα χάσεις
κάτι που δεν είχες ποτέ αποκτήσει
κι όλο τρύπες....ποτέ δεν θα φτάσεις?

Ντίνος Καλούδης σε λεύτερη πτώση.....01/02/2011

Ο Φόβος των Φίλων μου V

2011-02-15T09:21:00.002+02:00

Της Βάγιας Κάλφα.

Φόβος

Ορισμοί

Ι.

Όπως
Όταν κάνεις
αυτό
κι η σκιά σου
κάνει
τ' αντίθετο

ΙΙ.

Όπως όταν μπαίνεις
σ' ένα τεράστιο δάσος
και δεν ξέρεις πώς
να ονομάσεις

τα ξαφνιάσματα

ΙΙΙ.

Ότι θα γίνω
Χωρίς μέτωπο
Χωρίς μύτη και στόμα
Χωρίς μάτια
Χωρίς αφτιά
Μάγουλα μόνο
Τεράστια μάγουλα

Να τσιμπούν τα χέρια

Βάγια Κάλφα,
ποιήτρια

Η ανάρτηση αυτή έγινε στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο Φόβο".
Δείτε περισσότερα εδώ: grfear.blogspot.com

Ο Φόβος των Φιλων μου ΙV

2011-02-11T10:06:00.003+02:00

Του Ηλία Κωνσταντίνου,
(ανέκδοτο από το επόμενο βιβλίο του
που θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες).

φόβος

δεν κατάφερα ποτέ να αγαπήσω τη μοναξιά μου..
προσπάθησα αλλά δείλιασα,
φοβήθηκα να την πάρω αγκαλιά και να γίνουμε εραστές..
σκέφτηκα ότι θα με εγκαταλείψει κι αυτή,
θα με προδώσει..
την αποζητώ σχεδόν κάθε βράδυ
αλλά τώρα δεν με θέλει..
γαντζώνομαι σε σώμα,
σε κρεβάτι που πέφτω ήσυχα να μην ξυπνήσω
το έτερον ήμισυ..
πάντα δειλός, πάντα τρομαγμένος
να τη λατρέψω,
δεν την δέχτηκα όταν μου έκανε ερωτικές εξομολογήσεις
και τώρα την αποζητώ και με φτύνει κατάμουτρα
θυμίζοντάς μου τους δισταγμούς μου,
την τραμπάλα που κάθομαι
και κουνιέμαι σε όλη μου τη μη μοναχική πορεία..
μάλλον έχει δίκιο..
πάλι δεν την αγαπώ,
μα ερωτοτροπώ μαζί της
προσποιούμενος ότι θέλω να την ακολουθήσω..
άλλη μια φορά δειλός
μη ικανός να σταθώ απέναντί της ίσος προς ίσο..

Ηλίας Κωνσταντίνου,
ποιητής
Η συλλογή του "Αγάπη που σε λένε 14"
κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άπαρσις

Η ανάρτηση αυτή έγινε στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο Φόβο".
Δείτε περισσότερα εδώ: grfear.blogspot.com

Ο Φόβος των Φίλων μου ΙΙΙ

2011-02-10T07:44:00.003+02:00

Της Ελένης Κοφτερού

ΝΑ ΦΟΒΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ

Ο φόβος βρίσκεται παντού.
Μπορεί πολύ εύκολα να μεταμορφώνεται, από άυλο σε υλικό και να προσαρμόζεται σε όλες τις συνθήκες.
Μπαίνει στα ρουχαλάκια της παιδικής κούκλας και κυλάει με τις ρόδες της μικρής φαγάνας…
Μετακομίζει στη σχολική τσάντα και κάθεται με το ένα πόδι στον πίνακα μέχρι να γίνει το εξώφυλλο από τον κατάλογο της εξέτασης…
Δονείται στις φωνητικές χορδές του καθηγητή και γίνεται μελάνι στους βαθμούς του ελέγχου…
Τρυπώνει στις εφηβικές επιθυμίες και μεταμορφώνεται σε ενοχή στις πρώτες ονειρώξεις…
Βάφεται με το αιμάτινο κόκκινο στην πρώτη περίοδο των μικρών κοριτσιών..
Κολλάει δίπλα στην επιθυμία και σηκώνει το ανάστημά του πριν την πρώτη ερωτική επαφή…
Θριαμβευτής και αριστούχος περνάει τις Πανελλαδικές…
Πηγαινοέρχεται στα αμφιθέατρα του Πανεπιστημίου και στήνει οδοφράγματα στην ελεύθερη σκέψη…
Ρέει απ’ τις οθόνες της τηλεόρασης και κάνει πάρτι στις ειδήσεις..
Γίνεται αέρας που κυκλοφορεί ανάμεσα στα πλεγμένα χέρια των ζευγαριών και αφήνει μετέωρο το χέρι που θέλει να χαϊδέψει το πρόσωπο…
Μπαίνει στον χαρτοφύλακα στην πρώτη συνέντευξη , δε λιώνει στις σταγόνες του ιδρώτα..
Τρώει το ποντίκι του υπολογιστή και στοιχίζεται με προθεσμίες και dead lines..
Ορμάει σαν πεινασμένος λύκος στη σκοπιά του φαντάρου και γίνεται ο κάλυκας της σφαίρας στις βολές..
Ταξιδεύει ασταμάτητα Βουλγαρία –Ελλάδα-Ρωσία , σφραγίδα στα διαβατήρια των κοριτσιών…
Σαν πυκνό σύννεφο σκεπάζει την Αφρική, άλλοτε σαν ιός φονικός κι άλλοτε σαν σουβλιές πείνας..
Γίνεται ξεσκονόπανο στα χέρια της αλλοδαπής που σου καθαρίζει το σπίτι, δεν εξατμίζεται σαν ατμός απ’ το σίδερο για τα ρούχα..
Στήνεται στις ουρές των επιδομάτων της Πρόνοιας και περιμένει υπομονετικά για την άδεια παραμονής…
Ξενυχτάει στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και στα φρουτάκια του καζίνο..
Χτίζει τα κάγκελα στις φυλακές και τ’ αναμορφωτήρια και δίνει το ρεύμα στα ηλεκτροφόρα σύρματα…
Ανασαίνει στα εργατικά ατυχήματα και στους ανασφάλιστους και μετατρέπεται σε τσιγάρο στα χείλη του ανέργου…
Ξεροσταλιάζει στα επείγοντα των νοσοκομείων και γίνεται χαρτονόμισμα σε φακελάκι άσπρο για τον μεγαλογιατρό..
Τρέχει σταγόνα - σταγόνα στο κρεβάτι της αιμοκάθαρσης και χύνεται στο σώμα μαζί με το φάρμακο της χημιοθεραπείας.
Φωλιάζει στα μάτια των μοναχικών γέρων που ταΐζουν τα περιστέρια στο πάρκο.
Καραδοκεί στην άθλια άσφαλτο και στα σαπισμένα καράβια..
Αφόρητη οσμή απ’ τα σκουπίδια του απορριμματοφόρου κάποτε γίνεται και αποφορά από το σώμα του άστεγου που κομματιάζει..
Πετάει συνέχεια το λάσο της κατάθλιψης..
Δείχνει τα δόντια του με γκλοπς και χειροβομβίδες κρότου λάμψεις τσούζει στα μάτια μαζί με τα δακρυγόνα..
Ουρλιάζει από ηδονή στη σειρήνα του ασθενοφόρου…
Με χρώματα κι αρώματα καλλωπίζεται στα ινστιτούτα καλλονής και στα γυμναστήρια..
Ξεσαλώνει στα σκυλάδικα και λούζεται με αλκοόλ για να ξανανιώσει…
Ουρλιάζει στα γήπεδα τυλιγμένος σε χρωματιστά κασκόλ και σπάει τα κιγκλιδώματα..
Ξεθωριάζει για λίγο στο γρήγορο σεξ και τραβιέται μακριά από τα τρυφερά αγγίγματα..
Με πνευμόνια και βράγχια αναπνέει ο φόβος..
Πολλούς δρόμους και μονοπάτια βρίσκει να περπατήσει. .Κι όπου είναι κλειστός ο δρόμος με μπουλντόζες κι εκρηκτικά τον ανοίγει..

ΦΟΒΑΤΑΙ όμως κι ο φόβος..
Φοβάται όταν μπαίνει σε μπουκάλια με βιτριόλι που καίει, αλλά η φωνή δε σταματά κι ας είναι το πρόσωπο καμένη σάρκα..
Φοβάται τους ποιητές και τα ποιήματά τους, τους δασκάλους που τον προσπερνάνε χωρίς να του ρίξουν μια ματιά..
Τους εργάτες που σταματάνε τις μηχανές και κάθονται στο πάτωμα..
Φοβάται τα παιδιά που γράφουν στους τοίχους και βγαίνουν στους δρόμους για να διεκδικήσουν μια ζωή χωρίς αυτόν…
Φοβάται τον γιατρό που γίνεται επαναστάτης στη Κούβα και πεθαίνει στη Βολιβία..
Και τον άλλον που πηγαίνει στην Αφρική για να φροντίζει παιδιά χωρίς χρήματα..
Φοβάται τον αθλητή που τερματίζει ξυπόλητος...
Τη γριά που δεν βλέπει τηλεόραση, αλλά πιάνει κουβέντα με τις γάτες..
Τα παιδιά που ξεφεύγουν απ’ τις ουσίες και φτερουγίζουν ελεύθερα…
Φοβάται αυτόν που δε φοβάται για τις καταθέσεις του γιατί δεν έχει τίποτε να χάσει..
Τα κορίτσια και τα’ αγόρια που ερωτεύονται χωρίς όρια…
Τους ενήλικες που παραμένουν παιδιά..
Τους καρδιακούς φίλους..
Τα παιδιά που φτιάχνουν τραγούδια σαν συνθήματα...
Φοβάται τους λαούς που γεμίζουν σε μια νύχτα τις πλατείες, γιατί δεν μπορούν ν’ ανάσσουν ούτε λεπτό πια χωρίς ελευθερία…
Ο πιο μεγάλος φόβος του όμως είναι μήπως κάποια μέρα συναντηθούν όλοι αυτοί μαζί σε μια πρωτότυπη γιορτή, όπου τα δάκρυα θα γίνουν μικρά χρωματιστά βεγγαλικά , μια γιορτή με κόκκινα μπαλόνια και κόκκινα φιλιά γιατί τότε θα λυθούν τα μάγια και θα εξαφανιστεί..
Φοβάται την απαξίωση γιατί θα χάνεται στα βάθη της λήθης, στα βάθη μιας διαφορετικής κοινωνίας, όπου η αρμονία θα έχει επιβληθεί στις ανθρώπινες απατηλές σκέψεις κυριαρχίας.

Ελένη Κοφτερού,
Γεωπόνος
elenkoft@gmail.com

Η ανάρτηση αυτή έγινε στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο Φόβο".
Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

Ο Φόβος των Φίλων μου ΙΙ

2011-02-08T09:01:00.004+02:00

Του Βασίλη Κουστούδα

Francisco Goya

Ο Κρόνος που τρώει
τα παιδιά του

ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΕΣ

Πατρίδες και θρησκείες,
μόδες ή εμπειρίες,
εξουσίες , ιστορίες
κι άλλες ομοιοκαταληξίες…

Κατά την "διακόρευσή" τους
υποκριτικά συνεσταλμένες,
αναρωτιούνται διαρκώς
με τρυφερότητα
πότε θα γίνουν μάνες?

Μεγάλες πουτάνες
που πάντα εμφανίζονται ως "παρθένες"
μες στην γενικήν ηλιθιότητα!

Βασίλης Κουστούδας,
Βιολόγος ΑΠΘ

Η ανάρτηση αυτή έγινε στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο Φόβο".
Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

Ο Φόβος των Φίλων μου Ι

2011-02-07T08:59:00.004+02:00

Της Σοφίας Κολοτούρου

“…Η Κοινή Γνώμη, καλοκουρντισμένη,
κινείται ρυθμικά στις δυο γραμμές,
όπως πάντα, σαν εκκρεμές…”

Νίκος Καζάνας – Ένα Καλοκαίρι

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ

Φοβάμαι τον καρκίνο και το AIDS
και στην κλεψύδρα, κόκκους τις στιγμές
το χρόνο μου μετράω, καλός πολίτης,
-που, στα κρυφά, διαβάζω και το Strange
με θεωρίες συνομωσίας τρανταχτές-
τη σκέψη μου τραβάνε, σαν μαγνήτης

στης Κοινής Γνώμης το αέναο εκκρεμές.

Τους Πύργους τους φοβάμαι, μήπως πάλι
κομμάτια γίνουν και τους πάρει το ποτάμι
-και τους ανθρώπους, ως φορείς των μικροβίων,
τον ουρανό, που θα μου πέσει στο κεφάλι,
λιμούς, σεισμούς, πλημμύρες και τσουνάμι
και το θυμό φοβάμαι ηφαιστείων-

και τρέμω με το μαύρο μου το χάλι.

Φοβάμαι σπίλους κι ύποπτα εξογκώματα,
τους εμετούς, το βήχα, τον ιδρώτα,
την κυτταρίτιδα σαφώς και τις ρυτίδες,
-σ’ ένα τσεκ απ αλλάζω χίλια χρώματα,
τα φάρμακά μου παίρνω, πρώτα-πρώτα-
ζητώ να καλυφθώ με προσωπίδες

κι η σκέψη λιγοστεύει τις ελπίδες.

……………………………………………….

Φοβάμαι, όπως με μάθαν να φοβάμαι
και σκέφτομαι όπως θέλουν να σκεφτώ
-πολίτης της Καινούριας Εποχής,
ελεύθερες πληροφορίες δεν θυμάμαι,
γλιστράω σ’ ένα θάνατο αργό,
ακόλουθος, στο βάθος ευτυχής-

γρανάζι ως το τέλος μηχανής.

1/4/2005

Σοφία Κολοτούρου, "Ανεπίκαιρα ποιήματα",
http://www.sofiakolotourou.gr/

Η ανάρτηση αυτή έγινε στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο Φόβο".
Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

REVOLUTION

2010-09-09T08:31:00.004+03:00

Έτσι όπως το πάω, η επόμενη ανάρτηση θα λέγεται «το τελευταίο Σάββατο του χειμώνα»!

Η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να γράψω κάτι. Η ζωή μου κυλάει πολύ κουλ (που λέει κι ο γιος μου), μ’ απασχολούν πολλά «εν οίκω» που δε γράφονται – όχι γιατί είναι δυσάρεστα ή ντροπιαστικά ή ξέρω ‘γω, απλώς δεν γράφονται.

Όσο για τα «εν δήμω», δε μ’ απασχολούν καθόλου. Δηλαδή, με τι θα μπορούσα ν’ ασχοληθώ; Τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές; Χα! Τα διάφορα σκάνδαλα; Χα, χα! Τον ανασχηματισμό; Χα, χα χα!

Προχτές μου ‘λεγε το Πρόσωπο, πως ένας σούπερ ντούπερ έγκυρος αναλυτής, σε κάποιο πολύ γουάου φόρουμ προέβλεψε πως στην Ελλάδα θα γίνει εμφύλιος πόλεμος (όπως διαπιστώνετε δεν ενδιαφέρθηκα να συγκρατήσω καμία πληροφορία). Ανάμεσα σε ποιους; τον ρωτάω απορημένη. Τι σε ποιους; μου απαντάει. Την εργατική και την αστική τάξη!

Εκεί να δείτε γέλια! Ξεκαρδίστηκα. Το Πρόσωπο είναι ρομαντικός άνθρωπος, λαχταρά να ζήσει τη στιγμή που το προλεταριάτο θα σηκώσει τη σημαία του αγώνα. Την περιμένει κιόλας. Οσονούπω.

Ποια εργατική τάξη, μανάρι μου; Και ποια αστική, μη σας πω! Πιο πιθανό βλέπω να ξεσπά εμφύλιος ανάμεσα σε αρειανούς και παοκτζήδες, emo και κάνγκουρες, το φαν κλαμπ της Βανδή με το φαν κλαμπ της Βίσση, παρά να βρεθεί ένας ικανός αριθμός Ελλήνων που θα παραδεχτεί πως είναι εργάτης.

Οι Έλληνες, που ξέρω εγώ τουλάχιστον, παρακολουθούν με ενδιαφέρον κι ανησυχία τις επιπτώσεις της κρίσης, της εφαρμογής του μνημονίου και τη δυστυχία που συνεπάγονται. Στους άλλους. Όλοι πιστεύουν πως δεν τους αφορά. Ακόμα κι οι απολυμένοι.

Το πρόβλημα σ’ αυτή τη χώρα είναι πως βρέθηκε ξαφνικά να περνάει από την προνεωτερικότητα στη μετενεωτερικότητα. Δηλαδή από το αρχαίο μεγαλείο, κατευθείαν στο "μεταμοντέρνο" χάλι μας. Όταν οι υπόλοιποι δυτικοί βίωναν τον διαφωτισμό, εμείς είχαμε την τουρκοκρατία. Ο ορθός λόγος δεν μας άγιξε. Στερούμαστε τα πιο βασικά εργαλεία της διαλεκτικής. Και τώρα στεκόμαστε αμήχανοι μπροστά στο «τέλος του καπιταλισμού» που ποτέ δεν είχαμε πάρει χαμπάρι.

Γι αυτό δρούμε, ακόμα και σε κοινωνικό επίπεδο, με το συναίσθημα, γι αυτό τσιμπάμε ακόμα με τα κάθε λογής σύμβολα. Είμαστε σαν βρέφη που ξαφνικά έγιναν παιδιά, χωρίς να μεσολαβήσει η νηπιακή ηλικία τους. Δεν ξέρουμε να μιλάμε, να περπατάμε, να σκεφτόμαστε. Οι συγκυρίες μας σήκωσαν βίαια από την κούνια μας και τώρα σπάμε καθημερινά τα μούτρα μας, μέχρι να καταφέρουμε να σταθούμε όρθιοι. Αν τα καταφέρουμε ποτέ.

Να λοιπόν που είχα πράγματα να γράψω. Μόνο που αυτές είναι σκέψεις παλιές. Κατά τα άλλα, διαβάζω τα μπλογκς και ενδιαφέρουσες απόψεις στο facebook, περιφρονώ τον επίσημο δημόσιο λόγο και η ζωή συνεχίζεται. Κουλ!

Το τελευταίο Σάββατο του καλοκαιριού...

2010-08-28T14:20:00.003+03:00

...εμείς, αγαπημένα μου, ας χορέψουμε.
It takes two to tango, όπως λένε και οι παλιοί που ξέρουν.
Μην τους ακούτε.
Δεν υπάρχουν κακοί αριθμοί.
Μόνο αδέξιοι χορευτές.

Αυτό το ΣΚ στήσαμε ένα μποστάνι.

2010-08-22T18:53:00.003+03:00

Αληθινό. Ολόδικό μας. Σκάψαμε ένα μεγάλο κομμάτι γης, βγάλαμε τις πέτρες, τσαπίσαμε το χώμα ν’ αφρατέψει, το ισιώσαμε με την τσουγκράνα, από πάνω ρίξαμε άλλο χώμα (που μας φέρανε με φορτηγό, όπερ σημαίνει πως το κουβαλήσαμε με το ολοκαίνουριο γαλαζοπράσινο καροτσάκι μας μέσα στον κήπο – ένα βουνό χώμα!), το οποίο ξαναϊσιώσαμε, ξανατσαπίσαμε κλπ, μετά βάλαμε κοπριά και τώρα το έχουμε αφήσει ν’ αναπνεύσει για να φυτέψουμε το επόμενο ΣΚ τα λαχανικά μας.

Μ’ έψηνε το Πρόσωπο ένα μήνα τώρα κι εγώ έκανα τον Κινέζο. Είμαι παιδί της πόλης. Δεν είχα ποτέ χωριό. Μετά βίας ξεχωρίζω το μπρόκολο απ’ το λάχανο – στο σουπερμάρκετ με τα ταμπελάκια, όχι σε γλαστράκια φυτωρίου, εκεί μου φαίνονται όλα «φυτά». Επίσης, τα ΣΚ ξυπνάω αργά και ράθυμα γιατί το προηγούμενο βράδυ έχω ξενυχτήσει/πιει/χορέψει και δε θέλω καμιά κουβέντα μέχρι το μεσημέρι.

Όπερ και έκανα τον Κινέζο. Αυτός επέμενε. Κι εγώ ενέδωσα. Όχι με σκοπό να συμμετάσχω. Απλώς να συμπαρασταθώ. Και να ομορφύνω με τη διακριτική παρουσία μου το χώρο εργασίας.

Πήρα το βιβλίο μου κι απλώθηκα στην πολυθρόνα. Ώσπου άρχισαν να σκάβουν. «Να βοηθήσω;» ρώτησα, η ζηλιάρα. «Πιάσε φτυάρι» μου απάντησε.

Κι έτσι, φόρεσα τα καινούρια πράσινα κηπουρικά μου γάντια και το έπιασα. (Η υπόλοιπη αμφίεση, που δεν είχε προβλεφθεί να είναι «κηπουρική» περιλάμβανε μίνι φούστα, τρέντι φανελάκι και μοβ σαγιονάρες! – για να μη λένε μερικοί πως η αγρότισσα δεν ξέρει να ντύνεται).

Και τώρα που γυρίσαμε κατάλαβα πόσο ωραία περάσαμε. Οικογενειακώς μες το χώμα και την κοπριά, με γέλια απίστευτα καθότι και άσχετοι επιπλέον, με τους γείτονες να περνάνε να βοηθήσουν ή να περιμένουν να ρίξουμε και κανένα σουτάκι στην αλάνα απέναντι, με κάλους στα χέρια και κατακόκκινες φάτσες απ’ τον ήλιο.

Και μετά το βράδυ, κατεβήκαμε στην παραλία όπου έχουν στήσει ένα λούνα παρκ δεκαετίας 80 και μπήκαμε και οι τρεις στη ρόδα να δούμε τον κόσμο από ψηλά και φάγαμε παγωτό και κερδίσαμε στα παπάκια ένα μπαστούνι του γκολφ και τρεις μπάλες.

Συναισθηματισμοί, αλλά είχα καιρό να περάσω τόσο καλά. Και να δω τα μούτρα μας τόσο χαρούμενα.

Λίγη αληθινή δουλειά μας έλειπε για να ευτυχήσουμε ολοκληρωτικά, νομίζω. Και δεν είμαι καν σίγουρη πως θα καταφέρουμε να κάνουμε έστω κι ένα μαρούλι να φυτρώσει!

(Αν φυτεύουνε μαρούλια τώρα, αυτά ακόμα αδυνατώ να τα καταλάβω. Επίσης, αν σας καλέσω για ΣΚ στο εξοχικό, ντυθείτε κατάλληλα: ξέρετε τι σας περιμένει!)

I heard you say "hey, hey!"

2010-08-17T19:33:00.004+03:00

Ωραίο ήταν κι αυτό το καλοκαίρι. Κολυμπήσαμε πολύ - στη βροχή και στον ήλιο, στη μέρα και τη νύχτα, στη θάλασσα, το ποτάμι, την πισίνα. Κοιμηθήκαμε ξένοιαστοι, ξυπνήσαμε αγκαλιά, περπατήσαμε στα φαράγγια, αράξαμε στην ακροθαλασσιά, τραγουδήσαμε στις ατέλειωτες διαδρομές με το αυτοκίνητο, γελάσαμε για όλον το χειμώνα και θυμηθήκαμε πως όταν είμαστε εμείς δε φοβόμαστε χάρο.

Έμαθα πολλά αυτό το καλοκαίρι. Τα τελευταία 2-3 χρόνια τα φέρνει έτσι η ζωή που μαθαίνω συνέχεια. Τις ιδεολογίες, τα ιδεολογήματα, τις αντοχές, τα πρέπει και τα θέλω μου. Το κυριότερο όμως που έμαθα είναι πως μπορώ να χειριστώ, να αντιμετωπίσω και να ενσωματώσω πολύ περισσότερα απ' όσα. Έστω και με τον προσφιλή μου τρόπο: να κάνω πως δε συμβαίνουν.

Γηράσκω αεί διδασκόμενη, που λέγαν κι οι ημών. Και με περηφάνεια διαπιστώνω πως παύω να επαναλαμβάνω τα ίδια παλιά λάθη. Καλά, όχι όλα, πάντως αρκετά. Και γίνομαι σοφότερη.

Ναι, έγινα πολύ σοφότερη αυτό το καλοκαίρι. Και δεν έχει καν τελειώσει.

Βραχυκύκλωμα.

2010-07-10T12:50:00.005+03:00

Δεν έχω να πω τίποτα. Όχι ακριβώς άναυδη, αλλά τα έχουμε πει όλα. Κι αυτό που συμβαίνει πανταχόθεν είναι τόσο λυπητερό που δε σου αφήνει περιθώρια ούτε καν να φωνάξεις.

Βγήκαμε χτες με τη Wilma στην Πανόρμου για μια μπύρα. Φτάσαμε δώδεκα παρά και δεν είχε, όχι καρέκλα να κάτσουμε, ούτε πεζούλι να σταθούμε! Κόσμος, πιτσιρίκια, πολύχρωμα, χαρούμενα, μουσικές, κλαπατσίμπανα!

Και λέγαμε τα ίδια: λίγο τα δικά μας και πολύ των όλων. Που κόψαν τις συντάξεις (μα τις συντάξεις, γαμώ τον αντίθεό σας;), που ο πληθωρισμός τρέχει με 5,5%, που η αριστερά αυνανίζεται ποικιλοτρόπως, που το Ντιτρόιτ ερήμωσε και βρίσκεις σπίτι κομπλέ με κήπο και μη σου πω με σκύλο για 8.000 δολάρια, αλλά κανείς δεν αγοράζει γιατί τι να το κάνεις το σπίτι σε μια πόλη-φάντασμα. Κι άλλα πολλά – δε βαριέσαι!

Φεύγοντας, είδαμε τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού, φίλος παλιός και κούκλος. Έλα δω, να σε φιλήσω, του λέω, που είσαι ωραίο αγόρι, να σου πω καλό καλοκαίρι. Κι αρχίσαμε τα κλασσικά πού θα πάτε, διακοπές, πότε θα φύγετε, πότε θα γυρίσετε κλπ. Και μας λέει το πιστεύετε πως είναι η πρώτη φορά φέτος που κάνω αυτή τη συζήτηση; Ντρέπομαι. Με σας τα λέω, επειδή μάλλον σας ξέρω τόσα χρόνια. Βλέπω ένα σωρό κόσμο κάθε μέρα και κανείς δε μιλάει για διακοπές. Απολύσεις, ότι έχουν να πληρωθούν έξι μήνες, ότι ψάχνουν δεύτερη δουλειά. Για καλοκαίρι τίποτα.

Γι αυτό σας λέω: τα ‘χουμε πει χίλιες φορές. Ένας ολόκληρος λαός κάθεται υπομονετικά και περιμένει. Ο καθένας τον Μεσσία του. Κι, όπως έγραφε παλιά η Λιλή Ζωγράφου:...γιατί ποτέ κείνος που περιμένει δε δημιουργεί. Και πολύ περισσότερο όταν περιμένει να θρέψουν οι άλλοι την πείνα του για ζωή, αν όχι την περιέργειά του γι αυτήν.

Γι αυτό σας λέω: καλό καλοκαίρι!

Γράψτε Ζωζώ!

2010-06-25T17:41:00.007+03:00

Διαβάζεις, βασανίζεσαι, ψυχοθεραπεύεσαι, κουβεντιάζεις, αναζητάς…
ψάχνεσαι, ψάχνεσαι, ψάχνεσαι κι έρχεται ένα πρωί η Ζωζώ και σου ανοίγει τα μάτια.

«Τόσα χιλιόμετρα λαμέ και δε σε νίκησα, καημέ!»

Πού πας εσύ, μανάρι μου, μ’ ένα μπλουτζίν ρημάδι;

Edit
Mikroastes
Τελευταίο επεισόδιο για τη φετινή σεζόν!
Ρομαντικό, αγαπησιάρικο κι ελπιδοφόρο.
(Αφού το φθινόπωρο θα πτωχεύσουμε...)

Χωρίς σχόλια - τουλάχιστον σταμάτησε να βρέχει!

2010-06-17T17:35:00.001+03:00

Ξανάρχισε!

2010-06-09T09:02:00.001+03:00

(Δε φταίω εγώ)

Σταμάτησε!

2010-06-08T08:58:00.001+03:00

(Να βρέχει). Ακούστε το απίθανο άσμα κι έρχομαι!

Βρέχει!

2010-06-01T22:39:00.005+03:00

Είναι κάτι μέρες που με τρώει η μοναξιά. Όχι νύχτες – τις νύχτες μ’ αρέσει και την αποζητώ. Μέρες. Και πάλι, όχι όταν είμαι μόνη μου. Τη μοναξιά, όταν είμαι μόνη μου, τη διαχειρίζομαι, τη μεταλλάσσω. Όταν είμαι με κόσμο, όχι.

Μέρες. Που νιώθω ότι δεν μπορώ να συνεννοηθώ ούτε με τον εαυτό μου. Που μου φαίνονται όλοι τόσο ενοχλητικοί και παρακαλάω να εξαφανιστούν πάραυτα. Κι ακριβώς τότε αυτοί οι όλοι θυμούνται να μου ζητήσουν ό,τι τους κατέβει στο κεφάλι: ένα άρθρο για τον αυτισμό, 1.732,00 ευρώ, ένα φραπέ γλυκό με γάλα, την κυρία Μαρία με τα κίτρινα, ένα χοτ-ντογκ με κέτσαπ, να δείξω κατανόηση κι ανωτερότητα, υπομονή και επιμονή, αποφασιστικότητα και νάζι, δύο φιλιά για καληνύχτα, όνειρα γλυκά και καλό ξημέρωμα.

Σήμερα πρέπει να ήταν όλοι οι πλανήτες ανάδρομοι. Ήθελα απλώς να ξαπλώσω σε μια πολυθρόνα και να βλέπω οχτώ ώρες τηλεόραση. Ν’ αράξω στο πάτωμα και να κοιτάζω όλο το απόγευμα το ταβάνι. Να κοιμηθώ, εννοείται, περίπου τέσσερα εικοσιτετράωρα (τι πράγμα αυτό με τον ύπνο, μου λείπει τόσο πολύ, βλέπω το κρεβάτι μου και το λαχταράω!).

Αντί γι αυτά έκανα όλα τα προ-παραπάνω - συν ένα τουρλού (απίθανο), μείον την υπομονή (που δε συγκαταλέγεται στα χαρίσματά μου).

Τέλος πάντων, η μέρα ευτυχώς πέρασε, η μοναξιά ευτυχώς έμεινε κι ετοιμάζομαι πια να την απολαύσω.

Πολλά φιλιά και καλό καλοκαίρι!

Επαναδημοσίευση (για να τα ξαναθυμηθούμε)

2010-05-31T23:24:00.000+03:00

Κυριακή, 04 Ιανουαρίου 2009

This is our land, so get the fuck out of it!

(graffity by Banksy)

«Η γη τελειώνει για μας,

μας σπρώχνει στο τελευταίο μονοπάτι

και θρυμματίζουμε τα μέλη μας

για να χωρέσουμε σε αυτό.

Πού θα πάμε μετά τα τελευταία σύνορα;

Πού θα πετάξουν τα πουλιά

μετά τον τελευταίο ουρανό;»

Μαχμούντ Νταργουίς, Παλαιστίνιος ποιητής

Ό,τι κι αν διαβάσω για το παλαιστινιακό, δεν καταλαβαίνω μία. Χρόνια ολόκληρα τώρα. Από τότε που πήγαινα Δημοτικό και μάθαινα στα Θρησκευτικά πως ο Μωυσής οραματίστηκε τον Θεό να τον διατάζει να οδηγήσει τους Εβραίους προς σωτηρία στη Χαναάν. «Και τους Χαναναίους τι θα τους κάνανε, κυρία;» ρωτούσα απορημένη. Απάντηση δεν πήρα ποτέ.

Το πολιτικό κίνημα «σιωνισμός» δημιουργήθηκε στα τέλη του 19^ου αιώνα από τον επιφανή Βιεννέζο δημοσιογράφο Τέοντορ Χερτσλ (1860-1904), ως απάντηση στην αντισημιτική έξαρση που είχε ξεσπάσει στην Ευρώπη και κορυφώθηκε με αφορμή την υπόθεση Ντρέιφους. Στόχος του κινήματος ήταν η δημιουργία ενός κράτους για τους Εβραίους, τους οποίους προσδιόριζε ως Έθνος.

Οι πρώτες περιοχές που συζητήθηκαν για την ίδρυση αυτού του κράτους ήταν η Σιβηρία, η Αργεντινή και η Ουγκάντα. Τελικά κατέληξαν στην Παλαιστίνη, αφού εκεί βρίσκονταν τα ιερά, πάτρια εδάφη. Επίσης, η Παλαιστίνη ήταν μια περιοχή χωρίς λαό (σ.σ. δηλαδή ό,τι έπρεπε) για ένα λαό χωρίς γη. Και τέλος, ένα εβραϊκό κράτος ανάμεσα στους Άραβες θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως προμαχώνας της Ευρώπης απέναντι στην Ασία, μια προωθημένη προφυλακή του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα.

Οι διώξεις των Εβραίων στην Ευρώπη το πρώτο μισό του 20^ου αιώνα ενίσχυσαν το κίνημα του σιωνισμού και τη δεκαετία του ’30 ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων μετανάστευσε στην Παλαιστίνη, αγνοώντας προφανώς τους ντόπιους πληθυσμούς.

Η δικαίωση του κινήματος, όμως, ήρθε το 1947. Μέχρι τότε οι Εβραίοι κατείχαν το 6% της συνολικής γης και αποτελούσαν το 1/3 του πληθυσμού. Παρόλα αυτά ο ΟΗΕ υιοθέτησε απόφαση για τη διαίρεση της Παλαιστίνης σε δύο κράτη, με το 55% της γης να παραχωρείται στο Ισραήλ.

Την επόμενη χρονιά ξέσπασε ο Αραβοϊσραηλινός πόλεμος, αποτέλεσμα του οποίου ήταν να εκδιωχθούν από την πατρίδα τους 727.000 Παλαιστίνιοι, να διχοτομηθεί η Ιερουσαλήμ σε Ισραηλινή και Ιορδανική και να κυριαρχήσει η Αίγυπτος πάνω στη Λωρίδα της Γάζας.

Από τότε το Ισραήλ, με πολέμους, εποικισμούς και διεθνείς συμφωνίες, έχει καταφέρει να ελέγχει πάνω από το 75% της Παλαιστινιακής γης και το 80% των πηγών νερού της Δυτική Όχθης. Τα 2/3 των Παλαιστινίων είναι πια πρόσφυγες χωρίς δικαίωμα επιστροφής στην πατρίδα τους. Κι όσοι ζουν ακόμα εκεί φυλακίζονται από ένα τεράστιο τείχος.

Συνεχίζω, λοιπόν, να μην καταλαβαίνω μία. Μερικά πράγματα φαίνεται πως είναι πολύ πολύπλοκα για το προφανώς ανεπαρκές, ξανθό μυαλό μου. Πού θα μπορούσανε να πάνε μετά τα τελευταία σύνορα;

(Τα στοιχεία που παραθέτω είναι από την Βικιπαίδεια, τον Πολίτη, το intifada.gr και το ποίημα από τον Ριζοσπάστη.)

Οδηγός Πόλης: Εξάρχεια

2010-05-20T08:59:00.002+03:00

Στα Εξάρχεια μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.

Το σουβλάκι απ’ τον Κάβουρρα – τόσο νόστιμο και τόσο στεγνό, μπορείς να το φας φουλ στη ντομάτα και το τζατζίκι και να μη στάξει πάνω σου ούτε στάλα. Οι αντροπαρέες που μαζεύονται στο Διπλό για να δούνε μπάλα. Η μπασκέτα και οι κούνιες - μια σουρεαλιστική παρέμβαση στην πλατεία. Μια παγωμένη μπύρα, πολύ παγωμένη, στα τραπεζάκια έξω της Όστριας ή της Ίντριγκας. Να περιμένεις ν’ αρχίσει η σεζόν στο Βοξ. Και οι Μονάδες Αποκατάστασης Τάξης.

Χτες φάγαμε το σουβλάκι μας και κάτσαμε να πιούμε τη μπύρα μας. Νωρίς.

Κατά τις δώδεκα παρά εμφανίστηκαν τα μηχανάκια της ΕΛ.ΑΣ. Καμιά δεκαριά, διπλοφορτωμένα, φέραν τρεις φορές γύρω-γύρω το τετράγωνο της πλατείας με γκαζιές και πόζα.

Και στις δώδεκα ακριβώς – τι σημειολογία! – γέμισε η γειτονιά ΜΑΤατζήδες. Αλλά γέμισε. Στα καλά καθούμενα. Μια ομάδα στη γωνία του Φλοράλ, άλλη μία πιο κάτω απ’ τη Ροζαλία και μια απέναντι στο Καφενείο. Μπορεί να ήταν κι άλλοι, δηλαδή, αλλά εγώ αυτούς πρόλαβα να δω.

Είχαμε σηκωθεί να φύγουμε, έτσι κι αλλιώς, όταν ήρθανε, τρώγαμε κρέπα και παγωτό χαζεύοντας και γελώντας στην πλατεία. Μας κόπηκε το γέλιο.

Ένα σχεδόν μεσήλικο ζευγάρι είμαστε, μικροαστοί, μισθωτοί, φορολογούμενοι, γονείς - έστω με μια, αρχαία πια, προϋπηρεσία στις συγκρούσεις. Αλλά θέλαμε να τους φτύσουμε. Να περάσουμε ανάμεσά τους και να σκουντήξουμε τις ασπίδες τους. Να τους διώξουμε με κάθε μέσο.

Σκεφτόμουν μετά, στο γυρισμό, τι κρίμα αυτή η πλατεία, τόσο ωραία πλατεία στο κέντρο της Αθήνας, σκέψου τι θα γινόταν αν δεν εμφανίζονταν κάθε τόσο αυτοί, σκέψου το Γκάζι, την Πανόρμου, τη Μαβίλλη, σκέψου να ήταν γεμάτη πολύχρωμες παρέες με τις μπύρες τους στα παγκάκια, πιτσιρικάδες με τα σκέιτμπορντ και μαμάδες με καροτσάκια.

Στεναχωρήθηκα χτες στα Εξάρχεια.

"JOHNNIE SOCIETY" του Γιάννη Φαρσάρη.

2010-05-14T12:07:00.004+03:00

Ένας θεός ξέρει από πότε έχω ν’ ασχοληθώ με το μπλογκ (αν υποθέσουμε πως υπάρχει και είναι και μπλόγκερ – τώρα που το σκέφτομαι, αρκετά πιθανό). Οι δικαιολογίες μου τετριμμένες: έχω πολλή δουλειά, άρχισαν τα παιδικά πάρτι, βαριέμαι που ζω, έχει και κάτι λιακάδες που δεν μπορώ να στρωθώ με τίποτα! Τεμπέλα εκ γενετής, τι κατάρα!

Βαρέθηκα κι αυτήν την κρίση. Ό,τι είχαμε να πούμε, το ‘παμε. Αναλύσαμε, σχολιάσαμε, τσακωθήκαμε – φτάνει. Πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι μας, θα μας πούνε ότι τελείωσε και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα (lol).

Σήμερα θα σας πω για τις διαδικτυακές μου τσάρκες και τα σπουδαία που ανακαλύπτω. Που, παρεμπιπτόντως, με δικαιώνουν. Πόσες φορές δεν έχω γράψει πως η τέχνη θα έπρεπε να είναι δωρεάν, όπως και το νερό, το ψωμί, ο έρωτας και όλες οι βασικές μας ανάγκες;

Ε, λοιπόν, στο ίντερνετ άρχισε να είναι! (Μόνο η τέχνη, προς το παρόν, για τα άλλα δεν ξέρω).

Ξεκίνησα να διαβάζω το JOHNNIE SOCIETY (κλικ στον τίτλο) στο γραφείο, ένα πικραμένο χειμωνιάτικο Σάββατο, ανάμεσα σε δύο «περίμενε». Δωρεάν μυθιστόρημα στο Διαδίκτυο από τον Γιάννη Φαρσάρη, κρητικό καθηγητή πληροφορικής και ενεργό πολίτη.

Όταν σήκωσα το κεφάλι μου, είχα φτάσει στη σελίδα 47. Όχι ότι μ’ άρεσε και ιδιαίτερα το στόρι. Για την ακρίβεια, μου φαινόταν λίγο αφελές. Ένας τύπος πανέμορφος, πανέξυπνος, επιτυχημένος, που οι γκόμενες λιποθυμούσαν επί τη εμφανίσει του, ο ήλιος έλαμπε, τα πουλάκια κελαηδούσαν και ο κόσμος ήταν στρογγυλός κι αγγελικά πλασμένος.

Όμως, ήταν γραμμένο σε μια γλώσσα στρωτή και καλόβολη που έδειχνε ότι ο συγγραφέας όχι μόνο γνωρίζει άρτια, αλλά και αγαπάει τα ελληνικά. Κι αυτό με συγκινεί, τις ελάχιστες φορές που το βρίσκω. Κι επιπλέον, μου έδινε την εντύπωση πως δεν μπορεί να είναι όλα τόοοσο συμπαθητικά, κάποιο λάκκο θα έχει η φάβα.

Να μην τα πολυλογώ, διάβασα το μισό από την οθόνη και το υπόλοιπο τυπωμένο, όταν ο Φαρσάρης, ευγενέστατος, μου το έστειλε με το ταχυδρομείο και αφιερωμένο.

Ο λάκκος έχει φάβα, φυσικά. Και ο συγγραφέας θέση, άποψη και πρόταση. Τα τελευταία δύο χρόνια ξανάρχισα να διαβάζω σύγχρονους έλληνες άντρες συγγραφείς, κάτι που απέφευγα για να διαφυλάξω την πνευματική μου υγεία, και η απογοήτευσή μου ήταν απόλυτη. Φλυαρία, παλινδρόμηση, ένας τύπος δήθεν ψαγμένος που βολοδέρνει σε απίθανες καταστάσεις και αμπελοφιλοσοφεί, γυναίκες πρόθυμες στα όρια της πορνοστάρ και ματαιοδοξία, ματαιοδοξία, ματαιοδοξία. Ειλικρινά, τους διάβασα σχεδόν όλους και κάθε φορά έκλεινα το βιβλίο απελπισμένη.

Το JOHNNIE SOCIETY είναι το ακριβώς αντίθετο. Γλυκό, τρυφερό, ρομαντικό – συμφωνείς ή διαφωνείς με την ιδεαλιστική και όμορφα ντεμοντέ άποψη του συγγραφέα, καταλαβαίνεις πως δεν το ΄γραψε ούτε για να κάνει τον καμπόσο, πόσο μάλλον τον ωραίο διανοούμενο.

Το έγραψε γιατί είχε κάτι να πει. Και το λέει ευγενικά, με τέχνη και πανέμορφα ελληνικά. Φτιάχνει μια ιστορία που κυλάει αβίαστα και φυσικά, εκτυλίσσεται σε μέρη αληθινά και αναγνωρίσιμα και οι χαρακτήρες του είναι ζωντανοί και ανθρώπινοι.

Τίποτα δεν προσπαθεί να σ’ εντυπωσιάσει σ’ αυτό το βιβλίο. Μάλλον να σε καλωσορίσει επιθυμεί. Να σου δώσει να απολαύσεις μια ιστορία ακέραιη που σε απορροφά και δυσκολεύεσαι να ξεχάσεις. Και να σου κάνει μια ξεκάθαρη πρόταση που αν θες κρατάς, αν θες την αφήνεις. Πάντως, αναγνωρίζεις τη γενναιότητα με την οποία ο συγγραφέας την εκθέτει προς συζήτηση και κρίση.

Ο κυνικός εαυτός μου μειδιά σκωπτικά με όλη αυτήν την καλοσύνη. Αλλά το βιβλίο το ευχαριστήθηκα. Και σας προτείνω ολόψυχα να το διαβάσετε. Δωρεάν.

Mikroastes reloaded!

2010-05-07T12:21:00.004+03:00

Κεφ.39 "Σκασίλα μου".

Νέο κεφάλαιο. Επίκαιρο και αφιερωμένο.

150.000 ζωές

2010-05-06T08:59:00.001+03:00

“…Να κι οι αστόχαστοι που ποτέ δεν αμφιβάλλουν.
Η χώνεψή τους είναι άψογη, κι η κρίση τους αλάθευτη.
Δεν πιστεύουν στα γεγονότα, πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους.
Αν χρειαστεί, πρέπει αυτούς τα γεγονότα να πιστέψουν…”

(Εγκώμιο στην αμφιβολία, Bertholt Brecht).

Η ιδέα μιας ειρηνικής επανάστασης, μιας ανατροπής χωρίς βία και αίμα είναι αστεία. Τίποτα δεν αλλάζει ειρηνικά και αναίμακτα. Ειδικά οι κοινωνικές δομές.

Όμως, αυτό που έγινε χτες δεν ήταν επανάσταση. Οι 150.000 άνθρωποι που κατέβηκαν στο δρόμο δεν ήθελαν να ανατρέψουν την κοινωνική και πολιτική τάξη. Ακόμα και αυτοί που από πολιτική θέση το επιδιώκουν, δεν κατέβηκαν χτες γι αυτό.

Επίσης, δεν κατέβηκαν γιατί ήταν οργισμένοι, όπως τον προπερασμένο Δεκέμβρη. Ούτε αγανακτισμένοι.

Κατέβηκαν, καταρχάς, γιατί προσβλήθηκαν (επιτέλους). Γιατί ένιωσαν πως νισάφι πια μ’ αυτήν την κοροϊδία. Μ’ αυτήν την υποτίμηση της όποιας νοημοσύνης τους και αξιοπρέπειας από την όποια κυβέρνηση.

Και μετά ενθουσιάστηκαν. Όταν διαπίστωσαν πως είναι πολλοί. Και δυνατοί.

Χτες θα μπορούσαν να έχουν κερδηθεί 150.000 ζωές. Αντί γι αυτό χάθηκαν τέσσερις.

Κι άρχισαν οι αστόχαστοι να αγορεύουν. Στη βουλή, τα κανάλια και τα καφενεία. Πως πρέπει να δείξουμε σύνεση. Αυτοσυγκράτηση. Εθνική ομοψυχία. Να ερμηνεύουν τη δολοφονία με όρους λογικής. Με όρους λογικής το παράλογο.

Και κανείς δε βρέθηκε, φυσικά, να πει τα αυτονόητα:

1. Όσο τα ΜΑΤ παρεμβαίνουν στη δημοκρατία, θα γίνονται επεισόδια.

2. Όσο οι «κουκουλοφόροι» βγαίνουν από τα μπλοκ της αστυνομίας θα θρηνούμε θύματα.

Δεν έχω όρεξη να αναλύσω τίποτα. Σκέφτομαι, όπως και τον προπερασμένο Δεκέμβρη, πώς είναι να χτυπάει το τηλέφωνο και να σου λένε πως δεν θα ξαναδείς αυτόν που αγαπάς. Γιατί τυχαία κάποιοι τον ενέταξαν στις παράπλευρες απώλειες.

Και, όπως πάντα, η ευθύνη να μένει ορφανή.

ΣΕ ΕΙΔΑ...

2010-04-30T11:41:00.004+03:00

...στην πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση.

Φορούσες λευκό τισέρτ και σέξι χαμόγελο.

Θα σε περιμένω στην απεργία της Τετάρτης.

Ξέρεις εσύ.

Επέστρεφε! (προστακτική)

2010-04-20T20:25:00.005+03:00

Και να που γύρισα (έστω κι αργά). Από τη μαγευτική Θεσσαλία (αλλά ο θεός αγαπάει ΚΑΙ τον νοικοκύρη. Άντε, με το καλό, του χρόνου να γυρίσω από θερμότερα κλίματα).

Όχι ότι ήταν κι άσχημα. Κάθε άλλο. Όμορφα ήταν: αυτό το πράσινο το ατέλειωτο μέχρι όπου φτάνει το μάτι, με κίτρινα ανθάκια και μωβ δέντρα πασχαλιάς, εύκολοι δρόμοι, χωρίς στροφές και προβληματισμούς, το Παυσίλυπον στην Καρδίτσα, φυσικά (πόσο τους ζηλεύω τους Καρδιτσιώτες, για αυτό το πάρκο και τις εικόνες των γιαγιάδων τους πάνω στα ποδήλατα), τη λίμνη στο Σμόκοβο, τα έξι γκολ που έφαγα από τον γιο μου και μια φοβερή σκηνή στον Επιτάφιο που δυστυχώς δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια αλλά καταδεικνύει ξεκάθαρα πόσο μακριά είναι αυτό το παιδί μου από τα χριστιανικά διάφορα.

Κι εδώ που γύρισα καλά είναι. Τι κάνω; Δουλεύω αρκετά, βγαίνω ομοίως, ένα βράδυ κοιμήθηκα από τις 19.30, ένα άλλο είδα δυο ωραία live (στο Cabaret Voltaire τους Κολεκτίβα και, καπάκι, στο KooKoo τον Μπαλάφα - τελειώνουν αυτό το Σάββατο και τα δύο, οπότε σπεύσατε!), ήπια πολλούς ωραίους καφέδες σε διάφορες ηλιόλουστες γειτονιές – δραστηριότητα που συνιστώ ανεπιφύλακτα τέτοια εποχή, το Σάββατο μαζευτήκαμε με τις κολλητές μου στο σπίτι μου και τα πίναμε ως το πρωί (με διαλόγους απείρου κάλλους, τύπου: - Αν είναι Κριός με ωροσκόπο Τοξότη τι γίνεται; - Στον άντρα, αγάπη μου, δεν παίζει ρόλο ο ωροσκόπος, αλλά η μάνα του!), γενικά δεν έγραψα τίποτα αλλά έκανα γονιμες κι εποικοδομητικές συζητήσεις και διάβασα πολύ (περισσότερα περί συζητήσεων και βιβλιοπρόταση στα επόμενα τεύχη).

Το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει, προφανώς, καμιά σημασία, αλλά να, ήθελα να πειστώ κι εγώ πως γύρισα (ναι, καλά!).

Και άσχετο: Ρε παιδιά, πάλι τον Μαζιώτη πιάσανε; Ή, όπως θα ‘λεγε και η Wilma, ζει ο Μαζιώτης;;;

Η αθωότητα στα σκουπίδια….

2010-03-30T09:35:00.001+03:00

Παραπομπή στην Ακανόνιστη.

Από το πλούσιο στοκ μας ΙΙΙ

2010-03-28T23:01:00.002+03:00

Έχω ένα συρτάρι γεμάτο ιστορίες. Κομμάτια χαρτί, πραγματικά κιτρινισμένο, με τυπωμένα λόγια που δε μου θυμίζουν τίποτα. Χωρίς ημερομηνίες και διακριτικά. Κάθε τόσο το ανοίγω, ανασύρω σοφίες και προβλέπω το μέλλον μου. Καλύτερο απ' το φλυτζάνι. Άσε που δεν πίνω ελληνικό.

Μου το ξανάφερε σήμερα, μετά από καιρό, ένας ήρωας που αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας τις περιπέτειές και τις νίκες του. Και ξέρει να το κάνει καλά. Όλα για τα παιδιά.

Βούτηξα, λοιπόν, το χέρι μου στο συρτάρι και τράβηξα ένα χαρτί με δυο τετράστιχα. Νομίζω πως ήταν γραμμένα ξεχωριστά. Αλλά θα μπορούσαν να είναι και μαζί.

Μ' αρέσει αυτός ο ρυθμός τους.

1.
Εσύ που ξέρεις τα πολλά κι ο νους σου κατεβάζει

και στο φλυτζάνι του καφέ μαντεύεις τον καιρό,

για πες μου, στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι

ή μήπως πρέπει άλλονα και γρήγορα να βρω;

2.
Νεκρό μου μοιάζει το χαρτί κι ας κάνω ό,τι μπορώ

να ζωντανέψω, να σκεφτώ για σένα μια ιστορία.

Μα κάθε ώρα που περνά με ζώνουν τα θηρία:

μήπως, μωρό μου, έχω ξεχάσει πια να τραγουδώ.

Φούσκες!

2010-03-23T22:56:00.005+02:00

"Ο Ολλανδός Πίτερ Μινούιτ αγόρασε το 1626 από μια φυλή ινδιάνων το Μανχάταν: του κόστισε μόλις 60 φιορίνια (24 δολάρια εποχής) τα οποία πλήρωσε στους Ινδιάνους με υφάσματα και φτηνά κοσμήματα. Όταν τελείωσε η αγοραπωλησία, ο Μινούιτ ήταν ευτυχής που τους κορόιδεψε, αλλά εξίσου ευτυχείς ήταν και οι Ινδιάνοι, οι οποίοι κορόιδεψαν τον Ολλανδό: το Μανχάταν δεν ανήκε σε εκείνους, αλλά σε άλλη φυλή..."

Το παραπάνω κείμενο το διάβασα στο Facebook από τον Γιάννη Φαρσάρη (Ο Γιάννης Φαρσάρης είναι συγγραφέας κι αν μπείτε στον κόπο να κάνετε κλικ στο όνομά του θα ανταμειφθείτε, αφού θα διαβάσετε ΔΩΡΕΑΝ και ολόκληρο το μυθιστόρημά του "Johnnie Society").

Γέλασα πολύ με την αγοραπωλησία του Μανχάταν και την είπα σ' όλον τον κόσμο. Ανάμεσα τους και στον αδελφό μου, ο οποίος είναι αυτό που λέμε Golden Boy για λογαριασμό μεγάλης τράπεζας.

"Αυτό είναι που συμβαίνει τώρα στην Οικονομία" μου είπε. "Αυτό που λέμε φούσκα".

Και μου το έκανε πιο λιανά με μια ακόμα μικρή ιστορία:

"Πάει ένας τύπος σε ένα ξενοδοχείο και ρωτάει πόσο κάνει το δωμάτιο. 100 ευρώ, του απαντά ο ξενοδόχος. Θα το πάρω, λέει ο τύπος και δίνει στον ξενοδόχο τα 100 ευρώ. Ο ξενοδόχος τα παίρνει και πηγαίνει στον μπακάλη στον οποίο και τα δίνει αφού τα χρωστάει από καφέδες, μαρμελάδες και άλλα είδη πρωινού. Ο μπακάλης τα παίρνει και τα πηγαίνει στον ράφτη που τα χρωστάει γιατί του έραψε ένα κοστούμι. Ο ράφτης τα δίνει σε έναν μαθηματικό που κάνει ιδιαίτερα στην κόρη του και ο μαθηματικός τα πηγαίνει στον ξενοδόχο που του τα χρωστούσε από ένα βράδυ που είχε μείνει στο ξενοδοχείο.
Την ώρα που ο ξενοδόχος (ξανα)παίρνει τα 100 ευρώ, κατεβαίνει απ' το δωμάτιο ο τύπος που το είχε μισθώσει. Μπήκα να κάνω μπάνιο, του λέει, και δεν είχε ζεστό νερό. Δεν έχουμε ζεστό νερό, απαντά ο ξενοδόχος, χάλασε ο θερμοσίφωνας. Τότε δε θέλω το δωμάτιο, του ξαναλέει ο πρώτος. Δώσε μου πίσω τα 100 ευρώ".

Ένα μικρό, κλασικό δείγμα του πως μπορεί να κινηθεί η σύγχρονη Οικονομία, πως μπορεί να γίνει τζίρος δηλαδή, χωρίς λεφτά.

Όσο τα χρήματα που κερδίζει το Κεφάλαιο μέσω των χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών δεν επενδύεται σε παραγωγικούς συντελεστές ώστε να αυξηθεί πραγματικά, τότε δεν είναι αληθινός πλούτος. Είναι ένα ακόμα νούμερο στους σχετικούς πίνακες και δείκτες.

Περισσότερα προσεχώς (έχω πραγματικά τόσα πολλά να κάνω που έχω κάψει το μυαλό μου).

Εντωμεταξύ, διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση της Κρίσης του HarisHeiz στο Crazy Cows με την εκπληκτική διαπίστωση πως "Δεν είσαι πια σημαντικός επειδή παράγεις αλλά επειδή καταναλώνεις και το επιδεικνύεις".

Επίσης, διαβάστε τον Φαρσάρη, είναι πολύ ενδιαφέρουσα η δουλειά του και ο τρόπος που έχει επιλέξει να τη δείξει στον κόσμο.

Και διαβάστε και τις Μικροαστές. Ναι! Έχουν καινούριο κεφάλαιο (δουλειά-δουλειά, αλλά και η τρέλα τρέλα)!

Σας φιλώ πολύ. Και (το νου σας γιατί) σας διαβάζω ΟΛΟΥΣ!

*John Everett Millais - Bubbles

Θα με τρελάνει αυτό το γκομενάκι!

2010-03-05T18:10:00.001+02:00

Ελάτε να δείτε!

ΚΟΙΤΑ! Οι άλλοι έχουν κινήσει.

2010-03-03T13:53:00.005+02:00

ΝΕΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΗ WIND

Δυναμική αντίδραση από τους εργαζόμενους

Ανακοινωση ΠΑΣΕΤΙΜ (WIND)

Επιστολη εργαζομενου της wind που θα διεκδικησει την επαναπροσληψη του

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Μια ευγενική πληροφόρηση από το ξωτικό στην κυβέρνηση σχετικά με τα μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης που μόλις μας ανακοίνωσε. Μια υπενθύμιση σε όλους μας.
(Η εικόνα είναι από εδώ)

Περαστικά!!!

2010-02-23T13:01:00.003+02:00

Το παράξενο δεν είναι που αρρώστησα. Το παράξενο ήταν που δεν είχα αρρωστήσει τόσον καιρό. Ο αγαπημένος μου γιος, πηγαινοερχόμενος στο σχολείο, εκτός από διάφορες κατασκευές που γράφουν κατάφατσα Σ’αγαπάωμανούλα (μία λέξη), φέρνει και όλες τις ιώσεις που κυκλοφορούν Αττική και περίχωρα.

Έτσι, την Κυριακή το πρωί ξύπνησα με πόνους στην πλάτη, που εξελίχθηκαν κι έπιασαν και τη μέση, μετά τα χέρια, τα πόδια, το κεφάλι – μην τα πολυλογώ, έφτασα να πονάω από την κοτσίδα (που έχω κόψει, πια) μέχρι τις πατούσες.

- Γυμναστήριο θες, απεφάνθη το Πρόσωπο, που είναι ο ειδικός επί του fitness στην οικογένεια και ό,τι και να πάθω, από λουμπάγκο μέχρι πονόδοντο, φταίει που δε γυμνάζομαι επαρκώς (έως καθόλου, εκτός αν θεωρηθεί γυμναστική το domino που παίζω με τον γιο μου).

Ευτυχώς που ανέβασα πυρετό, άρχισε και αυτός ο βήχας ο καταραμένος και γλίτωσα την υπόλοιπη γκρίνια για την ανυπαρξία της φυσικής μου κατάστασης.

Anyway, σήμερα είμαι αρκετά καλύτερα και χαζολογάω στο νετ. Χτες, όμως…! Χτες ξύπνησα κουδούνι μετά από μια νύχτα ελεεινού ύπνου και μετέφερα το (αγύμναστο) σαρκίο μου από το κρεβάτι στον καναπέ του σαλονιού. Πήρα και το τηλεκοντρόλ και σκέφτηκα «θα δω τηλεόραση να περάσει η ώρα». Και είδα. Την πρωινή ζώνη. Ενημερωτική και ψυχαγωγική (τρομάρα της!). Και μετά, που βαρέθηκα, άνοιξα να διαβάσω τις Κυριακάτικες: Επενδυτή, ΒΗΜΑ, Καθημερινή και Ριζοσπάστη (πολυσυλλεκτική ενημέρωση).

Και δηλώνω υπεύθυνα ότι έμαθα πολλά πράγματα:

§ Πως έρχονται κάτι τεχνοκράτες της ΕΕ για να σιγουρευτούν πως θα εφαρμοστούν κατά γράμμα τα νέα σκληρότερα-από-τα-προηγούμενα-σκληρά-μέτρα.

§ Πως το φύλλο για πίτα ανοίγει καλύτερα με νισεστέ.

§ Πως κάτι άνθρωποι έχουν ξενιτευτεί στην Παταγονία και ξεκατινιάζονται.

§ Πως ο κος Πάγκαλος δεν αποκλείει την κατάργηση του 14^ου μισθού.

§ Πως ένας τύπος ΠΑΟΚτζής άκουσε από τα μεγάφωνα της Τούμπας τη γέννηση της κόρης του, κέρασε τους διπλανούς του πορτοκαλάδες/σάμαλι/κωκ και συνέχισε να παρακολουθεί το ματς (με ανανεωμένη διάθεση, είναι αλήθεια).

§ Πως το ενεργητικό των ελληνικών τραπεζών στο τέλος του 2009 ήταν 579 δις ευρώ.

Come again: 579.000.000.000,00 ευρώ!!!!!

Ε, μα καλά λέει ο ΓΑΠ πως λεφτά υπάρχουνε! Ποιος θα τους τα ζητήσει, όμως;

Και κατέληξα αβίαστα στα εξής δύο συμπεράσματα:

1^ον. Καλά κάνω και δε βλέπω τηλεόραση.

2^ον. Ρε, τι πανό και ντουντούκες αύριο στην απεργία; Τα όπλα πρέπει να πάρουμε, παιδιά! Γιατί αυτοί, αν τους αφήσουμε λίγο ακόμα, είναι ικανοί να μας ζητήσουν και το σκαλπ!

Περαστικά μας!

Μικροαστές (on line novel)

2010-02-19T11:53:00.005+02:00

Κεφ.35 "Θα πέσει φωτιά να σας κάψει!"

ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ

2010-02-10T10:16:00.001+02:00

"...Μα εγώ φτερά δεν έχω άμα δεν τ' ανοίγω..."

2010-02-08T17:25:00.003+02:00

Θέλω να πάρω τη φυλή μου και να φύγω

(Αυτό το ποστ δεν υπάρχει. Έχω τόσα να σας πω που δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Εξού κι αποδεικνύεται ό,τι του φανεί του τρελοστεφανή. Μόνο πριν ξεκινήσετε να διαβάζετε, πατήστε το play).

Θέμα 1ο.

Όπως ήδη ξέρετε οι περισσότεροι, ξεπέρασα μ’ επιτυχία τον ύφαλο κι αυτών των γενεθλίων. Επέζησα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πέρασα κι ένα υπέροχο ΠΣΚ!

Την Παρασκευή είχα κανονίσει να βγάλω το Πρόσωπο ρομαντικό ραντεβού μεσήλικων μικροαστών. Πρώτα θέατρο σε «μικρή», «ψαγμένη» παράσταση και μετά για γκουρμέ φαγητό υπό το φως των κεριών σε live jazz restaurant. Γουάου;

Έτσι είπαμε κι εμείς και τελικά προτιμήσαμε το κλασσικό μας καφενείο στου Ψυρρή για ρακές (δεν παραθέτω άλλες λεπτομέρειες γιατί έχει όλες κι όλες δώδεκα καρέκλες) και μετά (μισομεθυσμένοι) καταλήξαμε στην «Αυλαία» στον Βοτανικό όπου είδαμε τους Χαϊνηδες.

Κι αυτό είναι που πρέπει να κρατήσετε από όλες τις παραπάνω άχρηστες πληροφορίες. Αν δεν τους έχετε δει να πάτε να τους δείτε. Είναι η καλύτερη ελληνική μπάντα που έχω παρακολουθήσει live. Μιλάμε για απίστευτη ενέργεια! Τσιγγάνικες, βαλκανικές μουσικές με δυνατά τύμπανα και πνευστά και μερικοί απ’ τους καλύτερους στίχους που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια!

Οκ, τους ήξερα τους Χαϊνηδες, τους άκουγα στο ράδιο και τα σιντί, αλλά ζωντανοί είναι πραγματικά μοναδικοί. Έτσι σου ‘ρχεται, δηλαδή, να τσακώσεις τους διπλανούς και να βγείτε στο δρόμο ν’ αρχίσετε την επανάσταση. Την όποια, δεν έχει να κάνει.
Δείτε τους. Θα με θυμηθείτε! (Για του λόγου το αληθές, τα βιντεάκια που παραθέτω)

Είχα μια αγάπη μια φορά

Θέμα 2ο.
Όταν ο ΣΚΑΙ έκανε τον μαραθώνιο για τους σεισμόπληκτους (και όχι μόνο) της Αϊτής, τον ίδιο καιρό που κυβέρνηση και ΜΜΕ κλαίγανε με μαύρο δάκρυ για τα αδιόρθωτα χάλια της ελληνικής οικονομίας, έλεγα στο Πρόσωπο μεταξύ σοβαρού κι αστείου: «Να, βρε, γιατί δεν κάνουν ένα μαραθώνιο υπέρ ελληνικού κράτους, βωμών και εστιών, να μαζέψουν το ρημαδοχρέος, να το ξοφλήσουμε, να μην έχουνε να μας πρήζουν;».

Βάζω την προηγούμενη εβδομάδα ένα πρωί το ραδιόφωνο να μάθω καμιά είδηση και τι ακούω τον Πορτοσάλτε να λέει; Ότι ο ΣΚΑΙ σκέφτεται να οργανώσει μαραθώνιο για το ελληνικό χρέος! Η ιδέα ήταν ακόμα ιδέα και ζητούσαν από τους ακροατές τη γνώμη τους: να το κάνουν ή όχι, κι αν ναι, με τι ποσό να κληθεί να συνεισφέρει ο καθένας;

Είμαι πολύ μπροστά, λέμε!
(Τελικά δεν ξέρω τι έγινε, θα οργανωθεί ο μαραθώνιος ή όχι; Εύχομαι να οργανωθεί, έχει να πέσει πολύ γέλιο!).

Θέμα 3ο.
Η φίλη μου η Σ. είναι νηπιαγωγός διορισμένη στα Φιλιατρά.

Τις προάλλες, ένα πρωί, κοιτάζει την απέναντι μονοκατοικία, όπου ζει μια γιαγιά, και καταλαβαίνει πως έχουν μπει κλέφτες. Πόρτες, παράθυρα παραβιασμένα κλπ. Βγαίνει στο μπαλκόνι της, φωνάζει τη γιαγιά, ξαναφωνάζει, καμία απάντηση. Ανήσυχη και τρομαγμένη, τηλεφωνεί στην αστυνομία.

Πραγματικά, έρχονται οι αστυνομικοί, διαπιστώνουν πως το σπίτι έχει παραβιαστεί αλλά η γιαγιά, για καλή της τύχη έλειπε, και ρωτάνε τη Σ. μήπως είχε παρατηρήσει κάτι που της φάνηκε πως έχει σχέση με τη διάρρηξη. Η Σ. θυμάται πως το προηγούμενο απόγευμα είχε δει δυο άγνωστους άντρες να κάθονται για αρκετή ώρα δίπλα στο σπίτι της γιαγιάς και να το κοιτάζουν Μάλιστα, κάπνιζαν.

«Να εδώ στεκόντουσαν» τους λέει. «Ορίστε, υπάρχουν ακόμα οι γόπες τους!» τους δείχνει, περιχαρής που μπόρεσε να βοηθήσει στη συλλογή στοιχείων.

«Συγνώμη, κοπελιά, αλλά πού νομίζεις πως βρίσκεσαι; Στο CSI Las Vegas; Εδώ είναι Φιλιατρά, ούτε αποτυπώματα δεν μπορούμε να πάρουμε!».

‘Ωρες-ώρες κι αυτοί οι δύσμοιροι, είναι να τους λυπάσαι!

(Η – αληθινή - ιστορία αφιερωμένη στον Apos, που με θυμήθηκε Σαββατιάτικα και τη Wilma, που ήταν μαζί μου όταν με θυμήθηκε ο Apos και πίναμε Cosmopolitan και Βreakfast at Manhattan. Και οι δύο αγαπημένοι μου φανατικοί οπαδοί του CSI Las Vegas και μόνο).

Κι ένα ακόμα τραγούδι για τις υπέροχες φιλενάδες μου και όλη την ατμόσφαιρα του Σαββάτου.

Φιλιά!!!!

That's amore

Δυο τραγούδια του Μίλτου Πασχαλίδη που αγαπώ πολύ.

2010-01-29T12:16:00.005+02:00

Το "Παραμύθι με λυπημένο τέλος" (στίχοι-μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης) για την απελπισία και τη ματαιότητα που κρύβει η φράση "Κάποτε γνώρισα μια λίμνη που 'θελε να 'ναι θάλασσα"

και οι "Ντομάτες" (στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης, μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης) για την αισιόδοξη απειλή "Δε θα γεράσουμε ποτέ, στο υπογράφω!".

Επιπλέον, και against all odds, οι Μικροαστές είναι στο πόστο τους και ισχυρίζονται πως "Δεν είναι αυτό που νομίζετε (μάλλον)".

Καλό ΣΚ σε όλους!!!!

Δυο από μας

2010-01-26T23:57:00.003+02:00

Άναψα μια υπέροχη φωτιά στο τζάκι.

Η ανάρτηση θα μπορούσε να ολοκληρώνεται εδώ. Άναψα μια υπέροχη φωτιά στο τζάκι. Είμαι τρομερά περήφανη γι αυτό! Δεν έχω ξανανάψει!

Μετά την παράτησα να καίει, άνοιξα μια μπύρα κι έκατσα να γράψω μια ιστορία. Την έγραψα και σας την παραδίδω.

Α, επίσης, έχω φτιάξει και Μικροαστές! Κι όμως! Από την περασμένη Παρασκευή! Στο λόγο της τιμής μου (ε;)! Και – υιού θέλοντος – θα συνεχίσουν κανονικά τον 3^ο κύκλο τους άπαξ εβδομαδιαίως.

Δυο από μας

Αυτό που της άρεσε περισσότερο απ’ όλα, ήταν η στιγμή που ξάπλωνε πλάι του κι έπιανε το βιβλίο της να διαβάσει. Εκείνος έκλεινε τα μάτια κι έκανε πως κοιμάται. Ώσπου κοιμόταν στ’ αλήθεια. Κι έμοιαζε τόσο απροστάτευτος στο χαμηλό φως του πορτατίφ! Τόσο όσο ήταν και πραγματικά στη ζωή του. Ένας άντρας απροστάτευτος, σχεδόν σαν παιδί.

Εκείνη ήταν ο δυνατός πυλώνας της σχέσης. Από την πρώτη μέρα, το πρώτο λεπτό. Εκείνος πήγαινε κι ερχόταν στη δουλειά και τις άλλες δραστηριότητές του κι εκείνη έπαιρνε όλες τις αποφάσεις για όλα. Τι θα φάνε, τι θα πιούνε, πού θα πάνε, ποιους θα δούνε. Για το σπίτι, το γάμο, τη ζωή τους.

Στην υπόλοιπη καθημερινότητά της, όχι. Απλή υπάλληλος, καλή κόρη, πιστή φίλη κλπ. Ένα χρυσό παιδί, που δε χάλαγε χατίρια και δεν ανακατευόταν σε αποφάσεις. Αλλά στο σπίτι αρχηγός.

Εκείνος, αντίθετα. Δραστήριος και φιλόδοξος έξω, κοτούλα μέσα. Δεν τολμούσε να της αντιπαρατεθεί. Σαν να στράγγιζε όλη του η μαγκιά ακριβώς στο κατώφλι. Εκεί που άνθιζε η δική της.

Μέσα στο σπίτι αυτά. Έξω, ωραίοι, μοντέρνοι, άνετοι. Το ζευγάρι που οι πάντες έφερναν ως υπόδειγμα άψογης συνεργασίας. Συνεννοούνταν με μια ματιά. Επικοινωνούσαν με ένα ανεπαίσθητο νεύμα. Δε διαφωνούσαν ποτέ. Γελούσαν συχνά, χόρευαν πάντα πρώτοι – η καλύτερη παρέα για κάθε στιγμή.

Ο γόης και η καλοβαλμένη. Τον κοίταζε με λατρεία και της φερόταν ιπποτικά. Φυσικά, είχε ερωμένη. Ερωμένες. Μία μόνιμη και διάφορες περιστασιακές. Εκείνη το ήξερε. Στην πραγματικότητα το δρομολογούσε. Ο άντρας που δεν έχει ερωμένη είναι μέρα-νύχτα ανάμεσα στα φουστάνια σου. Ώσπου σπάνε τα νεύρα του και τα δικά σου - μότο ζωής. Που επαναλάμβανε μέσα της και σχεδόν χαμογελούσε.

Εκείνος το ‘ξερε πως το ξέρει. Ο άντρας που δεν έχει ερωμένη είναι ευνουχισμένος. Πρέπει να της δείχνεις διαρκώς πως έχεις κι άλλες εναλλακτικές λύσεις για να μη σε θεωρεί δεδομένο – μότο ζωής. Που επαναλάμβανε μέσα του και φούσκωνε από τεστοστερόνη.

Κι έτσι περνούσαν οι μέρες τους κι έφταναν τα βράδια. Η στιγμή που του άρεσε πιο πολύ. Όταν, καθαρή πια και μυρωδάτη, ξάπλωνε δίπλα του να διαβάσει το βιβλίο της. Εκείνος έκανε πως κοιμόταν. Σαν παιδί. Κι όταν εκείνη έσβηνε το χαμηλό φως του πορτατίφ, έσπρωχνε προς το μέρος του το κορμί της, να ‘ρθει το πίσω μέρος το μηρών να κολλήσει στα γόνατά του. Και περίμενε. Τότε αυτός, τάχα αναδευόμενος στον ύπνο του, άπλωνε τη δυνατή παλάμη και την άρπαζε απ’ τον αυχένα. Κι έπειτα, έμπλεκε τα δάχτυλά του εκεί που ριζώνουν τα μαλλιά και της τα τράβαγε μέχρι να τη νιώσει να βογκάει.

Τότε χαλάρωνε ελαφρά τη λαβή κι έτσι κοιμόντουσαν αγαπημένοι ως το πρωί.

Καληνύχτα σας.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ

2010-01-24T21:30:00.003+02:00

Γεώργιος Μολφέτας, 1871 - 1916

Η γυναίκα μου, σαν κούκλα με το νέο της φουστάνι,

στον περίπατο σαν βγαίνει είδες νάζι που το κάνει;

Προσκυνώ! της λέει ο ένας, δούλος σας! της λέει ο άλλος.

Και εγώ ωσάν μεγάλος της Ευρώπης διπλωμάτης

αντιχαιρετώ τους φίλους συμπεριπατών σιμά της.

"Γυναικούλα μου, ποιος είναι ο ξανθός με τα μουστάκια;"

"Παίζαμε μαζί" μου λέει, "όταν είμαστε παιδάκια".

"Αμ αυτός ο μαυρογένης;"

"Αυτός είναι ο κουμπάρος της κουμπάρας της Ελένης".

"Και αυτός που περπατάει σαν μουλάρι που κλοτσάει;"

"Μου τον είχανε συστήσει τις προάλλες σ' ένα τσάι".

"Αμ αυτός που 'χει βαμμένα τα μουστάκια και τα γένια;"

"Ουφ! λογαριασμούς γυρεύεις! Δεν είναι δική σου έννοια.

Βγάνε σ' όλους το καπέλο και ποιοι είναι και τι θέλουν

να με ερωτάς δεν θέλω!..."

Μωρέ κόσμο που γνωρίζει η γυναίκα μου αυτή!

Πώς δεν τσ' έρχεται η ιδέα να με βγάλει βουλευτή;

(Ντρέπομαι πάρα πολύ. Για την υπολειτουργία του μπλογκ και, κυρίως, γιατί δεν προκάνω να σχολιάζω αυτά που γράφετε, εδώ ή στα δικά σας. Συγχωρέστε με όσοι με συμπαθείτε. Θα το ξαναβρώ.)

The same, my little Pantelis...

2010-01-18T08:45:00.004+02:00

Από μικρό παιδί ζω μέσα σε πονεμένες ιστορίες αγάπης. Δέκα χρόνων είχα διαβάσει όλον τον Λουντέμη. Δώδεκα, ήξερα απέξω τον Καζαντζάκη. Δεκαπέντε τη Λιλή Ζωγράφου. Ταυτοχρόνως, δε, είχα ξεσκονίσει τα άπαντα τον ΒΙΠΕΡ-Νόρα-Άρλεκιν που διάβαζε η μαμά της φίλης μου και μετά τα πέταγε σ' ένα σάκο, όπου τα βρίσκαμε εμείς. Θυμάμαι ένα καλοκαίρι, πρέπει να είχα διαβάσει γύρω στα 200 μονοκοπανιά. "Μα καλά, όλοι παντρεύονται στο τέλος; Πάντα;;". Έψαχνα μετά μανίας να βρω αυτό στο οποίο η ηρωίδα θα γλένταγε το παληκάρι και μετά θα έφευγε να συνεχίσει τη ζωή της. Φευ! Σε όλα παντρεύονταν. Τότε πρέπει να ήταν που αποφάσισα πως δεν θα παντρευτώ ποτέ. Έχω παντρευτεί ήδη δύο φορές και ποιος ξέρει τι μου ξημερώνει.

Διάβαζα στην Athens Voice τα ζώδια (η γραμματέας στη δουλειά μου έσπασε το πόδι της και όλες καθόμαστε στη γραμματεία εκ περιτροπής κάποιες ώρες. Αν συνεχιστεί κι άλλο αυτή η πλήξη, όχι ζώδια, λίμα θα πάρω να κάνω τα νύχια μου). Δεν πιστεύω στα ζώδια. Όμως, αυτός ο τύπος στην παραπάνω φυλλάδα τα λέει ωραία. Κάθε φορά έχει κάτι να μου πει. Αυτή τη φορά, στις προβλέψεις του για τους Υδροχόους για όλο το 2010, δεν έκανε ούτε μία αναφορά σε προσωπικά/αισθηματικά. Τι δουλειές, τι σπουδές, τι ταξίδια, τι ξύδια - από έρωτες κι αγάπες τίποτα. Και ξέρω τι μου λέει: "Μανάρι μου, τόσα χρόνια με τα σεξουαλικά σου μας έπρηξες. Μήπως ήρθε η ώρα να ασχοληθείς με τίποτα πιο σοβαρό στη ζωή σου;".

Κατά καιρούς αναπτύσσω και υποστηρίζω διάφορες θεωρίες. "Όλα στη ζωή γίνονται για το σεξ. Ντύσιμο, στυλ, σπουδές, καριέρες, φιλίες, καλλιέργεια, διαβάσματα, μουσικές, μπλογκς - όλα για να βρούμε κάποιον/κάποια/κάποιους/κάτι να ρίξουμε στο κρεβάτι μας". Άλλη θεωρία: "Όταν καταφέρεις να λύσεις τα ερωτικά σου, έχεις άπειρο χρόνο να ασχοληθείς με ένα σωρό ενδιαφέροντα και αξιόλογα πράγματα. Ντύσιμο, στυλ, σπουδές, καριέρες...μπλογκς".

Αντικρουόμενες οι δύο παραπάνω, όπως τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου, άλλωστε. Είμαι στη φάση που τα 'χω λυμένα (μέχρι νεοτέρας). Μήπως να ασχοληθώ και με τίποτα άλλο; Καλημέρα σας!

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ

2010-01-12T10:52:00.005+02:00

Χάσαμε τρεις μέρες το τηλεκοντρόλ και δε μας έκανε καμία εντύπωση. Το ψάξαμε μόνο όταν αποφασίσαμε να δούμε τον Buzz Lightyear οικογενειακώς.

Δε μας είχε λείψει καθόλου. Το Πρόσωπο ζει μέσα στην ενημέρωση κι εγώ ενημερώνομαι ραδιοφονικώς.

Αλλά έχω αρχίσει να το μετανιώνω κι αυτό. Σκέφτομαι να κόψω τις ειδήσεις και ν' ακούω μόνο αθλητικές. Έτσι, για το καλαμπόυρι της κατάστασης. Γιατί με τις άλλες συγχίζομαι. Και κάνω ρυτίδες. Και δε μ' αρέσει!

Δύο απ' αυτές που μου έκαναν τις περισσότερες (ρυτίδες) την εβδομάδα που πέρασε:

1. Η κυβέρνηση (των 100 ημερών) έφερε στη Βουλή άρον-άρον και τσάτρα-πάτρα, μέσα σε ένα νομοσχέδιο για τα δάση (!) τροπολογία που φορολογεί τις μεταβιβάσεις ακινήτων και τις γονικές παροχές.
Είχε κυκλοφορήσει η φήμη πως προτίθενται να το κάνουν κι έτρεξαν όλοι οι ενδιαφερόμενοι να κάνουν τις μεταβιβάσεις τους μπας και γλιτώσουν το φόρο.
"Έτσι μου είστε;" σκέφτηκε ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός. "Εξυπνάδες και μαγκιές; Τώρα θα σας φτιάξω εγώ!". Σιγά που θα τον πιάναμε κορόιδο!

Και δεν έχει άδικο. Όταν κάποιος είναι ιδιοκτήτης δέκα ακινήτων πρέπει να πληρώνει φόρους. Θα πει πως μπορεί. Μόνο που όσοι έχουνε δέκα ακίνητα τα περνάνε σε off shore εταιρίες, δεν τα δηλώνουνε στη ΔΟΥ της γειτονιάς του. Οπότε, ως συνήθως, θα φορολογηθεί ο πατέρας μου που μάζευε μια ζωή να πάρει ένα σπιτάκι προίκα στην κόρη του (μπας και στραβωθεί κανένας και τη στεφανωθεί) και τώρα στα γεράματα ο σοσιαλδημοκράτης του κάνει την τίμή να τον αντιμετωπίζει ως μεγαλοεισοδηματία.

Και με συγχίζει που δεν το λένε! "Παιδιά, οι πλούσιοι δεν πληρώνουνε. Πάρτε το απόφαση. Εσείς θα τα δώσετε πάλι. Δώστε τα, λοιπόν, να πάει στο διάλο, να τελειώνουμε, να πάμε παρακάτω σ' αυτή τη ρημαδοζωή!"
Όχι. Θα το περάσουν νύχτα στο νομοσχέδιο για τα καμμένα.

2. Όλοι οι ένστολοι αστυνομικοί θα υποχρεωθούν να φέρουν τα διακριτικά τους. Αυτή κι αν είναι είδηση!
Γιατί υποτίθεται πως η αστυνομία υπάρχει για να κυνηγά και να καταπολεμά το έγκλημα. Τον εγκληματία, τον παραβάτη, τον κλέφτη, τον ληστή, τον τρομοκράτη. Σιγά μη φέρει στη στολή του και τη διεύθυνση και το τηλέφωνό του, να αποφυλακιστεί ο εγκληματίας να μπορεί να τον βρει να πούνε δυο κουβέντες, βρε αδελφέ!
Πέρα από πλάκα, είναι παράλογο, δεν είναι; Οι άνθρωποι που μας προστατεύουν από την παραβατικότητα, θα στοχοποιούν τόσο ανόητα τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους; Παρέχοντας τα προσωπικά τους στοιχεία στους κακούς;

Τι; Το κάνουν για τους ΜΑΤατζήδες στις διαδηλώσεις; Για να μη μπορούν να βαράνε αδιακρίτως και μετά να παριστάνουν τις ζαρτινιέρες;

Ε, λοιπόν, αυτή είναι η πραγματική συζήτηση που πρέπει ν' ανοίξει. Τι δουλειά έχουν τα ΜΑΤ και η αστυνομία, γενικά, στις διαδηλώσεις; Από πού κι ως πού; Έχει στις διαδηλώσεις εγκληματίες, παραβάτες, κλέφτες κλπ;
Έχει εργαζόμενους, φοιτητές, ομοφυλόφυλους, χριστιανούς, οπαδούς ομάδων και άλλους σοβαρούς ή πικραμένους που βγαίνουν να κοινοποιήσουν τον καημό τους και στους υπόλοιπους. Είναι αυτοί οι κακοί;

(Θυμάμαι παλιά, πολύ παλιά, στη Φιλαδέλφεια που άρχιζε το παιχνίδι και περνάγαμε ζάχαρη, με τα συνηθήματα, τις φωνές μας, τις μούτζες μας στους επόπτες - μια κανονική φάση, υγιής και ποδοσφαιρική. Μέχρι που μπαίνανε στο γήπεδο τα ΜΑΤ και γινόταν της πουτάνας. "Εσύ, εσύ, εσύ με τα χακί, η μάνα σου γαμιέται με έναν ΑΕΚτζή!" Κι αρχίζαν τα μπουκάλια κι οι φωτιές. Τι δουλειά έχουν τα ΜΑΤ στο γήπεδο;)

Καταλαβαίνεται όλοι, δε χρειάζεται ν' ανοίξει καμιά κουβέντα. Τι σόι δημοκρατία είναι αυτή που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν τρίχρονα, τιμωρώντας αναδρομικά τις ζαβολιές τους, και στέλνει πάνοπλους αστυνομικούς, με ή χωρίς διακριτικά, στις κοινωνικές συγκεντρώσεις τους;

Δεν μπορώ, βαρέθηκα. Τα ίδια και τα ίδια. Πάλι εγώ θα τρέχω να πληρώσω. Το μπότοξ.

ΥΓ. Το μανιτάρι γέννησε! Το 'μαθα απ' τον Κίκοπα, ήρθε επιτέλους στον κόσμο ο μικρός της Τρότσκι! Με συγκινεί πολύ αυτό, τόσο που γίνομαι βλαμμένη και κοινότοπη: χίλιες ευχές, μανιταροοικογένεια! Να σας ζήσει! Να 'ναι γερός και δυνατός, με διάθεση και χιούμορ, με αγάπη και χαρά. Να τον καμαρώσετε όπως θέλει!

Από το πλούσιο στοκ μας ΙΙ

2010-01-06T07:50:00.003+02:00

Κι έπειτα
Άρχισες, λέει, να δίνεις τόπο στην οργή.
Να καταπίνεις λέξεις υπέροχες
στα πιο βαθιά έγκατά σου.

Κι εικόνες ανεξάντλητες βίας αγνής
μαζεύονταν αιφνίδια
πίσω από κλειδωμένα βλέφαρα.

Αίμα που έβαφε τους ήδη κόκκινους τοίχους.
Και ήχοι ξεροί από σπασμένα δόντια.

Το πέλμα σου να προσγειώνεται
στο ωραίο του σαγόνι.

Και μια φωτιά ξεκάρφωτη
να σβήνει και να σβήνει
λόγια γλυκά, μελωδικά.
Λόγια παρωχημένα.

Κι ακόμα
Πιο μετά
Να υπονομεύεις την αλήθεια
με καλολογικές υπερβολές.
Ν' ανακαλύπτεις γκρίζες ζώνες
που χρωματίζεις με τα πιο ανοιξιάτικα
χρώματα.
Και ευγένειες
Από τα πιο βαθιά έγκατά σου.

Ε, λοιπόν, ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

2009-12-24T15:42:00.005+02:00

Όπως θα έχετε όλοι εμπεδώσει, αν είχα να διαλέξω θα προτιμούσα φανατικά το Πάσχα. Θες που είναι την Άνοιξη, που τρελαίνομαι για τσουρέκια και μαγειρίτσες, θες που αρχίζω από την Κυριακή του Θωμά να μετράω αντίστροφα για το Καλοκαίρι; Το Πάσχα διαλέγω και τ' ομολογώ. Τα Χριστούγεννα τα ανακαλώ στη μνήμη μου πάντα ως μια βαρετή περιοδεία από συγγενικό σπίτι σε συγγενικό σπίτι, με σαλιωμένα μάγουλα από οικογενειακά φιλιά και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ φαΐ, βαρυστομαχιές και σόδες.

Όλο τον προηγούμενο καιρό η γιορτινή μου διάθεση ήταν κάπως έτσι. Κι αυτή θα "ανέβαζα". Δηλαδή, τι, να σας έλεγα ψέματα;

Όμως,
επειδή η χρονιά που πέρασε αποδείχτηκε τελικά καλή - ειδικά το δεύτερο μισό της (και, φυσικά, εκ του αποτελέσματος),
επειδή έχουμε οικογενειακώς δέκα μέρες καθισιό κι οργανώνουμε φοβερά γλέντια,
επειδή, παρόλο το τσουρούτικο δεντράκι, μ' αρέσει το στολισμένο σπίτι μας κι έχω καλέσει να το δει όλος ο κόσμος (ευπρόσδεκτοι όλοι σας, εννοείται),
κι επειδή, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, τα φετινά Χριστούγεννα πέσαν Άνοιξη

η γιορτινή μου διάθεση έγινε έτσι!!!

Εύχομαι, λοιπόν σε όλους σας, μέσα από την καρδιά μου, ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!
Κι επιπλέον, πολλή ξεκούραση, τρελά γλέντια και πολλή, πολλή αγάπη!!!
(Ναι, βρε, και σέξ!).

Εμείς θα τα πούμε από βδομάδα, εκτός αν έρθετε για ρεβεγιόν!

Spleen

2009-12-17T22:24:00.002+02:00

I've been thinking about you, baby

2009-12-11T16:55:00.003+02:00

Ένα τραγούδι που μ' έχει "αρρωστήσει"
και η υπενθύμιση πως οι Μικροαστές επέστρεψαν με νέο επεισόδιο!
Καλό ΣΚ σε όλους!!!!

το Ασφαλιστικό

2009-12-10T08:39:00.002+02:00

...Πόσοι ζουν όσο χρειάζεται για να εισπράξουν κάποτε τη σύνταξή τους;

«Η διαφορά στο προσδόκιμο ζωής πλούσιων και φτωχών αυξήθηκε από πεντέμισι τη δεκαετία του 1970 στα εννιάμισι χρόνια τη δεκαετία του 1990», έγραφε στην εφημερίδα «Γκάρντιαν» ο σερ Μπάικλ Μάρμοτ, καθηγητής στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου.

«Μπαίνοντας κάποιος στο μετρό στον κεντρικό σταθμό του Λονδίνου και τραβώντας προς τις φτωχότερες ανατολικές συνοικίες, διαπιστώνει πως από σταθμό σε σταθμό το προσδόκιμο ζωής μειώνεται κατά έναν χρόνο».

Του Ρούσσου Βρανά, από ΤΑ ΝΕΑ, 9.12.09
(ολόκληρο το άρθρο εδώ)

Από το πλούσιο στοκ μας

2009-12-07T21:13:00.003+02:00

Έχω ξεχάσει σε γραμμές να βάζω τη ζωή μου.

Να τη στοιχίζω απόλυτα και να την εξηγώ.

Να την ορίζω επαρκώς απ’ την καταγωγή μου.

Να ‘χω κάθε συναίσθηση του τι θα πει «εγώ».

Αντί γι αυτό ξοδεύομαι στα στερεότυπά μου.

Τα εκλογικεύω. Δέχομαι την κάθε σπιθαμή

απ’ όνειρα και πρακτικές που δεν είναι δικά μου

και δεν αξίζουν να σταθώ ούτε για μια στιγμή.

Αμβλύνονται οι αντιστάσεις μου όσο περνούν τα χρόνια.

Στρέφω το βλέμμα πιο συχνά απ’ τις κακοτοπιές.

Μα οι ζαβολιές δε χάνονται. Σωρεύονται αιώνια.

Αλλάζουν μόνο πρόσωπο και γίνονται ενοχές.

Γι αυτό περνάω πια κλεφτά απ’ τις παλιές μου αξίες.

Ρίχνω στη μούρη τα μαλλιά, μην τύχει και με δουν

κι αναγνωρίσουν δίκαια γιάπικες προφητείες:

«Ο τζάμπα μάγκας κρύβεται όταν τον χρειαστούν».

Δεν έχει τίτλο. Δώστε του.
(Είμαι εδώ και είμαι καλά. Σμουτς!)

Surabaya Johnny

2009-11-28T09:53:00.003+02:00

Δουλεύω ασυμμάζευτα. Γι αυτό τραγουδάω Kurt Weill.
Καλά, όχι εγώ. Η Ute Lemper. Και οι Doors.
Επίσης, οι Μικροαστές τα πίνουν στο Γκάζι.
Ο καθένας ό,τι μπορεί...

Surabaya Johny

Pirate Jenny

Mack the Knife

Youkali

Alabama song

Το προηγούμενο ποστ επιτυχώς (και επιτέλους) αυτοκαταστράφηκε.

2009-11-23T14:01:00.003+02:00

Σήμερα ακούμε αυτό:

Καλή βδομάδα σε όλους!!!

Ο μήνας έχει 13.

2009-11-13T13:42:00.003+02:00

"Ξωτικό απομακρυνόμενο" τιτλοφορούταν η φωτογραφία του προηγούμενου ποστ και απομακρύνθηκε τόσο πολύ που μετά δεν έβρισκα το δρόμο να γυρίσω.

Αρχίζει η εποχή του χρόνου που υπάρχουν πραγματικά πολλά να κάνω. Έχω βάλει και κάτι άγρια ντεντλάινς στον μη ξωτικό εαυτό μου...δυσκολεύομαι να σας παρακολουθήσω.

Μόνο με τις Μικροαστές προσπαθώ να είμαι συνεπής κι αυτό γιατί το έχω υποσχεθεί σε πολλούς και δεν μπορώ τώρα να κάνω πίσω.

Εντωμεταξύ, ο μήνας έχει 13 και στο πορτοφόλι μου δεν έχω δεκάρα! Πώς τα καταφέρνω έτσι; Οκ, η σχέση μου με το χρήμα είναι λίγο αφηρημένη, μπορώ να φύγω απ' το γραφείο με το μηνιάτικο κι ώσπου να φτάσω σπίτι να 'χω ξοδεψει αβίαστα το μισό, μπορώ και να κυκλοφορώ με 300 ευρώ για δυο βδομάδες και να μη χαλάσω φράγκο. Εξαρτάται που θα βρεθώ.

Αλλά, μου υπενθύμισε προχτές το Πρόσωπο πως, ένα μηνιάτικο το χρόνο πάει υπέρ Φόρου Μισθωτών Υπηρεσιών και πατρίδος. Κι αναρωτιέμαι: το παιδί μου πάει σε ιδιωτικό σχολείο γιατί στο Δημοτικό Παιδικό Σταθμό τους πληρώνουν όποτε το θυμηθούνε, δηλ. σπάνια, και πέρσι είναι ζήτημα αν κάνανε τρεις βδομάδες μάθημα όλο το χρόνο. Επίσης, τον πηγαίνω σε ιδιώτη γιατρό γιατί δεν μπορώ να προγραμματίσω πότε θα αρρωστήσει για να έχω προνοήσει να κλείσω ραντεβού στο ΙΚΑ. Συνακόλουθα, που λένε και οι μαθητές της Α' λυκείου, πληρώνω διόδια απ' όπου κι αν περάσω, χρυσά τα είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, σώβρακα, βιβλία), η τράπεζα μου δίνει επιτόκιο για το πενιχρό μου υστέρημα περίπου 0,0002%, ενώ μου χρεώνει το δάνειο τοκογλυφία και οι υπουργοί κλαίγονται νυχθημερόν στα κανάλια πως δεν έχουνε τσακιστή δεκάρα.

- Και τι τα κάνουν τόσα λεφτά που μαζεύουν απ' τους φόρους; ρωτάω η αφελής.
- Τα δίνουν επιδοτήσεις στους πλούσιους, μου απαντάει.

Κι αναρωτιέμαι: αν είναι τα ωραία μου λεφτάκια να τα δίνω στο κράτος για να τα δίνει στο Βγενόπουλο και το Λάτση, γιατί να μην τους τα δίνω κατευθείαν εγώ; Να αναλάβει ο κάθε πολίτης έναν μεγαλοεπειχηρηματία και κάθε πρώτη του μηνός να του αποδίδει το φόρο που του αναλογεί. Να πάρω εγώ πχ το Λαμπράκη, να του δίνω αυτοπροσώπως το φάκελο με το χρήμα, να ξέρει από πού τα παίρνει, να μου 'χει κι υποχρέωση. Να κάνει μια προσευχή το βράδυ πριν κοιμηθεί: "Αχ, Παναγίτσα μου, φύλα απ΄το κακό αυτό το χρυσό κορίτσι, την Ελφ, να μου φέρνει κάθε μήνα τα λεφτάκια μου να μην πεινάσω!".

Ναι, μου φαίνεται πιο λογική αυτή η πρόταση. Κι εκείνοι θα παίρνουν αυτά που τους πρέπει και τη γραφειοκρατία θα πατάξουμε και θα συσφίξουμε και τις σχέσεις μας με τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις.

Σας φιλώ. Πάω στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών να καταθέσω την πρότασή μου στα πλαίσια του κοινωνικού διαλόγου και της ανοιχτής διαβούλευσης. Δεν μπορεί: όλο και κάποιος θα την πάρει στα σοβαρά!

Η αμπελοφιλοσοφία, όταν βαίνει ατελείωτη.

2009-10-30T18:59:00.008+02:00

[Μαζεύτηκα άρον-άρον απ’ τα δάση κι έπεσα με τα μούτρα στο μαγγανοπήγαδο. Τι δουλειά, τι αργίες (χειρότερα), τι γιορτές, τι ιώσεις – όλα τα καλά αυτή τη βδομάδα. Μην τολμήσω να κάνω σχέδια, ακούγεται ένα γέλιο δυνατό απ’ το υπερπέραν…άλλο πράγμα. Παρόλα αυτά, μαζεύτηκα].

Διάβασα τα σχόλια που γενναιόδωρα μου αφήσατε στο προηγούμενο ποστ και γέλασα πολύ. Με την έμπνευση των γραφομένων, το χιούμορ και, κάποιες φορές, τον κυνισμό που αποπνέουμε πια ως ενήλικες.

Κάποιοι απόλυτα αρνούνται να δεχτούν οποιαδήποτε απ’ τις δύο περιπτώσεις έστω και ως ενδεχόμενο· άλλοι, πιο ευέλικτοι το δέχονται για την πάρτη τους αλλά όχι για τον άλλο· οι πιο έμπειροι κλίνουμε προς το αν είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθει, αρκεί να μείνει μεταξύ μας· και κάποιοι άλλοι προτείνουν ενδιαφέρουσες εναλλακτικές για όλα τα γούστα.

Κανείς μας, όμως, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, δεν «τολμά» ν’ αμφισβητήσει την έννοια ζευγάρι. Όλοι μας, μικροί-μεγάλοι, ρομαντικοί ή κυνικοί, στρέιτ και γκέι, συντάσσουμε τους προβληματισμούς μας με βάση την κοινωνική επιταγή που μας ενώνει ανά δύο. Και τους εντάσσουμε σ’ αυτήν.

Το ανακάλυψα έκπληκτη εκ των υστέρων, διαβάζοντας αυτά που έγραψα, αυτά που γράψατε κι εσείς και φτιάχνοντας στο μυαλό μου τα σχόλια μου που θα απαντούσαν στα δικά σας.

Οκ, η απαίτηση της ερωτικής αποκλειστικότητας γεννήθηκε από την ανάγκη να κληρονομούν την περιουσία του πατέρα τα νόμιμα τέκνα του – χονδροειδώς, αλλά κάπως έτσι είναι.

Η απαίτηση να πορευόμαστε στη ζωή μας ανά δύο, από ποια ανάγκη γεννήθηκε; Γιατί δεν «τα φτιάχνουμε» ανά τρεις, τέσσερις ή έξι; Με κοινά οικονομικά και κληρονομικά. Ή γιατί δε ζούμε ανά φύλο; Οι γυναίκες με τις γυναίκες, για να μεγαλώνουν ευκολότερα και τα παιδιά, και οι άντρες με τους άντρες, να βλέπουν μπάλα με την ησυχία τους; Ή ο καθένας μόνος του; Ή με τους γονείς και τ’ αδέλφια μας; Ή…προσθέστε όποια εκδοχή σας κατέβει στο κεφάλι.

Η βιβλιογραφία της κοινωνιολογίας φαντάζομαι θα μου δώσει την απάντηση. Πως στον καπιταλισμό μπλα, μπλα, μπλα και μετά στο σοσιαλισμό άλλα τόσα μπλα κι έτσι μας έγινε έθιμο/συνήθεια και μπλα, ώσπου φτάσαμε να θεωρούμε βασικό και αποκλειστικό κοινωνικό πυρήνα το σχήμα άντρας-γυναίκα με τα κοινά τους παιδιά.

Εδώ, φαντάζομαι πάλι, πως θα χρειαστεί να καταφύγω στη βιβλιογραφία της ψυχολογίας, με την ανάγκη μας γι αποδοχή; ασφάλεια; σταθερότητα; Δεν ξέρω. Γιατί αυτές τις ανάγκες μπορεί να μας τις καλύψει μόνο ένα άτομο του αντίθετου φύλου με το οποίο συνδεόμαστε σεξουαλικά;

Πραγματικά δεν ξέρω. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που ορίζονται (οριζόμαστε) πρωτίστως μέσα απ’ τη σχέση με κάποιον άλλο. Ή, ακόμα χειρότερα, τη έλλειψή της.

Ούτε την ερώτηση δεν κατάφερα να διατυπώσω. Πάω να κατεβάσω τα βιβλία μου (τα βιβλία του, βασικά).

Για πείτε.

Και Μικροαστές σήμερα, μην ξεχνάτε.

(Η φωτο είναι από τη Βυτίνα: Ξωτικό απομακρυνόμενο).

Ήταν σαν να σε πρόσμενα, κυρά...

2009-10-21T22:20:00.003+03:00

Εγώ μπορεί να τριγυρνάω στα δάση, αλλά οι Μικροαστές είναι εδώ!

Διαβάστε τις μέχρι να γυρίσω.

Και συνεχίστε, παρακαλώ, να απαντάτε στις ερωτήσεις του προηγούμενου ποστ.

Ο Σκαρίμπας είναι δώρο για καλό ΣΚ!!!!

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Έχω μια τίγρη μέσα μου...

2009-10-16T01:15:00.003+03:00

Μόλις έφαγα ένα ξεγυρισμένο βρώμικο που μου έφερε το Πρόσωπο (και μετά με παράτησε για να βγει μ’ ένα φίλο του, αλλά δεν έχει να κάνει. Σημασία έχει που με τάισε πρώτα. Δηλαδή, τώρα που το σκέφτομαι, έκανε ένα κάρο χλμ για να μη μ’ αφήσει να πεινάσω. Αχ, το γλυκό μου! ή αλλιώς Κάποιο λάκκο έχει η φάβα! – διαλέγετε και παίρνετε).

Και τον αφήνεις να βγαίνει μόνος του; με ρωτάνε κάτι φίλες μου.

Μα, τι θα πει «τον αφήνω»; Τι είμαι, η μαμά του να του δώσω την άδεια; Του δίνω την ευχή μου, να περάσει καλά, και το ίδιο κάνει αυτός όταν βγαίνω εγώ (ειδικά από το παιδί και μετά βγαίνουμε πολύ συχνότερα χωριστά, κάποιος πρέπει να κάθεται σπίτι με τον σπόρο).

Και δε φοβάσαι μήπως ξεμυαλιστεί με καμιά άλλη; επιμένουν αυτές (οι οποίες, όπως καταλαβαίνετε, δεν υπάρχουν πραγματικά, συμμετέχουν στο κείμενο ως δικηγόροι του διαβόλου. Οι αληθινές φίλες μου είναι παρόμοια κουμάσια με μένα – περίπου ή και χειρότερα).

Μα, στο μπαρ θα πάει να ξεμυαλιστεί; Δεν μπορεί να ξεμυαλιστεί όλη μέρα στη δουλειά, το γυμναστήριο, το γήπεδο, το καφενείο ή πού αλλού σκατά πάνε οι άντρες; Αν είναι να ‘ρθει θε να ‘ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει.

Κι αν έρθει τι θα κάνεις; Πώς θα το βαστάξεις να πάει ο αγαπημένος σου με μια άλλη; το βιολί τους αυτές, γιατί έτσι είναι οι καλές φίλες: σπαστικές.

Μα, ας πούμε ότι πάει με άλλη, ποια είμαι εγώ που θα τον κρίνω; Και στο φινάλε-φινάλε, πού θα το μάθω;

Για να σοβαρευτούμε τώρα: θες που χειμωνιάζει, θες που έχουμε σοσιαλισμό – όπερ άλλα ήθη κι έθιμα – κάνω μια βόλτα απ’ τα μπλογκς κι οι μισοί ασχολούνται με την αποκλειστικότητα στον έρωτα. Και, νομοτελειακά, το αντίθετό της, την απιστία. Το ίδιο κι οι Μικροαστές, παρεμπιπτόντως. Για να μην αναφερθώ στα τραγούδια, τις ταινίες, τα μυθιστορήματα κλπ που άλλο θέμα δεν μπορούν να βρουν.

Θέτω, λοιπόν, δυο υποθέσεις εργασίας: Ας πούμε ότι είστε χρόνια με κάποιον/α που αγαπάτε, λατρεύετε, είναι κορώνα στο κεφάλι σας και κολώνα του σπιτιού σας. Και ξαφνικά:

Α) Σας προκύπτει η σούπερ αναπάντεχη περιπτωσάρα που σας συναρπάζει/ξεσηκώνει/κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ειλικρινά, ένας άντρας/γυναίκα που δεν μπορείτε ν’ αντισταθείτε. Κι επιπλέον, δε θα το μάθει κανείς. Θα το κάνατε;

Β) Η περιπτωσάρα τυχαίνει στο έτερο ήμισυ κι όχι μόνο το κάνει αλλά το μαθαίνετε κιόλας. Θα το δεχόσασταν ή θα χωρίζατε;

Πολύ cosmopolitan μου κάνει το τεύχος. Αλλά έχω μια αγωνία ως συγγραφέας και ως άνθρωπος. Πείτε μου, αλήθεια μ’ ενδιαφέρει.

Θα αφήσω το ποστ καμιά δεκαριά μέρες για να ‘χετε χρόνο να το σκεφτείτε και να απαντήσετε χωρίς φόβο και πάθος (και γιατί προγραμματίζω να πάω την καθιερωμένη μου φθινοπωρινή εκδρομούλα το άλλο Π-Π-Σ-Κ ).
:-)

Γι αυτό και το επόμενο επεισόδιο των Μικροαστών θα κυκλοφορήσει εκτάκτως Τετάρτη.

Σας φιλώ γλυκά.

Α, κι επειδή το Πρόσωπο αύριο έχει μια πολύ ιδιαίτερη περίσταση…

…ένα αγαπημένο του "πολεμικό". Αφιερωμένο.

Just music

2009-10-14T13:59:00.004+03:00

Με αφορμή την ανάρτηση του apos, ένα τραγούδι από την τελευταία ταινία του Almodovar.
Δεν την έχω δει, αλλά αυτή η μουσική με τη φωνή του Poveda είναι απλά μαγική.

Breaking News

2009-10-09T10:52:00.003+03:00

Ο φίλτατος Ιρλανδός, εκτός από ατσίδας ρεπόρτερ είναι και μεγάλος κουτσομπόλης. Δεν πρόλαβε ο καημένος ο Γιώργος να σχηματίσει νέα κυβέρνηση κι έβγαλε όλα τα άπλυτα παρασκήνιά του στη φόρα.

Για την ιστορία απλώς να πω 1ον) πως, φυσικά, στα ενδεχόμενα ρουσφέτια της Wilma βασίζομαι μπας και δω θεού πρόσωπο, ούτως ή άλλως και 2ον) εγώ μόνο το Υπουργείο Πολιτισμού θα μπορούσα να δεχτώ σε μια κυβέρνηση, ας είναι και της σοσιαλδημοκρατίας, επειδή πρωτίστως είμαι άνθρωπος του πνεύματος (και επίσης, απ’ όσο ξέρω, αυτό ειδικά το Υπουργείο διαχειρίζεται τα πιο «καλά» κονδύλια – είπαμε, να μπούμε στην κυβέρνηση, μη μας περάσουν και για κορόιδα!).

Από κει και πέρα, πέμπτη μέρα σοσιαλισμού στη χώρα μας κι όλα μοιάζουν καλύτερα, λαμπρότερα, ομορφότερα και ψηλότερα. Πραγματικά, εισπράττω έναν πηγαίο ενθουσιασμό από συγγενείς, γνωστούς και φίλους για το νέο κυβερνητικό σχήμα, από ανθρώπους που μέχρι χτες ήταν, για να το πω κομψά, στα παπάρια τους.

Δε θυμάμαι αν είχε συμβεί το ίδιο όταν είχε πρωτοβγεί ο Καραμανλής το 2004, ίσως επειδή εκείνες οι εκλογές είχαν γίνει την άνοιξη κι εγώ, παραδοσιακά, την άνοιξη ασχολούμαι με πιο σοβαρά πράγματα.

Αλλά τώρα πραγματικά όλοι μοιάζουν να περιμένουν ν’ αλλάξουν δραματικά τα πράγματα στην Ελλάδα. Να ανοίξουν οι δουλειές, να παταχθεί η διαφθορά, να εξαφανιστεί η γραφειοκρατία, να ελευθερωθούν τα πεζοδρόμια για τους πεζούς.

Μπορεί να οφείλεται και στην εμφάνιση του νέου κυβερνητικού σχήματος, που κι εμένα λίγο έλειψε να με ψήσει. Τι ωραία παιδιά, τι σέξι κοπέλες, τι κάζουαλ ενδυματολογικές επιλογές! Όλοι έμοιαζαν τόσο πανέτοιμοι να κυβερνήσουν, δουλεύοντας σκληρά, μεθοδικά και με τον άνθρωπο πάνω απ’ τα κέρδη.

Ακόμα κι ο πατέρας μου, που κι αν έχουν δει τα μάτια του, τσίμπησε και μου λέει: «Τους είδες; Ο καθένας πήγε στο γραφείο του με το δικό του αμάξι» κι εγώ του απάντησα «Πατέρα, σε μένα τα λες, αυτή τη δουλειά κάνω, υπεύθυνη marketing είμαι».

Ααααχ! Αυτά. Εγώ θα μείνω πιστή στον αγαπημένο μου εδώ και χρόνια Μιχάλη Χρυσοχοϊδη (την έχω αυτή τη διαστροφή με τα καθώς πρέπει συνοφρυωμένα, μελαγχολικά αγόρια που μοιάζουν σαν να μην έχουν κάνει ποτέ σεξ της προκοπής στη ζωή τους και περιμένουν εμένα να τους ανοίξω τα άδολα μάτια – Χρυσοχοϊδης, Χατζηνικολάου, Πούτιν, ένα παλιό μου αφεντικό, Ματ Ντέιμον και άλλοι).

Αλλά, για να ξηγιόμαστε: αν στη ΝΔ εκλεγεί αρχηγός ο Νομάρχης της πίστης και της πίστας (δείτε ακανόνιστη) εγώ δεν ξανασχολούμαι με την πολιτική μέχρι να πεθάνω!

Φλυαρία Παρασκευής τέλος. Πάτε να διαβάσετε Μικροαστές. Και καλό Σαββατοκύριακο!!!!

Καλά, δε θα πούμε τίποτα για το αποτέλεσμα των εκλογών;

2009-10-05T13:34:00.004+03:00

Το πόσο έξω έπεσα στην εκτίμησή μου γι αυτές τις εκλογές δε λέγεται! Όλη τη βδομάδα έκανα τις προβλέψεις μου σ’ όποιον ήταν αρκετά κοντά (μέσα στην ατυχία του) ώστε να με ακούει. Προς το τέλος της, της βδομάδας, τις διατράνωνα αδιακρίτως με ύφος μεταξύ Ηλία Νικολακόπουλου και κυρίας Σούλας–αυθεντικό κληρονομικό χάρισμα: το ΠΑΣΟΚ δεν θα ξεπεράσει το 40% με τίποτα, η ΝΔ γύρω στο 35, ΚΚΕ κοντά στο 9, ΣΥΡΙΖΑ και ΛΑΟΣ λίγο πάνω από 5%. Α, και οι Οικολόγοι στη Βουλή.

Γενικά είμαι πολύ καλή στις προβλέψεις. Δεν πετυχαίνω τίποτα. Το μυαλό μου αδυνατεί να αναγνωρίσει το απλό και να παίξει ας πούμε το 1,01 στον άσσο της ΑΕΚ απέναντι στον Αίαντα Πικερμίου. Συνήθως, θα πάρω μια ξεκούδουνη πληροφορία, ότι πχ παντρεύτηκε επιτέλους ο προπονητής του Αίαντα και θα σκεφτώ «δεν μπορεί, αφού παντρεύτηκε θ’ ανέβει η ψυχολογία του και θα κερδίσει». Και θα πάω στο πρακτορείο να παίξω το διπλό που δίνει 275,3 και να πάρω τα τρία μου.

Έτσι και με τις εκλογές. Έχω μπλέξει με κάτι αλήτες κουμμούνια, προοδευτικούς, σκεπτόμενους, κουλτουριάρηδες (υμών συμπεριλαμβανομένων) που ακούνε ωραίες μουσικές, συχνάζουν στα πιο ψαγμένα μέρη, βλέπουν ευρωπαϊκό σινεμά και δεν ψηφίζουν δικομματισμό, ρε παιδί μου!

Και νομίζω πως όλος ο κόσμος είναι έτσι. Κλείνω τα μάτια μου και δε βλέπω πως όπου πάμε είμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι. Πώς υπάρχει ένας ολόκληρος λαός που βλέπει Πάμε Πακέτο και περιμένει να διοριστεί από τον κομματάρχη του χωριού του. Που ονειρεύεται να βγει Σταρ Ελλάς και μίστερ Νέος Ζαφείρης Μελάς. Και που αδυνατεί να σκεφτεί, τέλος πάντων. Όχι δε θέλει. Δε μπορεί.

Το Πρόσωπο λέει πως είμαι βουλησιαρχική. Με την έννοια ότι οι προβλέψεις μου απηχούν τη θέλησή μου και μόνο. Και μάλλον έχει δίκιο. Γιατί μισό χρόνο τώρα υποστηρίζω σθεναρά πως ο κόσμος δεν είναι έτσι όπως τον παρουσιάζουν τα δελτία του Σταρ. Πως ενδιαφέρεται για τα κοινά, πως σκέφτεται και δρα, πως δεν ακολουθεί την πεπατημένη, προτείνει και διεκδικεί. Τουλάχιστον, μια μεγάλη μερίδα του.

Παπάρια. Μια μειοψηφία, μάλλον. Οι ίδιοι και οι ίδιοι που συχνάζουν στα στέκια μου και μου παρουσιάζουν τη διαστρεβλωμένη μου εικόνα του πραγματικού.

Και δεν μ’ αφήνουν να παίξω ένα στοίχημα της προκοπής, μα τη φάρα μου (που λέει κι ο γιος μου)!

EDIT

Ξέχασα το σημαντικότερο (και μιλάω και για στοιχήματα, τρομάρα μου)! Ο αγαπημένος scarface είναι ξανά στη μπογκόσφαιρα! Δεν ξέρω για πόσο, οπότε τρέξτε να τον δείτε!

Το μεγάλο μας τσίρκο (35 χρόνια μετά, τα ίδια και τα ίδια)

2009-10-03T22:19:00.005+03:00

Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω
να κλάψω, να φωνάξω ή να σωπάσω,
οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και τώρα στο λιμάνι, κάτω στο γιαλό
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.

Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες
αγάλι-αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ' την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετούνε τρεις μηχανογράφοι
θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες
το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και μέσα στο παλάτι οι παλατιανοί
προσμένουν τι νέο θα φανεί.

Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες
εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε
βουβός, φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι
οι αγώνες που 'χεις κάμει δε φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε
λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι
η πείνα το καμάρι ειν' του κιοτή
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.

Το μεγάλο μας τσίρκο
Πρώτη έκδοση: 1974
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Νίκος Ξυλούρης, Τζένη Καρέζη και ο θίασος.

Η κατακερματισμένη συνείδηση

2009-10-01T19:48:00.004+03:00

Σκέφτομαι χίλια πράγματα γι αυτές τις εκλογές. Τα συζητάω κι όλας. Με στιγμές συντροφικών συμφωνιών κι άλλες γόνιμων, πραγματικά, αντιπαραθέσεων.

Αλλά είμαι μια συνηθισμένη μικροαστή. Μαθημένη στη βολή μου, τη στρωμένη ζωή και τις ευκολίες μου. Δεν μπορώ εύκολα να ταχθώ ψυχή τε και σώματι υπέρ μιας μεγάλης ιδέας, ούτε να αντιπαλέψω λυσσαλέα μια έστω κατάπτυστη άλλη. Δεν έχω τον τρόπο, τη μεθοδολογία, την εμπειρία και τα περιθώρια. Και στο φινάλε ξεχνιέμαι.

Το καλοκαίρι στις ευρωεκλογές διάβαζα σε όλους σας ένα σωρό συζητήσεις. Είχαμε να πούμε πολλά, με κυρίαρχο αυτό το «παιδιά, πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε». Τώρα αυτό δεν υπάρχει. Όλοι θα πάμε να ψηφίσουμε. Πώς, όμως, μερικές φορές αισθάνεσαι πως έχουν ειπωθεί όλα και δεν έχεις να προσθέσεις λέξη; Ε, κάποιες άλλες πάλι δεν έχεις κάτι να πεις κι ας μην έχει ειπωθεί τίποτα. Γιατί όλοι ξέρουν.

Θέλω μόνο, πριν την Κυριακή, να σας θυμίσω την κλασική ψυχαναλυτική παραδοχή για το στάδιο του καθρέφτη. Εκεί που φτάνει η ώρα για το νήπιο να ξεπεράσει την κατακερματισμένη του συνείδηση (χέρι, πόδι, πιπίλα, πάνα, στήθος) και να αναγνωρίσει την οντότητά του μέσω της ύπαρξης του έτερου (μαμά, μπαμπάς, άλλοι, εγώ). Και κατ’ αναλογία, ο καλούμενος να ψηφίσει πολίτης, μέσω των κυβερνητών του, τη δική του θέση στην κοινωνία.

Ο Μαρξ πρωτοείπε, και οι νεότεροι κοινωνικοί επιστήμονες ανέλυσαν διεξοδικά, πως ο καθένας μας είναι αυτό που οι άλλοι αναγνωρίζουν στο πρόσωπό του. Ο υπήκοος είναι υπήκοος γιατί υπάρχει ο βασιλιάς που τον ορίζει. Αλλά, προσέξτε: και ο βασιλιάς δεν μπορεί να υπάρξει ως βασιλιάς χωρίς υπηκόους. Εν ολίγοις, ο βλέπων είναι και βλεπόμενος, στο βαθμό ακριβώς που είναι βλέπων.

Μη σας κουράζω. Ας προτείνω μόνο σ’ αυτές τις εκλογές, που μιλήσαμε ελάχιστα και σκεφτήκαμε πολύ, να σταθούμε λίγο και να ακούσουμε τον τρόπο με τον οποίο μας απευθύνονται και μας προσφωνούν οι υποψήφιοι άρχοντές μας. Τις ιδιότητες που αναγνωρίζουν σ’ εμάς. Κι αυτά που μας ζητάνε. Γιατί από κει θα συμπεράνουμε αυτά που θα μας προσφέρουν. Αυτό που βλέπουν σε μας τους κάνει να είναι αυτοί που είναι.

Εμείς, οι ενήλικοι συνειδητοί πολίτες, έχουμε ξεπεράσει προ πολλού το στάδιο της κατακερματισμένης συνείδησης. Και, παρόλες τις παραπλανητικές προσφωνήσεις και τα μεγάλα λόγια, βλέπουμε στον πιο κρυφό καθρέφτη μας πλήρη την αλήθεια της ύπαρξής μας.

Ο καθένας μας ξέρει πολύ καλά. Τι θα ακούσει, τι θα πιστέψει και τι θα επιλέξει τελικά να κάνει. Μακάρι η Δευτέρα να μας βρει με τη συνείδησή μας ήσυχη.

Κι επειδή έχω καιρό να γράψω τόσο δομημένο κείμενο στο μπλογκ, κι επειδή έχω πλήρη συνείδηση της μελοδραματικότητας και του διδακτισμού του, να ομολογήσω πως αυτά τα γράφω πρώτα-πρώτα για μένα. Μπας και πειστώ να πιστέψω.

ΥΓ Έχουμε και Μικροαστές. Που ασχολούνται με το σεξ, φυσικά. Μνήσθητί μου, κύριε, με τι θέλατε να ασχολούνται, με τις εκλογές;

Για όλα τα ζώδια

2009-09-30T21:56:00.002+03:00

"Και κάλυπταν το φόβο τους
με τον δικό μας φόβο".

Burn, motherfucker, burn!

2009-09-28T13:51:00.005+03:00

ΑΡΓΙΑ ΜΗΤΗΡ ΠΑΣΗΣ ΚΑΚΙΑΣ...

...λέγανε οι παλιοί και σαν να 'χουν δίκιο. Είπα, σε φάση ασύλληπτης ρέκλας, να ρετουσάρω ελαφρώς το μπλογκάκι μου και το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με τα ντουλάπια της κουζίνας της πεθεράς μου παρά με αξιοπρεπές ιστολόγιο μεγάλης συγγραφέως. Δεν το 'χω το εικαστικό. Τέλος.

Ούτε τις εκλογές αυτής της σεζόν. Με παίρνει τηλέφωνο η φιλενάς και μου λέει "ρε συ, οδηγούσα αμέριμνη κι έχει γεμίσει ο δρόμος κάτι γιγαντοαφίσες του Καραμανλή που λένε να πάρω την ευθύνη. Πάλι εγώ θα την πάρω την ευθύνη; Πέντε χρόνια στη βουλή τι σκατά κάνουνε, πάλι εγώ φταίω για όλα;". Λόγω τιμής σας λέω, αν δεν ήταν το Πρόσωπο που μου 'χει τάξει ένα σωρό σεξουαλικές χάρες (δε βάζει ο νους σας) για να πάω να ψηφίσω, ούτε απ' έξω δεν θα πέρναγα.

Και πάμε στα σπουδαία και σοβαρά. Απ' όταν έφυγε ο Ντέμης έχω ξενερώσει με το ποδόσφαιρο, παρακολουθώ τα τεκταινόμενα αλλά στο γήπεδο εμφανίζομαι αραιά και πού. Χτες με ξεσήκωσε ο λεγάμενος (χωρίς σεξουαλικές χάρες αυτή τη φορά, μόνο με τραπεζάκι στα δημοσιογραφικά και πράιβετ τιβί για να τον πρήζω με τα ριπλέι) και λέω "δε βαριέσαι, πάμε".

Εμ, δε βαριόμουνα; Που βαρέθηκα τη ζωή μου. Πιο μυοχαλαρωτικό παιχνίδι δεν έχω ξαναδεί. Δυο καφέδες και μισό λίτρο άις τι ήπια για να μην κοιμηθώ στο γήπεδο κι όλη νύχτα έκανα το βρικόλακα στο σπίτι, πέντε η ώρα με πήρε ο ύπνος.

Μπούλετ πόιντς από τη χτεσινή βραδιά:

Η ζωντανή μετάδοση στην τιβί έχει δυο δευτερόλεπτα καθυστέρηση σε σχέση με τη ροή του αγώνα. Οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ περίπου δέκα - για να μπουν στη φάση έπρεπε να τους σκουντήξει ο διπλανός. Και πάλι δεν ήταν σίγουρο.
Οι φράσεις που έπαιξαν περισσότερο στα δημοσιογραφικά ήταν α) Δεν υπάρχει, ρε, αυτή η ομάδα, απλώς δεν υπάρχει και β) Ρε μαλάκα, αυτός ο Σισέ είναι τελείως γίδι.
Ο Νίνης έκανε προθέρμανση 78 λεπτά - όταν μπήκε στον αγώνα είχε εξαντληθεί το παλικάρι.
Στο ημίχρονο μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο καθαρίστριες που μάζευαν τα σκουπίδια! Πρώτη φορά το βλέπω αυτό. Είναι τελευταία μόδα και δεν έχω ενημερωθεί ή αποτελεί πολιτιστική πρόταση του Θανόπουλου;
Μια πλαστική σακούλα που τους ξέφυγε έμεινε μέσα μέχρι το τέλος του ματς. Τόσα γαϊδούρια περνούσαν δίπλα της, δεν μπορούσε ένας να κάνει έτσι να τη σηκώσει;
Ο κόσμος είχε απελπιστεί τόσο πολύ από το θέαμα που δεν σηκωνόταν ούτε να βρίσει. Εγώ, για να καταλάβετε, μια μούντζα έριξα κι αυτή στον επόπτη.
Τόσους φλώρους μαζεμένους δεν έχω ξαναδεί σε ομάδα. ΟΚ, πάει ο παλιός καλός καιρός που τα ντέρμπι τέλειωναν με τρεις αποβολές σε κάθε ομάδα. Τώρα οι δικοί μας έχουνε φτάσει στο άλλο άκρο: μόλις βλέπανε Παναθηναϊκό με τη μπάλα κάνανε στην άκρη μη και τους περάσει για αφιλόξενους.
Με το τέλος του αγώνα τα μεγάφωνα έπαιζαν το παρακάτω τραγούδι. Μπορεί να μην έχουμε ομάδα, αλλά από χιούμορ σκίζουμε!

Δεν έχω κουράγιο να κάνω κανονική ανάλυση του αγώνα. Μέχρι και η βαζελοπαρέα μου με λυπήθηκε και γλίτωσα την καζούρα. Δεν υπάρχει αυτή η ομάδα, απλώς δεν υπάρχει.

ΥΓ και άσχετο: Γιατί κλείνουν τα σχολεία όταν υπάρχει κρούσμα της "νέας γρίπης"; Λες και θα αρρωστήσουνε όλα μαζί τα πιτσιρίκια κι από βδομάδα που θα ξανανοίξει δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα!

Τόσο τελείως αλλού

2009-09-24T22:04:00.004+03:00

Δεν το πιστεύω πως λείπει απ' το "μαγαζί" μου αυτό το τραγούδι!
Μ' αρέσει τόσο πάρα πολύ.

(Για όποιον δεν κατάλαβε είμαι τόσο τελείως αλλού.
Ελπίζω να συμμαζέψω λίγο τα μυαλά μου και να τα πούμε next week).

Μ' αρέσει το φθινόπωρο. Τόσο πάρα πολύ!!!!

Επιρροή αλυσοπρίονου

2009-09-18T00:30:00.005+03:00

Τώρα που μάθατε, φαντάζομαι, πως κατεβαίνω υποψήφια βουλευτής μαζί με τη wilma (τι εννοείτε πώς γίνεται αυτό; Γίνεται. Κανονικά. Κατεβαίνουμε μαζί υποψήφιες διεκδικώντας μία έδρα και θα πηγαίνουμε στη Βουλή εκ περιτροπής: τη μία μέρα και οι δυο μαζί και την άλλη καμία!) νιώθω την υποχρέωση να λύσω τη σιωπή μου και να ξεκαθαρίσω τι σκέφτομαι γι αυτή την εκλογική αναμέτρηση.

Λοιπόν, ζούμε σε μια χώρα στην οποία το έτος 2009 μΧ καλούμαστε να επιλέξουμε παραδοσιακά ανάμεσα σε έναν Καραμανλή και έναν Παπανδρέου. Διαβάζω τη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας και είναι σαν να το κάνανε επίτηδες για να μην μπερδεύονται τα παιδιά στο σχολείο με πολλά διαφορετικά ονόματα.

Κι όσο το σκέφτομαι, καταλαβαίνω πως κανένας από τους δύο δεν θα μπορούσε να προτείνει κάτι άλλο. Γιατί ζούνε και συναναστρέφονται μέσα στα πλούτη. Πραγματικά. Από τα παιδικά τους χρόνια. Ποτέ δεν έχουν επισκεφτεί ένα σπίτι σαν το δικό μου. Δηλαδή, όχι φτωχό. Απλώς κανονικό. Που το ψυγείο του είναι μεν γεμάτο τρόφιμα, αλλά διπλοτσεκαρισμένα στο σούπερ μάρκετ ώστε να προτιμηθούν τα κατά το δυνατόν φτηνότερα. Οι ντουλάπες μας γεμάτες ρούχα, αλλά του συρμού, αγορασμένα από τις μεγάλες αλυσίδες που ντύνουν τους όλους σαν κι εμάς. Και πάνω στον εκτυπωτή μια φρέσκια ακόμα λίστα με τα προσεκτικά επιλεγμένα θεάματα που θα απολαύσουμε φέτος το χειμώνα γιατί δε μπορούμε να πάμε σε περισσότερα από ένα το μήνα.

Δεν πεινάει το σπίτι μας. Δεν υποφέρουμε από στερήσεις. Αλλά έχουμε μέρα νύχτα το άγχος του αύριο. Γιατί δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα και το παιδί μας πηγαίνει σε ιδιωτικό σχολείο και ιδιώτη γιατρό - μπας και καταφέρουμε να μεγαλώσει υγιές και με κάποιες επιλογές μπροστά του. Γιατί ζούμε σε ένα διαμέρισμα που κληρονομήσαμε από τους γονείς μας αλλά αμφιβάλλω αν θα έχει μείνει όρθιο ώστε να το κληροδοτήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας.

Καταλάβατε τι θέλω να πω. Οι άνθρωποι που ασχολούνται παραδοσιακά με την πολιτική στα λεγόμενα κόμματα εξουσίας δεν είχαν ποτέ τέτοια θέματα. Ή τα 'χουν ξεχάσει. Οι φίλοι τους ανησυχούν για την τιμή του χρυσού και τα χρηματιστήρια της Ασίας. Οι φίλοι τους έχουν εργοστάσια και τράπεζες, γι αυτό κι αυτοί κάνουν ό,τι μπορούν για να τους ανακουφίσουν από την κρίση.

Δεν είναι κακοί οι πολιτικοί μας. Άσχετοι είναι. Και μη μου αρχίσετε τώρα τα θεωρητικά περί καπιταλισμού και τα ρέστα. Ξέρετε την άποψή μου: κουτουρού πάνε όλα.

Δεν ξέρω τι ήθελα να πω εξαρχής σ' αυτό το κείμενο. Ξεκίνησα με τις καλύτερες προθέσεις να με καταλάβετε αλλά οι διπλανοί αποφάσισαν να κόψουν τα δέντρα του κήπου τους (έπρεπε, μην εξαγριώνεστε) και το αλυσοπρίονο μου στερεί τη δυνατότητα κάθε δομημένης σκέψης.

Α, έχει και mikroastes. Αυτά, παιδιά μου. Θα τα ξαναπούμε - αν επιβιώσω απ' το πριόνι.

Θα πάω όταν γουστάρω

2009-09-14T22:19:00.003+03:00

Δεν έχω αποφασίσει αν ο ποιητής είναι απελπισμένος ή ματαιόδοξος.
Το ακούω, όμως, εδώ και 15 μέρες καθημερινά -
το μουσικό κολληματάκι του φετινού φθινοπώρου.

Ορέστης Ντάντος. Θα κυκλοφορήσει στα μέσα του Οκτώβρη.

Ωδή στο κόκκινο Moleskin

2009-09-10T01:11:00.003+03:00

…Θέλω να κάνω ένα σωρό πράγματα. Θέλω και θα. Όμως, αποφεύγω να σκέφτομαι. Απ’ τη μια τεμπελιάζω κι απ’ την άλλη έχω και τα δικά μου…Βαριέμαι. Και κακεύω. Σαν να θέλω από νοσηρή περιέργεια να δω πόσο χαμηλά μπορούμε να το πάμε.

Μαλακίες. Είμαι στο … μετά τη δουλειά. (Σκατά στο Moleskin, μου ‘χει βγει το χέρι!). Κι έπειτα, όλο λέω πως θα δουλέψω κι όλο… Συνήθεια είναι κι αυτό. Πολύ δυνατό πράγμα η συνήθεια. Και οι εικόνες μας, τα μοντέλα μας, τα στερεότυπά μας. Το συνειδητοποιώ βλέποντας πώς κατατάσσω τους ανθρώπους σύμφωνα με πέντε επιφανειακές παρατηρήσεις. Πώς συμπεριφέρομαι στο παιδί, κατά τα συσσωρευμένα πρότυπά μου που ξεπροβάλλουν (αγαπημένη του λέξη) εκεί που δεν το περιμένω και χωρίς να το αναγνωρίζω επιτόπου. Μετά το καταλαβαίνω. Όταν ανακαλώ συμπεριφορές μου που δεν εγκρίνω, που προέκυψαν άλογα και μένω άναυδη.

Γιατί δεν έχω εκπαιδεύσει τον εαυτό μου στον κόπο να σκέφτεται πριν πράξει. Γιατί δεν έχω εκπαιδεύσει τον εαυτό μου στον κόπο – σκέτο. Η πρώτη μου αυθόρμητη αναζήτηση/αντίδραση είναι πάντα η λούφα. Στις δουλειές και τις σχέσεις. Τελικά, στις σχέσεις. Απαξιώνω οτιδήποτε απαιτεί – τόση δα, έστω – προσπάθεια, με αλλεπάλληλες συγκαλυμμένες πουστιές. Και δικαιώνω την απραξία μου κάθε φορά. Πανεύκολα. Πανέμορφα. Πανηγυρικά.

Μ’ έχει πιάσει μια απογοήτευση. Μια μιζέρια. Ένα «δε βαριέσαι, αδελφέ, ας περάσουν τα χρόνια και μετά θα πεθάνω». Λες και δεν θα πεθάνω ποτέ. Ούτε οι άλλοι. Αν το σκεφτώ πανικοβάλλομαι, αλλά στην ουσία δεν πιστεύω στο θάνατο. Λες και είναι ο άγιος Βασίλης – ένας αποδεκτός από τους πάντες μύθος που, όμως, δεν έρχεται ποτέ. (Τι είπα τώρα;).

Εντωμεταξύ, δε μου εντοπίζω καμία σεξουαλικότητα. Ούτε στην εμφάνιση, ούτε στη διάθεση. Δε με καυλώνει τίποτα. Γενικώς. Σε κανένα επίπεδο. Σαν να κοιμάται το σώμα μου και να ‘χει μουδιάσει – μου ‘ρχεται να γράψω «σαν να κοιμάμαι πάνω στο σώμα μου», πώς λέμε «πάνω στο χέρι μου και μούδιασε»; Και το ερώτημα είναι αν θα ξυπνήσει. Που μ’ απασχολεί αφηρημένα και κάπως ακαδημαϊκά. Γιατί, εκτός των άλλων, δε λέω και να πιστέψω πως μεγάλωσα. Είμαι πια μεγάλη. Μεσήλικη. Και πιθανόν η γενικότερη βαρεμάρα μου να οφείλεται σ’ αυτό. (Δεν είναι λίγο νωρίς; Όχι;).

Έδωσα 25 ευρώ να πάρω αυτή τη μαλακία μπας και αποφασίσω να γράφω – έστω κι από τσιγγουνιά. Και ονειρευόμουν τρομερές εμπνεύσεις που δεν μπορώ να συγκρατήσω και πρέπει να καταθέσω στο χαρτί (ήθελα να πω το «κωλόχαρτο»), πως σημειώνω με περηφάνια τις χιλιάδες λέξεις που προσθέτω καθημερινά/νυχθημερόν, πως γεμίζω τις Moleskin σελίδες με προσχέδια και ιδέες και φράσεις-κλειδιά.

Και χοντραίνω. Καλά, όχι πολύ.

Αυτό το κείμενο γράφτηκε σε κόκκινο Moleskin πρόπερσι, δεν θυμάμαι γιατί. Έτσι γράφω πάντα, όταν έχω χρόνο, και μετά χαμογελάω στα περιττά, τα πετάω και κρατάω δυο φράσεις. Πλάκα-πλάκα λειτουργεί. Έτσι έγραψα ένα βιβλίο και τελειώνω κι ένα δεύτερο. Με σκόρπιες φράσεις σε 200 τετράδια.

Κι ενώ τ’ ανέβασα το κειμενάκι για καλαμπούρι στο προηγούμενο σχόλιο του αντίδραση+σεξ, τελικά διαπιστώνω πως ένα σωρό έχω γράψει στο Moleskin –έστω κι από τσιγγουνιά.

Αν και, για να λέμε την αλήθεια, σόρι μεσιέ Χέμινγουει, αλλά δεν τ’ αξίζει τα λεφτά του.

ΥΓ Αυτήν την Παρασκευή δεν θα έχει Μικροαστές - ανοίγουν τα σχολεία και ξύπνησε μέσα μου η μάνα. Ελπίζω την επόμενη κανονικά.

Η τελική λήθη

2009-09-07T08:38:00.004+03:00

Είμαι παγιδευμένη στα προάστια, ανάμεσα σε ανθρώπους που ντύνονται και φέρονται ολόιδια και μια γυναίκα μπορεί να θεωρηθεί εκκεντρική όταν αράζει μόνη στην καφετέρια διαβάζοντας αθλητική εφημερίδα.

Προσπαθώ να αποδράσω διεκδικώντας (ενοχικά) να πιω μια στο τόσο έναν καφέ στα Εξάρχεια, όπου ακόμα θεωρούνται εκκεντρικές εκείνες που πάνε συστηματικά κομμωτήριο και δεν ξεχνούν να συνταιριάξουν την τσάντα τους με τα παπούτσια.

Είναι οχτώ η ώρα, βράδυ Παρασκευής και κάθομαι στο Φλοράλ (όπως παλιά) εδώ και καμιά ώρα. Έχω ήδη πιει ένα διπλό εσπρέσο με μπόλικη ζάχαρη και γάλα και τώρα απολαμβάνω τη μπύρα μου. Τουρτουρίζω γιατί επιμένουν να βάζουν τον κλιματισμό στο φουλ κι εγώ (όπως πάντα) επιμένω να κάθομαι ακριβώς από κάτω.

Δε με θεωρεί κανείς εκκεντρική - τουλάχιστον στα μούτρα μου - αν και θα μπορούσε γιατί, εδώ και αρκετή ώρα, όσο και να προσπαθώ, αδυνατώ να συγκρατήσω το ακατάσχετο, κακαριστό μου γέλιο.

Είμαι, βέβαια, πανέμορφη με το λευκό, ρομαντικό μου φουστανάκι - που αναδεικνύει το τροπικό μου μαύρισμα - και τα πορτοκαλί φλατ γοβάκια - που αναδεικνύουν τον ελαστικό επίδεσμο στον αριστερό μου αστράγαλο. Παρένθεση: Η μαμά μου λέει πως όσο χρονών είσαι, τόσες μέρες κάνει να περάσει το διάστρεμμα. Αν έχει δίκιο, βαδίζω αισίως στα 46.

Είμαι πανέμορφη (ανακεφαλαιώνω γιατί το χάσαμε λίγο) αλλά πόση σημασία έχει αυτό για μια γυναίκα που κάθεται μόνη σ' ένα καφέ και γελάει σα χάνος;

Όμως, καλοί μου φίλοι, όλα τα φαινόμενα, ακόμα και τα πιο παράδοξα, σέρνουν πίσω τους και την εξήγησή τους. Γελάω, η πανέμορφη, σα χάνος γιατί διαβάζω το δεύτερο βιβλίο του, πολυαγαπημένου μου πλέον, Κωστάκη Ανάν "Η τελική λήθη (δε φάιναλ θολούθιον)" που μόλις σήμερα αξιώθηκα ν' αγοράσω.

Και πείτε μου τώρα πώς είναι δυνατό να παραμείνει κανείς σοβαρός διαβάζοντας τη φράση "...Κατ' αρχάς, ένα φοξ τεριέ που είχε το δώρισε στο 156ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης-Αλεξανδρούπολης, όπως και πολλοί άλλοι ζωόφιλοι με ημερομηνία λήξης."

Έχω ξαναγράψει για τον Κωστάκη Ανάν όταν διάβαζα το πρώτο του βιβλίο "...και ύστερα ήρθες και μ' έλυσες..." και εντυπωσίασα τον ίδιο μου τον εαυτό ξεκινώντας να το ξαναδιαβάζω με το που το τελείωσα.

Το ίδιο θα κάνω και μ' αυτό. Είμαι μόλις στη σελίδα 84, αλλά η κριτική μου είναι ήδη έτοιμη και αμετάκλητη (και λακωνική): Διαβάστε το ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!

(το κείμενο αυτό κατατέθηκε χειρόγραφα σε κόκκινο Moleskin οχτώ η ώρα βράδυ Παρασκευής, ενώ έπινα μπύρες και διάβαζα το βιβλίο του Κωστάκη Ανάν. Η επιρροή και των δύο συνιστωσών είναι, νομίζω, ολοφάνερη).

Σήμερα, Δευτέρα εννιά το πρωί, και αφού διάβασα νηφάλια το υπόλοιπο βιβλίο, επιμένω φανατικά στην προτροπή μου: διαβάστε το ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Δεν είναι καθόλου αστείο κατά βάθος, βασικά σε αφήνει με μια γεύση ψαρίλας κι ένα ανακάτεμα στο στομάχι, αλλά κάπως έτσι δεν είναι η ζωή;

Πολλά φιλιά, καλή βδομάδα και καλά να πάθουμε!

Μικροαστές - νέο επεισόδιο!!!!!!

2009-09-04T12:01:00.006+03:00

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.

Μικροαστές - νέο επεισόδιο!!!!!!

Σιγά μην ασχοληθώ με τις εκλογές!

Πολιτική Οικονομία (με αφορμή τα καμένα)

2009-08-31T08:00:00.005+03:00

EDIT: Οι Μικροαστές έχουν επιστρέψει, το μάθατε, ε;

Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τη φωτιά. Όπως και με τη θάλασσα, το σεισμό, την καταιγίδα. Η φύση είναι πιο μεγάλη από μας - σε μέγεθος και χρόνια. Και πιο δυνατή, πιο ευέλικτη, πιο σοφή.

Η φύση είναι σαν τις μαμάδες μας. Μπορεί να νομίζουμε συχνά-πυκνά πως τις κοροϊδεύουμε κι έχουμε το πάνω χέρι αλλά στο τέλος νικάνε πάντα αυτές.

Έτσι, λοιπόν, μια κοινωνία, που όλο απλώνεται και οργανώνεται, είναι δεδομένο πως θα κληθεί να αντιμετωπίσει φυσικά φαινόμενα και καταστροφές. Μάλιστα, όσο περισσότερο οργανώνεται, τόσο περισσότερο. Και είναι προφανές πως δεν μπορεί να τις πολεμήσει.

Μπορεί, όμως, να τις αντιμετωπίσει Και να περιορίσει τις απώλειες Γι αυτό, στην προκειμένη περίπτωση, υποτίθεται πως προμηθεύεται αεροπλάνα, εκπαιδεύει και πληρώνει πυροσβέστες, φτιάχνει αντιπυρικές ζώνες και παρατηρητήρια, απαγορεύει τη δόμηση και τη βοσκή και τις χωματερές στα δάση, προετοιμάζει τους πολίτες κλπ κλπ.

Υποτίθεται. Γιατί, όπως όλοι ξέρουμε, δεν το κάνει στ' αλήθεια. Παριστάνει πως το κάνει. Και στο τέλος, αφού όλα έχουν γίνει στάχτη, καταδικάζει μια γιαγιά που έβραζε κόλλυβα.

Λογικό. Αφού έτσι λειτουργούν οι σύγχρονες "ελεύθερες οικονομίες".

Θα το δείτε σε όλα τα επίπεδα. Η πρόληψη κοστίζει. Και μόνο αυτό. Δεν αποφέρει κέρδη. Δίνει μισθό στους πυροσβέστες για να 'χουν να καταναλώνουν - αλλά όχι και τόσο υψηλό, ίσα ίσα που δεν τους φτάνει και πάντα ζητάνε κάτι περισσότερο με απεργίες και γενικώς "κοινωνικές αναταραχές". Ψωνίζει αεροπλάνα και ελικόπτερα - ναι, αλλά από κάτι άχρηστες χώρες και, τέλος πάντων, τα παίρνει μια φορά, δεν έχει να ξοδεύει κάθε χρόνο 3 δις ευρώ σε πυρομαχικά και πυραύλους. Αντιπυρικές ζώνες και τα ρέστα δεν αποφέρουν κέρδος με τίποτα.

Ενώ, το "εκ των υστέρων" μιας καταστροφικής πυρκαγιάς κινεί την οικονομία. Οι άρχοντες γυρνάνε καμαρωτοί με επιχειρησιακά ελικόπτερα και σπορ μπουφάν πάνω από τις φλόγες αλιεύοντας ψήφους, ο Τύπος ανάβει, κορώνει και οργανώνει μακάβριους τηλεμαραθώνιους με πολλές διαφημίσεις, οι ενεργοί πολίτες ιδρύουν ΜΚΟ με χρηματοδότηση από την ΕΕ και ποικίλες δράσεις, οι εργολάβοι ανοίγουν δρόμους και χτίζουν μεζονέτες, οι εργάτες φεύγουν από το Ταμείο Ανεργίας και ξαναγίνονται καταναλωτές - εν ολίγοις, από το τίποτα, αρχίζουν ξανά να πουλιούνται τσιμέντα, τούβλα, πλακάκια, βενζίνες, πισίνες, πολυτελή αυτοκίνητα και "εκ της καραμπόλας" ό,τι άλλο μπορεί να πουληθεί.

Έτσι λειτουργεί η "ελεύθερη οικονομία". Η πρόληψη κοστίζει και δεν αποφέρει κέρδη. Η καταστροφή, αντιθέτως, αποφέρει πολλά. Δείτε τι γίνεται στην Υγεία, όπου πάντα προκρίνονται τα συμπτωματικά φάρμακα έναντι των θεραπευτικών, στο Περιβάλλον, όπου έχουμε συμφωνήσει να το καταστρέφουμε και μετά να το αναδομούμε, στην Παιδεία με τα άπειρα ανύπαρκτου αντικειμένου τμήματα Σχολών που ανοίγουν στο πουθενά για να τονώσουν την τοπική οικονομία, ώστε να έρθει μετά το Κράτος να αναγγείλει προγράμματα stage που θα απορροφήσουν τους ανέργους ανακουφίζοντας τους εργοδότες - παντού. Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο, αλλά καταλάβατε τι θέλω να πω. Ολόκληροι πόλεμοι κηρύσσονται στο όνομα της πρόληψης με μοναδικό σκοπό την εκμετάλλευση της καταστροφής.

Δεν αρκεί, λοιπόν, να κλαίμε, να διαμαρτυρόμαστε, να συμπάσχουμε και να διαδηλώνουμε για να αγοραστούν κι άλλα αεροπλάνα και να απαγορευτεί η δόμηση στα καμένα. Πρέπει να αλλάξουμε στυλ οικονομίας.

Στο ίδιο περίπου θέμα, μια άλλη παράμετρος: Ανακοινώνονται (ή προβλέπονται) όλο και συχνότερα ανακάμψεις οικονομιών μετά την Κρίση. Όμως, οι ανεργίες αναμένεται να αυξηθούν. (Κρατήστε κατά νου ότι το πχ 10% των ανέργων που μετριέται είναι, σύμφωνα με τους αστούς οικονομολόγους, αυτούς δηλαδή που υποστηρίζουν το σύστημα, περίπου διπλάσιο, αφού ως εργαζόμενος λογίζεται όποιος απασχολείται έστω και μια ώρα την εβδομάδα).

Λογικό. Για να ανακάμψουν οι οικονομίες, δηλαδή να εμφανίσουν κέρδη αντί για ζημιές οι επιχειρήσεις, πρέπει να μειώσουν το κόστος τους - ο άλλος τρόπος που θα ήταν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους, πολύ απλά με τις δεδομένες συνθήκες δεν μπορεί να συμβεί. Και η μείωση του κόστους έρχεται μειώνοντας τα έξοδα. Δηλαδή, τις θέσεις εργασίας.

Πάλι δεν μιλάμε για πρόληψη που στην προκειμένη περίπτωση θα είχε τη μορφή ελέγχου των αγορών και κοινωνικών παροχών (μιλάμε πάντα για την ελεύθερη οικονομία). Η αντιμετώπιση κοστίζει λιγότερο και αποφέρει περισσότερα.

Αυτά τα ολίγα από Πολιτική Οικονομία σήμερα και πολλή καλημέρα σας.

Ποιος γύρισε από τις διακοπές του;;;;

2009-08-26T18:46:00.003+03:00

Οι mikroastes!!!

Αλήθεια! Αλήθεια, λέμε!!! Ε, πηγαίνετε να δείτε!

Εμείς, από δω και από σας, θα τα πούμε ελπίζω αύριο.

Άντε, πηγαίντε!

I'm back and I'm loud!!!!

2009-08-19T17:26:00.002+03:00

Όχι και τόσο back, δηλαδή,
αλλά οπωσδήποτε loud!

Ο γιος μου ανακάλυψε τους δίσκους μου
(ναι δίσκους, βινύλιο)
και ξαφνικά χτες θυμήθηκα ολόκληρα
τα νιάτα μου.

Επιστρέφω από την ερχόμενη Τρίτη.
Μέχρι τότε play it loud!!!!

Για όλα τα ζώδια

2009-07-28T08:37:00.004+03:00

"Γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής,
ο άνθρωπος είναι κυνηγός εικόνων.
Της δικής του εικόνας."

Another summer song. Γιατί ετοιμάζομαι!!!!

Για όλα τα ζώδια

2009-07-27T09:13:00.001+03:00

"Και τι στο διάβολο είχαν να κάνουν
όλα αυτά μ' εκείνον;"

Για όλα τα ζώδια

2009-07-24T10:12:00.002+03:00

"Οπότε, το σημαντικό
είναι συνήθως το γιατί".

Για όλα τα ζώδια

2009-07-23T00:05:00.003+03:00

"Λέω ότι δεν μπορείς να παίξεις
αν δεν ξέρεις το παιχνίδι".
.
.
.
.
.

Κι ένα τραγουδάκι που μου έχει κολλήσει σήμερα:

...Listen to me, boy
Listen to you...

Draumir - Seeking your distance

Για όλα τα ζώδια

2009-07-22T09:08:00.002+03:00

"Τελικά, δεν είναι πολύ δύσκολο
να βγάλεις συμπεράσματα".

Για όλα τα ζώδια

2009-07-21T09:10:00.003+03:00

"Για να κάνεις μια καλή ερώτηση,

πρέπει να ξέρεις μέρος της απάντησης".

Για όλα τα ζώδια

2009-07-20T08:52:00.001+03:00

"Όλα είναι κολλητικά,
ακόμα κι ο έρωτας"

Για όλα τα ζώδια

2009-07-17T08:32:00.001+03:00

"Είναι μια ερωτική ιστορία που τα επεισόδιά της
έχουν ανακατευτεί από έναν τρελό".

Για όλα τα ζώδια

2009-07-16T08:04:00.001+03:00

"Οι ανομολόγητες απολαύσεις είναι οι καλύτερες".

Για όλα τα ζώδια

2009-07-15T08:57:00.001+03:00

"Ποτέ δεν είσαι τόσο ευτυχισμένος όσο όταν έχεις βρει τον τρόπο να χάνεσαι"

Για όλα τα ζώδια

2009-07-14T08:58:00.001+03:00

"Ήξερα όμως γιατί το άφηνα αυτό".

Άλλος για την Πάτρα;

2009-07-13T16:39:00.005+03:00

"...Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν' αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό. Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρονών θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν' ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο κι εκείνων που εθελοτυφλούν..."

Έγραφε η Λιλή Ζωγράφου στο Επάγγελμα Πόρνη τον Οκτώβρη του 1978. Αν δε με είχε προλάβει, κι αν είχα και την πένα της, θα το 'γραφα εγώ χτες. Το γράψανε οι φίλοι μου (η ακανόνιστη, ο αντίδραση+σεξ, το κόκκινο μπαλόνι - πιθανόν κι άλλοι).

Κι έχω θυμώσει ΤΟΣΟ πολύ! Για την ασκήμια, την αδικία την οργανωμένη, το μαζικό εξευτελισμό. Μα πιο πολύ για την ανημποριά μου ν' αντιδράσω, να επαναστατήσω ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ.

Είμαι πολύ θυμωμένη κι όλα όσα μου 'ρχονται να γράψω είναι μίζερα και κλειστοφοβικά. Ηττοπαθή και απαισιόδοξα. Και δε θέλω, γαμώτο, να κλείσω αυτό το θέμα ανέλπιδα.

Θα αφήσω τη Ζωγράφου. Από το ίδιο βιβλίο:

"...Κι όμως το κάθε τι που φτιάχνεις, αποχτά την αξία και το βάρος του σεβασμού που του αποδίδεις εσύ, υπηρετώντας το. Έτσι ανακάλυψα πόσο πολύ μόχθο απαιτεί και η πιο μικρή μας δικαίωση. Έτσι απομυθοποιήθηκε μέσα μου η κοινωνική δικαιοσύνη, όταν αποδίδεται από τα πρόσωπα και δεν είναι Νόμος...".

Για όλα τα ζώδια

2009-07-13T09:09:00.002+03:00

"Εγώ όμως νομίζω πως τα παράλεγε κάπως".

Για όλα τα ζώδια

2009-07-12T08:55:00.002+03:00

"Τέλος πάντων, αυτό το πράγμα μου ξανάτυχε
ένα σωρό φορές από τότε".

Για όλα τα ζώδια

2009-07-11T07:10:00.004+03:00

"Όμως, αν περπατούσε, δε θα μπορούσε
να καταλάβει ποιος τον ακολουθεί".

Μάρκου original

Ο γιος μου είναι τεσσάρων αλλά αναπτύσσει μαγκιά για 34.
Χτες πήγαμε στον παιδίατρο και μετά σε ένα ταβερνάκι.
Είχαμε κάνει συμφωνία - θα πάμε, αλλά θα είσαι ήσυχος σαν τους μεγάλους.
Θα κάθεσαι στην καρέκλα σου, δε θα "βοηθάς" τα γκαρσόνια κλπ
Κάθεται, λοιπόν, ο έρμος στην καρέκλα του ώσπου εμφανίζεται στο τραπέζι μας
συνομήλικη μπουμπού με ροζ στράπλες και ύφος "έτοιμη για όλα".
Ο δικός μου την κοιτάει και ακολουθεί ο εξής διάλογος"
Μάρκος: Κοριτσάκι, θέλεις να παίξουμε;
Μπουμπού: (με νάζι) Ναι!
Μάρκος: Ωραία, πήγαινε τότε να βρεις ένα τάβλι γιατί μόνο
αυτό μπορούμε να παίξουμε. Η μαμά μου δεν μ' αφήνει να
σηκωθώ από την καρέκλα.